İrem Duru

Saçı kısa aklı uzun :)

2011-11-29T17:27:00.005+02:00

Prensesimin saçlarını kestirdim geçenlerde. Artık onu da beni de bunaltmıştı vaziyet, tamam çok güzel saçları maşaallah ama yok kullanamıyoruz ki saçı. Yıkaması, taraması, kurutması, toplaması zor hale gelmişti artık, pratik hale getirdik o yüzden...Kuaför kese kese bitiremedi. En sonunda küt saçlı yeni halimize kavuştuk. Yüzü iyice ortaya çıktı meleğimin, babası bayıldı kendinin de hoşuna gitti yadırgamadı neyseki...Yalnız kuaföre kadar aklımdaydı, kesilme öncesi ve kesilme sonrası fotoğrafını çekecektim unuttum pardon biriciğim :(

Bu Durunun kaçıncı kesilişi gerçi, 20 oldu heralde, bir ara sayıyordum ama bıraktım sonra. Velhasıl iki dakikada banyo, üç dakikada tarama, dört dakikada kurutma ohh dünya varmış. Kullanabilsek ben uzun haline hayranım ama neyse, nasılsa yeniden uzar, ne demişler kökü bizde :)

Bayram Sonrası...

2011-11-10T23:25:00.009+02:00

Bu hayatta gerçekten mucizeler var Durucuğum...
Hiç senin başına gelmezmiş diye düşündüğün anlar da bile sana çok yakın bu mucizeler. Ve evet ilahi adalet de var.

Aslında haftalar geçti üzerinden son olayların ama yazamadım, çünkü idrak edemedim bir müddet. Hissiyatımı tarif etmem imkansız, inanamıyorum düşündükçe ama Durucuğum ileride sana anlatmak için müthiş bir hikaye çıktı bu olaydan...

Sonraki günler iyileşmeye ayrıldı...Zaman bir merhem oldu, yavaş yavaş kapatmaya çalışıyor açılan yaraları. İki ileri bir geri derken dengeler oturmaya başladıkça, tekrar kocaman oksijenle dolu bir nefes almaya da merhaba...

Durucuğum benim, gözbebeğim, sen ne güzel büyüyorsun. Bu bayram Ankara seyahati ne iyi geldi sana. Ailene yüzünü dönmek, bir tatlı sohbet, karşılıksız sevgi, o sıcaklık o samimiyet...Dönerken yine büyük şehre, arkanda bıraktığın o huzur. Paha biçilemez...

Memleketin durumu malumken, tatsız olaylar hem içini hem dışını sarmışken, "bir güzel habere açım" derken, aslında yanıbaşında da öylece duruyor güzellikler. O güzellikleri görmek insanın kendine kalmış. Öyle ya da böyle öğreniyoruz hayatı işte, ne demişler öldürmezse güçlendirir...

Güzel günlere...:)

Sevgili Durucuğum...

2011-09-24T21:11:00.033+03:00

Evet yine uzun bir ara veriş ve yazmadıkça yazmayıştan sonra tekrar buradayım anneciğim. Aslında sen bu blogu öğrenip de okumaya başladığında, bir yıldan ötekine geçişin belki de sadece dakikalarını alacak. Benim arada 4-5 ay yazmayışlarım sana bana geldiği gibi uzun gelmeyecek. Ama merak etme, sıcağı sıcağının tadı gibi olmasa da, bu ve son zamanlarda yaptığım diğer birçok yazı gibi, yazmadığım zamanları hep özetler olacağım sana bebeğim...

Bakıyorum en son Valencia gezimizde kalmışız. Ohoooo, köprünün altından ne sular aktı bilmiyorsun. Haziran ayının sonu itibariyle okulun kapanır kapanmaz başlayan yaz tatilini biz bavul açıp bavul kapatarak geçirdik. Tam bir gezentiydik, biraz yorucuydu evet sorma ama iyi oldu çünkü ben bu yazı nasıl geçireyim de Duru sıkılmasın ben de keçileri kaçırmayayım diye düşünürken, düşünmeye meydan vermeyecek bir hızla aktı bitti günler.

Öncelikle Temmuz'un ilk haftası babanın 40. yaş gününü kutlama serüveninden bahsetmeliyim. Onun 40. yaşında sunacağım hediye fikrinin ilk tohumları Sabancı'da çalıştığım dönemde atılmıştı. Sana hamileyim, bilgisayar başında harıl harıl birşeyler hazırlarken çok alakasız bir şekilde ve bir anda, "hah ben Murat'ın 40. yaş gününde onun hayatındaki bütün insanların onunla ilgili yazılarını içeren bir kitap hazırlayayım en iyisi" dediğimi hatırlıyorum... Yıl 2007, demek ki benim yaş 28 onunki 36. Vay be plana bak sen şu duygulara bir bak. Şimdi geriye dönüp bakıyorum; aylar öncesinden başlanan hazırlıklar, gizlice alınan telefon numaraları, tanıdığın tanımadığın birsürü kişiyi aramak, meramını anlatmak, numaraları, emailleri yazdığın ve not düştüğün o kağıdı saklayıp saklayıp durmak, yazıları beklemek, her yeni bir yazı e-postana düştüğünde sende yarattığı heyecan, son dakikaya kadar gelen yazılarla yükselen tansiyon, kapı kapı basımevi arayış, pazarlıklar, kitaba konacak fotoğraflar için dijital ve analog yüzlerce datayı taramak, ve kitabın kapağını tasarlamak fiyakalı bir başlık bulmaya çalışmak, zamanında yetiştirmeleri için hergün basımevi çalışanlarının başına üşüşüp onları canlarından bezdirmek, sonra son hafta okul çıkışı Duru'yu da peşime takıp tekrar basımevinde geçirdiğimiz saatler, o saatlerde Durucanın basımevinin altını üstüne getirişi ile duyulan mahcubiyetlik halleri, basımevinde tertemiz onlarca kağıdı mındar eden kızımı görüp basımevinin bizden alacağı kardan daha çok zarar ettiğinden emin oluş, ve sonra kitabın çıkışı, o kitabı elime aldığımda hissettiğim karmakarışık birsürü duygu, sonrasında sürpriz kutlamanın yapılacağı yeri ayarlayış, kutlamanın ertesi günü İstanbul dışında yapılacak küçük kaçamak yerini ayarlayış, insanları oraya getiriş, yine ona çaktırmadan herşeyi halletmeye çalışmak ve o nazar boncuklu pastanın mumları üflendikten sonra kitabın verilişi, o şaşkınlık mutluluk vs vs vs aslında hiç de kolay değildi ama iyi ki yapmışım be, yapmasaydım hep içimde bir yerde kalırdı eminim. Benim göğsüm kabarıyor düşündükçe. Şimdi bana çıtayı çok yükselttin diyorlar, ben de boşversenize diyorum, anlatabildiklerin karşındakinin anladığı kadar.

Doğumgünü sonrası, Yalova Termal Spa'da aldık soluğu. Aman ne hoş, kafayı dağıtmak, stresi gerilimi termal sulara bırakmak için ne uygun bir yer. Duru da sıcacık termalin suyundan yanakları kıpkırmızı oluncaya kadar faydalandı.

Yalova sonrası yeni bir bavul hazırlayış ve ver elini Adriyatik kıyıları...Montenegro (Karadağ) ve Dubrovnik. Karadağ'da Budva şehrinde kaldık. Oralar, adı üzerinde sonu gelmeyen dağların arasında sıkışmış kalmış yerleşimler. Budva; sakin sessiz görüntüsünün kıyısında köşesinde bir yerde, capcanlı hareketli gençlikten oluşan bir dinamizim de taşıyor. Kotor körfezi ise enfes. Koca dağların arasında bir anda karşınıza çıkan gizli saklı bir güzellik...Montenegro ne kadar masum ve bakirse, Dubrovnik de bir o kadar kirli ve şımarık geldi bana. Tur otobüsleri akın akın geliyor haliyle etraf sömürmeye pek açık. Duru, bu seyahatin en çok Budva'da kaldığımız otelin fokur fokur fokurdayan mini havuzunda geçirdiği vakitlerinden zevk aldı. Arada patlattığı çığlıkları ve etrafındaki küçük turist çocuklarla İngilizce konuşma çabalarıyla hafızalarda yer etti...

Montenegro sonrası yeni bir bavul ve istikamet Bodrum...Anne kız, Bodrum'da yazlıkta kalan üniversiteden arkadaşım Seçillerin evine doğru yol aldık. Üniversitede başlayan yakın arkadaşlık; araya evlilik, eş, çocuklar, farklı yakalarda oturma hali vs.. girse bile kaldığın yerden aynen devam eder haliyle bugüne kadar geldi. Bodrum'da çoluk çocuk, o beach senin bu beach benim, yeni katılan anneler ve çocuklarıyla günler nasıl başlayıp nasıl bittiğini anlayamadan aktı geçti... Haftasonu eşlerin gelmesine kadar, biz çocukları uyuttuktan sonra, geceyarısı sohbetlerinde yine hayatı sorguladık değil mi arkadaşım. Neler yaşadığımızı ve neleri yaşayamadığımızı yine...O sohbetler bana, üniversitede proje yaparken sabahladığımız günlerin gecesinde mola verdiğimiz anlarda ettiğimiz derin sohbetleri hatırlattı...Bodrum'da bir günü komşum Sema'ların teknelerinde geçirerek değerlendirdik. Sonrasındaki birkaç gün de oteldeydik. Böylece Durucan hem yazlık, hem tekne, hem de otel hayatıyla birlikte Bodrum'da üçünü birden tatmış oldu...

Bodrum sonrası, İstanbul'da olduğumuz o hafta, Nurdan abla ve Ece'yi ağırlayarak renkli günler geçirdik. Evde bayan sayısının dörde çıkmasına istinaden, programda elbetteki gezme, tozma ve alışveriş vardı. Kapalıçarşı, popüler AVM'ler, fiyakalı caddeler, arada Durucan için park molası derken hepsi dahil full pakettik anlayacağınız. Durucuğum sen de artık tam bir arkadaş gibisin yanımızda, iyi bir ekürisin anlayacağın...

Sonraki hafta yeni bir bavul daha ve düştük Ankara yollarına...Anneanneler, babaanneler, halalar ve kuzenlerle birlikte geçirilen dört gün bize az geldi, ne yazık ki arkadaşlara vakit yetmedi... Ankara sonrası da, İsmail geldi İstanbul'a birkaç günlüğüne...Durucan İsi abisiyle bol bol maç yaptı enerjiyi attı.

İsmail'den sonra bayramın gelmesiyle, yeni bir bavul ve rotamız İtalya...Siena, Floransa, Pisa, Toskana ve Roma...Ne romantik değil mi? Tabi tabi...Siena'nın o eski halleri, tarihi evleri, daracık sokakları, Floransa'nın Michelangelo'su Davut Heykeli, Toskana'nın şahane doğası, Pisa kulesi Duru'nun tabiriyle eğik kule ve Roma...İspanyol merdivenleri, Aşk çeşmesi, Kolezyum'u, şahane meydanları, görkemli yapıları, dünyaca ünlü markaların tasarımcıların mağazaları, makarnası, pizzası, şarabı, tiramisusu ve çok güleryüzlü olmayan ama renkli İtalyanları...Çok cezbedici değil mi? Aslında bir yere yüklenen anlam, orada bıraktığınız izler ve yaşadığınız anılarda saklı...Bir anda, en berbat samanlık seyran da olabiliyor ya da cennetin içinde cehennemi de yaşayabiliyorsunuz...Size kalmış.

İtalya dönüşü Duru'nun okulunun açılışı...Oryantasyon, kırtasiye, kitap alışverişi, servis ayarlamalar ve Duru'nun tam gün okullu oluşu...Onun okullu oluşuyla birlikte benim hayatımda açılan yeni bir sayfa: iş hayatına tekrar dönüş...

Çalışma hayatını çok özledim. Evet Ocak'tan yaza kadar evden çalıştım ama o bir yumuşak geçişti. Sabah kalkıp işe gitmek gibi olmuyor...Araya 3.5 senelik bir boşluk girmesinin dezavantajını da yaşıyorum iş ararken. Bir altı için çok, bir üstü için az geliyorum. Bunu yaşayacağımı biliyordum ama napalım zamanı geriye çevirecek halimiz yok. Olsaydı heralde bu aralar istediğimden daha çok istemezdim zamandan geriye dönmeyi. Herşeyin hayırlısı olacak inşallah. İşle birlikte mesleki gelişimim için eğitimle de destekleyeceğim kendimi. Zorlu ve yüksek tempolu bir dönem beni bekliyor. Tekrar ayaklarım üzerinde durma hali ise en büyük motivasyonum...

Ah Durucuğum döndüm dolaştım yine kendime geldim bak. Ama ne yapayım yeri geldiğinde, eteğimdeki tüm taşlarımı döküyorum ben burada...Yazdıkça yazıyorum, bazı yazdıklarımı silip tekrar yazıyorum ve en son noktayı koyup ekranı kapattığımda bir de bakıyorum ki rahatlamışım. Burası sana ve hayatımızda yaşadıklarımıza değinirken satır aralarında da beni bulacağın bir yer.
Duru'nun doktoru Sabiha Hanım'ın bir kitabı vardı: Bana Seni Anlat Anne/Baba. Oradaki soruları cevaplayınca, ortaya çocuğunun ileride okuduğunda seni daha yakından tanımasını sağlayacak bir kitap çıkıyor. Bir nevi öyle işte...

Şimdi bunları yazarken, ilk 2-3 bölümünü izleyip sonra sıkıldığım bir dizi geldi aklıma: Ezel. Oradaki karakter, Eyşan mıydı, başı "siz hiç ..... ....... oldunuz mu?" ile başlayıp, "ben oldum..."larla devam ettirdiği cümleler kurardı hep. Son zamanlarda iç sesim de bana hep böyle cümleler kurdurtuyor.

Siz hiç bir sabah gözlerinizi açtığınızda, bir daha hiç eski siz olamayacağınızı anladınız mı? Ben anladım...

Siz hiç ağızdan ekmek gibi su gibi kolayca çıkan bir cümlenin, canınızı ancak bu kadar yakabileceğini görüp, bir taraftan tertemiz duygularınızın bulanmaması için diğer taraftan da hiçbirşey olmamış gibi davranmak için cebelleşirken bitap düştünüz mü? Ben düştüm...

Siz hiç sizde aslında varolmadığını zannettiğiniz yeni bir duygunuzla tanıştınız mı? Ben tanıştım...Hoşgeldin hırs...

Siz hiç çaresiz bırakıldığınız andan itibaren, onca yıldır ettiğiniz dualarınızı bir kenara kaldırıp, sadece ilahi adaletin tecelli etmesi için Allah'a yalvarıp yakarır oldunuz mu? Ben oldum...

Ve siz hiç en sonunda iyiliğin kazanacağından emin, güçlü olanın haklı olan olduğunu bilip kendinizi çok güçlü hissettiniz mi? Ben hissettim...

Valencia Notları...

2011-05-30T22:36:00.006+03:00

19 Mayıs haftası Disneyland planları bir sonraki bahara ertelenince, spontane bir Valencia gezisi yaptık çekirdek aile olarak. Kolay ulaştık, merkezde nefis bir otelde kaldık, dolu dolu bir 3 gün geçirdik. Çocukla gidilecek kaç şehir varsa bu dünyada, eminim biri de Valencia'dır. Ben bu İspanya'nın Barcelona'sını da çok sevmiştim, Duru yoktu o zamanlar, her hatırladığımda sımsıcak anlar aklıma geliyor. Bu tatilde Valencia'ya bir parçamı bıraktım geldim...
Biopark'ı (dev bir açık alan hayvanat bahçesi, orayı görünce burası pek hikaye kaldı kimse kusura bakmasın), Oceanografic'i (akvaryum da çok başarılıydı yine kıyaslayacağım ama neyse), yunus gösterisi, o tarihi binaları, medeniyeti, düzeni, sokak kafeleri, İngilizce bilmeyen insanı, sahili ve paellasıyla anlat anlat bitiremeyeceğim 3 gün için teşekkürler sana Valencia. Kızım Durucuğum da halinden hoşnut, zaten O'na göre çok şeyin olduğu bir tatil yaşadı. Şimdi en çok neyi beğendin diye sorduğumuzda "züyafayı çok beğendim bir de yunus gösterisini" diyor, ha bir de ekliyor: "annejiğim peki Miki'nin evine (Disneyland) ne zaman gideceğiz?" Anlaşıldı zor unutturacağız :))

E NİHAYET...

2011-05-15T23:58:00.011+03:00

Evet araya fazla zaman girdi. Hatta o kadar fazla olmuş ki ben şu an yazarken yabancılık çekiyorum bloguma. Bana ait değil gibi sanki...Üff bu kadar arayı soğutmamak gerekirdi biliyorum.

Konular eskidi, olaylar güncelliğini yitirdi. Çok kişi soru hayırdır niye yazmıyorsun diye. Cevabı yoktu aslında, bir sorun olduğundan değildi. Canım yazmak istemedi, istemedikçe istemedi vs...Oysa ki kızım için yapıldı bu blog değil mi, üşengeçlik ettik ayıp ettik kuzucuğum sana, anne özür diliyor senden, bir daha bu kadar ara vermemeye çalışacağım söz :)

Ocak'ta yazmışım en son. O günden bugüne en büyük değişiklik havalar tabiki ne olacak. Sonunda evet en sonunda güneşli, iç açan günler kapımızı çaldı. Biraz uzattı ama geldi neyseki. Herhalde onun motivasyonuyla ben de yazmaya başlayabildim yeniden.

Ocak, Şubat, Mart'ta biz kaçtık hastalık bizi kovaladı. İki ileri bir geri yokladı maaile. Aman neyse geçti gitti, sapasağlamız şimdi çok şükür.

Ocak'la iş dünyasına ucundan kıyısından bir merhaba dedik bu arada. Bir firmaya evden yarı zamanlı olarak danışmanlık yapmaya başladım. Tam da iş güç konularını kafaya taktığım sırada denk geldi. Dönemsel bir proje gerçi yakında bitecek ama olsun, işe yaradığını görmek ve tekrar para kazanmak iyi bir motivasyon oldu bana. Bu işin tek olumsuz yanı, tüm boş vaktimi ona kanalize etmekten, arkadaşlarımı ihmal etmem oldu.

Ocak itibariyle spora da başladığımı antiparantez belirteyim. Salon sporundan hoşnutum ben.Duru'yu da arada bir götürüyorum, ben spor yaparken, O çocuk klübünde oynuyor veya havuzda yüzüyoruz bazen anne-kız. Hastalık ve işin yoğunlaştığı aralar fire verdim gerçi ama bırakmak yok aynen devam.

Nisan'da kızımızın 4. yaşını dolduruşunu kutladık. Babaanne, Dede, Şule Hala, Tuna İdil ve Nehir kuzenlerin teşrifleriyle ve arkadaşlarımızla dolu dolu bir doğumgünü geçirdik. Çocuklar şahane eğlendiler, top havuzunda, trambolinde kendilerinden geçtiler. Duru bu seneki doğumgününü nasıl sabırsızlıkla bekledi anlatamam. Asıl bu yılmış kutlama zamanı, diğer 3 yıl anne babayaymış meğer.

O zamandan beri, art arda haftasonlarımız doğumgünü rezervasyonlarıyla dolu. Katılabildiklerimizde Durucan kendi doğumgününün bir kez daha kutlanması veya beş yaş doğumgününün hemen şimdi yapılması konusunda siparişler veriyor sağolsun. Her fırsat bulduğunda açtığı bu doğumgünü muhabbetinden baygınlık geldi desem abartmış olmam.

Bu arada, iki güzel haber. Birincisi, Ocak'tan da önce halletmiştik bayağı oldu gerçi ama, kızım nihayet kakasını sadece tuvalete yapıyor ve bana el sallattırıp gönderiyor. Son zamanlarda tuvalette bir taraftan kaka yapıp, diğer taraftan kitabını okuyarak bu işi bayağı keyifli hale getirmeye de başladı diyebilirim. Tek sorun, kakası geldiği an tuvalete yönelmiyor, bekliyor bekliyor, artık tutamayacak hale gelinceye kadar savaşıyor. Keşke daha sancısız geçirse ama neyse canım o da olacaktır zamanla. Sabır sabır sabır.

İkincisi, kızımın anne baba yatağından kendi yatağına transfer oluşu. Nisan'da doğumgünü sonrası aldık bu kararı. O günden beri, gece yanımıza gelen Duru'yu yatağına götürüyorum, uyuduğunda yanından kalkıp gidiyorum. İlk birkaç hafta gece kalkma sayısı 7-8 gibi absürd bir sıklıktayken, şimdilerde 1-3 gibi olmaya başladı. Tabi ben gözler kan çanağı, aklım yavaş çalışır halde günler geçirdim ama pes etmeye niyetim yok şimdilik. Daha önce, 3 yaş döneminde de birkaç denemem olmuştu ama sonuç vermemişti, Duru da duygusal olarak hazır değildi kendi başına yatmaya. Şimdi yaşı itibariyle olayın daha farkında, olması gerekeni O da biliyor. Başardıkça hoşuna gidiyor, kendiyle gurur duyuyor, okulda öğretmenine arkadaşlarına anlatıyormuş. Yine de yüzde yüz hallettik demek için erken, daha devam edeceğiz ama gelişme var mı kesinlikle evet. Buna da şükür yahu...

Mayıs ayında; anneler günü münasebetiyle, biricik, güzel gözlü, topak yanaklımının annesi olmaktan ne büyük keyif aldığımı bir kez daha hatırladım. Ne çok şey öğretti annelik bana. Hayatın başka hiçbir kolu ve başka hiçbir tecrübe, bu kadar kısa zamanda bu kadar yoğun şeyler öğretemez insana. Teşekkür ediyorum güzel kızım benim. Bu aralar babayla başlayan aşkınızı da ayrı bir keyifle izliyorum. Muratcığımın ayakları zaten yerden kesiliyor, O "babacıımm babacııım" diyerek boynuna atıldığında. Bundan büyük moral motivasyon yok yani.

Anneler günü mazeretimiz olsun, kaçalım biryerlere dedik ama Durucanın alternatif olarak düşündüğümüz okullardan birinde mülakatı (!) vardı. Bu yaşta ne mülakatı der her aklı başında olan tabiki. Eee zamane halleri işte.

Efendim sonrasında, bu mülakatlı okulun, mülakatını geçip, bir de kurasından çıkınca benim meleğim, düşünür olduk ailecek. Şimdilerde; bavulları toplama arifesindeyken, okulu yakın merceğe aldık, gecikmeli çekirdek aile kaçamağı dönüşünden sonra kararımızı vermiş olacağız. Bakalım "SEV"-ecek miyiz?

Dipnot: Fotolar sonra topluca...

Aşure Ok..

2011-01-06T22:22:00.003+02:00

Bu yılın aşuresini de yaptım...E kız çocuğu olanlar muhakkak yapmalıymış ya, aman ihmal etmeyelim dedik :)

Kızımla birlikte komşularımıza dağıttık. Bu tatlıyı yapması nasıl meşakkatliyse, yemesi de bir o kadar keyifli...E yiyenlere afiyet olsun evimize bereket dolsun :)

"İyi Seneler" Demeden Önce...

2010-12-31T04:07:00.005+02:00

Bakıyorum 31 Aralık'ta hep aynı başlığı atar olmuşum, geleneği bozmayalım dedim...

Eveeet 2010 pılını pırtını toparlayıp gidiyor bakalım, gitmeden önce bir muhasebe edelim sonrasında haklısın dileklerimizle 2011 uğraşsın..

Bu yıl çok da kolay değildi hakikaten ama güzellikleri de oldu şimdi hakkını yemeyelim. Bazen daha öncesi yılın sirayet ettiği durumlar gölgesini düşürüp çok fena sıkışmışlıklar da yaşattı, çok büyük belirsizlikler, eksiklikler de serdi önümüze, yalan da vardı riya da, kötü sürprüzler de vardı en sonunda...

Ama ele ele verişler de vardı çok şükür, sımsıkı tutunarak birbirine ayakta durmaya kalışlarda, yeni başlangıçlar da oldu, düşülse de kalkıldı, sohbetler, muhabbetler de vardı, kahkalar çınlattı zaman zaman, o umut tükenmedi hiç neyseki, en önemlisi çok şey farkettirdi bu yıl...

Ve şimdilerde artık kapıdan uğurlanmak üzereyken bu yıl, ben diyorum ki çok farklı olacak gelecek olan yeni yıl...Değişimler, dönüşümler ve başlangıçlar yılı olacak eminim. Yepyeni adımlara ev sahipliği yapacak, yeni heyecanlara şahitlik edecek, savaş yılı bu yıl, gayret etme yılı gücünün son damlasına kadar, farkındalık yılı, daha da çok şükretme yılı, kendine dönme ve dinginlik aynı zamanda da, iliklerine kadar tekrar sevebilme, yüzünü sevdiğine dönebilme yılı,sağlık ve şifa yılı bu arada ve herşeyiyle zenginlikler yılı ...

Ve kuzucuğumun yılı inşallah...Yeni okullar, yeni arkadaşlar yılı, taçlanacak kızım da bu dönüşümlerle büyüyecek güzelliğine güzellik katacak...

Allah'ım; herşeyin başında bizlere huzur ver, gülebilelim, güldürebilelim , akıl, beden ve ruh sağlığımızı koru, hakikatlere yakın tut, gönüllerimize zenginlik ver ve kalplerimizi sevgiyle doldur. Nazarlardan, art niyetlilerden, çekememezliklerden esirge...

İyi seneler tüm sevdiklerime...

YIL"DÖNÜM"Ü...

2010-12-25T00:09:00.003+02:00

Bugün evlilik yıldönümümüz...5.yılımızı deviriyoruz.
Geçenlerde Can Yücel'in bir şiiri ile karşılaştım..Bir şiir böylesine güzel olur, günün anlam ve önemine de istinaden, kayıtlarda kalsın istedim.

ANLADIM
"Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım.
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil.
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koşulduğunu anladım.
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım.
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.
Bir insanı herhangi biri kırabilir, bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım.
Fakat, haketmeliymiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım.
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım.
"Sana ihtiyacım var, gel!" diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana "git" dediğimde anladım.
Ve biri sana "git" dediğinde "kalmak istiyorum" diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde anladım.
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Bana sımsıkı sarıldığında anladım.
Özür dilemek değil "affet beni" diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım.
Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.
Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım.
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş..."

Ve sevgili adamım, canım eşim, kızımın babası, yol arkadaşım; inşallah seninle yaşlanacağım...

Fotolar...

2010-12-15T22:43:00.008+02:00

Geç kalmış karelerden seçmeler...Yıl bitmeden koyalım bari...

Üç ayrı kuşak yanyana...Duru&Hala&Babaanne, Sonraki resim bizim kuzunun okulda yaptığı bayrama özel kuzusu...

Turkuazoo Gezimiz...Sakin, hoş...

Pierre Loti ve Biz...Güzel hava, sohbet...

Kızımın Fıstık Arkadaşları...

Defne... Ali Mert...

Aslı... Ve minik ağa İbo...

Dost günü..

2010-11-30T22:03:00.004+02:00

Geçtiğimiz Cuma gününe damgasını vuran sittin senelik arkadaşım, Kezbancım benim ve sevgili bebeleri...

Çok olmadı yaz sonu gibileri yine geldin şehrime ve temeli sağlam arkadaşlıklarda sözün bittiği yerden nasıl da devam edilirmiş gösterdin ya yine öyle oldu...

Aldım seni, sabahı öğlene bağlayan bir saatte Sabiha Gökçen'den ve vurduk kendimizi Zuzu Kafe'nin yollarına, attık benim bir, senin iki bebeyi oranın oyun odasına; kah sohbet kah muhabbet kah dedikodu kah çocukların ağzına iki lokma bir şey bizlere yemek kahve vesaire derken, ettik saati akşam. Oradan vurduk Palladium'a kendimizi, bebeler Cookshop'ın şekerini yalanırken ben seni de Magnolian puding ile taniştırıp kanına girdim, bir taraftan konuşurken bir taraftan mağaza dolaşıp diğer taraftan fırtınaya dönüşen bebelerimizi kolaçan ettik öte yandan da çenelerimiz hiç durmadı sağolsun :)

Ah Melda'cım da olsaydı kadro tamamdı, artık Aralık ayına bir Ankara yaptık mı olur inşallah...

Duru önce yüz vermeyip nazlandığı Aslı ve İbo'ya şimdi "annejiğim Ayşlı ve İpo'nun bana hediye ettiği Mini'li pijamayımı giydir bu gece" diyedursun, Cuma okula gitmediğine değdi, bir araya geldiler ne iyi oldu.

Bayram Son-u...

2010-11-22T05:28:00.006+02:00

Zaman ve mekan mefhumumu yitirdim şu sıralar. Beynimde zelzeleler oluyor çok sıkça ve herşey yerinden oynamış gibi, yıkılan yıkılana...Düşünmekten yorgun düştüm ama harbim hala devam ediyor.

Misafirlerim ne zaman gelmişlerdi, bayrama kaç gün önce girdik, günler günleri nasıl kovaladı ve ne ara pazartesi oldu idrak edemiyorum.

Bir babaanne ve Nurdan Hala rüzgarı geçti bayram öncesi...Şiddetli bir lodos misali, bir taraftan sıcaklığını hissettirip sukunet verirken, diğer taraftan saç baş dağıttı. Nurdan abla emeklilik işlemlerini halletmek üzere İstanbul'a gelmişti Almanya'dan, Nuran anne de hem O'nu hem bizleri görmeye gelmişti Ankara'dan. Durucuğum konuklarımızın gelişinden gayet memnun ve neşeli geçirdi günlerini elbette...Hatta kelimelere dökmese de okula bile yan çize çize gitti yavrucağız. Biz de O'nun okulda olduğu saatleri işlerimizi halletmek üzere planladık ama ne koşturmacayla...Kısacık 7 güne neler sığdırdık neler. Az zamanda çok iş diye ben buna derim. Bu arada İstanbul'da olup da yıllardır görmediğim yerlere tekrar adım atma fırsatı buldum ben de...Karaköy'den Eminönü'ne, Nişantaşı'ndan Bağdat Caddesi'ne, bir gün Bakırköy bir gün Kadıköy hem ticaret hem ziyaret hem alışveriş hepsi oldu kısacası. Oralardayken sukunet tarafını yaşadık, Duru'yu vaktinde yedirme, vaktinde okula bırakma, vaktinde alma, vaktinde yatırma konularına gelince oralarda saç baş dağıldı bende işte...Ama ne olursa olsun, aile üyelerimizin gelmesiyle evde yaşanan kalabalığa karışan Duru'nun çoşku halleri ve karşılıklı sevgi alışverişinin yarattığı hissiyat herşeye değiyor.

Misafirlerimizi yolcu ettikten sonra geleneksel bayram temizliğine start verildi...Eylül'de aramıza katılan yardımcımdan çok memnunum. Bir de misafirlerimiz varken bize yaprak sarma, börek, kısır ve turşu ile yaptığı jestten sonra daha da bir memnunum.

Evin içerisinde sabun kokuları kol geziyorken bayrama da girmiş olduk. Bu upuzun bayramda biz İstanbul'da olmayı tercih ettik. Boşalacak şehrin tadını çıkartmacalı, plansız, programsız, bavul hazırlama telaşsız, bol eşofmanlı, az gezmeli çok dinlenmeceli bir kafa tatili olsun diye arzu ettik...Gezmenin çoğu dinlenmecenin azı olsa da nihayetinde varılan sonuç, yine de kaldığımıza değdi ya önemli olan bu olsa gerek.

Biriciğim Durucuğum uykusuz başladı zaten tatile. Bir süredir okulda bir başgösterip bir yokolan gribal enfeksiyon durumu vardı ve bu durum bizim kuzumuzun alerjisini tetiklediği için bayram öncesi haftasonu öksürük ve tıksırıkla bolca bölünen uykusuz geceler geçirdik. Ama gezmekten vazgeçtik mi? Haayıırr :) Aslında iyi ki tam bu sırada bu tatil girmiş araya ve biz evde geçirmişiz bu süreci, çünkü bu sayede Duru'yu bakıma alabilme ve dinlendirebilme şansımız oldu aksi takdirde başka bir ortamda bu kadar kolay olmayabilirdi.

Velhasıl bu tatilin; cancağızım Emirgan'da iskelenin hemen karşısında yeni açılan çiçeği burnunda Taş Kahve'de pırıl pırıl güneşe ve şahane boğaza istinaden bir kahvaltı ardından gelen Bebek Parkı aktivitesi, Misina Balık'ta eş dost ile yapılan muhabbet akşamı, Pierre Loti'de çay saatleri, tekrar yaşanan Turkuazoo seferi, baba ile kızının tatil yakınlaşmacası, Zanzibar'da kahvaltı sonrası kahve keyfine eşlik eden dostlar ve uzun zamandır görüşemeyen Duru ile Defne'nin büyümüş hallerinin sımsıcak buluşması, Cihangir Demeti'nin nefis köpoğlusu ciğer tavası kötü ahtapot ızgarası, beraber geçirilen bol zamanlar uzun akşamlar mısır patlağına eşlik eden Cem Yılmaz saatleri, Nazan Hanım'a saatlik emanet edilen Duru'nun park bahçe keyfi ile paralel saatlerde anne babanın hamamı saunası buhar keyifleri ve keyfe keder geçirilen her anı güzeldi...

Ama tam son noktayı koyacakken,

Pazar akşamını erkenden karanlık eden o haber. Murat'ın yıllarca çok şey paylaştığı arkadaşı Engin'in aramızdan ayrılışı...Ama birkaç saat önce aynı çatı altında değil miydik, Murat sen kucaklaştın, arkasından kulaklarını çınlattık ya. Hiç uyku girmeyen gözler Pazar gecesini Pazartesiye bağlarken, hayatı anlamlandıran şeylerin sıralaması bir anda yer değiştiriverdi, dünyevi her ihtirasın içi boşalıverdi bir anda, hiç yüzleşmeyecekmişiz gibi görünen bu gerçeklik önümüze kocaman bir kaya olup düşüverdi...Ölüm ne kadar yakın aslında, birini gördüğünde aslında onu son görüşün olduğunu bilememek ve bilemeyecek olmak ne büyük bir acz, bir yok oluşu idrak etmek ne kadar da zor, gidenin nereye gittiğini geride kalanların yaşayacakları yalnızlığı tasvir edebilmek nasıl da ürkütücü...

Murat'la yakın çevremizden ilk ölüm haberi alışımız. O çok üzgün ben çok suskun. Engin huzur içinde olursun inşallah, ve inşallah 3 yaşındaki sana çok düşkün olan o kızın ve yeni doğan o bebeğin ve seni çok seven Tuğban ve annen ve baban yıkılmadan bu acının üstesinden gelirler...

Çukuyata...

2010-10-31T23:08:00.017+02:00

Nutellam, sarellem,çokokremim benim...(fazlaca reklam dolu bir cümle oldu farkındayım:)

Bu aralar, kahvaltı öncesi bunlardan şöyle derin bir kaşık hüpletmek moda oldu kuzuda. Hım hım yapa yapa, yalana yalana keyfini sonuna kadar çıkartıp hakkını veriyoruz bu işin :)

Aktivitelere de devam tabiki. Geçenlerde Ebru Atölyesi'ne katıldı Duru ile arkadaşımın kızı Aylin( İyi Cüceler bu konuda iyi, birçok atölye çalışması yapılıyor). İkisi bir teknede (ebru çalışmasının yapıldığı kap) çalıştılar. Aylin Duru'dan bir sene daha büyük. Onun yaptıkları daha bir şekle şemale sığarken, bizimki serbest çalışmayı daha uygun gördü kendine :) Yine de çok hoş çalışmalar çıktı ortaya. Kendimin de yapmayı istediği hobilerden biridir ebru olayı...Ben aktivite sırasında çocuklardan daha çok keyif aldım açıkçası. Ama gel gör ki çalışmaları orada bıraktık, sonra da gidip alamadık. Hiç foto da yok ortalıkta elbette...

Fırsat buldukça Göztepe Parkı'ndayız. Murat'la, ya da bir arkadaşımla ya da yalnız alıyoruz elimize cafe latteleri, Durucan coşarken biz de laflıyoruz yanındaki bankta. İyi geliyor bu aralar bünyelere...

Cumhuriyet Bayramı'mız kutlu olsun bu arada. "Ah Atatürk ah" içsesleri ile bir bayram işte...Bu çocuklar,böyle içseslerin olmadığı layığıyla daha nice bayramlar kutlarlar umarım...Bayramın tatilini fırsat bilip, çekirdek aile olarak bowling oynamaya gittik. Biz seviyoruz bowlingi. Uzun zamandır gidemiyorduk iyi oldu. Duru'ya bir şekilde top olsun zaten, ağırmış hafifmiş büyükmüş küçükmüş farketmez. Eli değecek illaki. Çok zevk aldı yine, çığlık kıyamet tamamladık faaliyeti. Oralar zaten yeterince gürültülü, çıkınca dedik daha sakin bir yer bizi paklar; tuttuk Bostancı sahilde mini bir park ve temiz hava molası verdik, sonrası Küçükyalı Mado'da sıcak sahleplere muhabbet ekledik Duru da oranın oyun odasında vakit geçirdi.

Haftasonu güneş sonuna kadar gülümsedi sağolsun. Soğuk ama güneşli, berrak bir hava vardı çoğunlukla çok hoştu. Yolumuz yine sahile düştü...Pazar kahvaltısını, bir süredir gidip bir denesek dediğim, Maria'nın Bahçesi'nde yaptık. Bizim hoşumuza gitti...Kadın elinin değdiği belli olan bir mekan...Kahvaltı sonrası çocukları aldık hemen yolun karşısında güzel bir park ve cafe var, oraya götürdük...Çocuklar eğlendiler, biz Seçil'le türk kahvesi keyfi yaptık, beyler sahil yolunda istişare ettiler iyi oldu...

İyi oldu...Güneş çıktı, bulutlar dağıldı...Sonrası hayırlısı...

Cankuşlar...

2010-10-17T19:03:00.004+03:00

Pazar kahvaltısı sırasında çalan bir telefon: " Zeynep, Duru diye sayıklıyor" sonrası bizim evde buluşan iki akıllı bızdık...Oyunlar, oyunlar, kahkahalar, yeme içme, boyama, bağırış çağırış, ayrılmak istemeyiş...İki annenin de bitmek tükenmek bilmeyen çocuklu hayat muhabbeti...Güzel, güneşli bir Pazar'a daha da güzellik kattınız, nasıl da tatlısınız :)

Çok Şükür...

2010-10-11T23:44:00.020+03:00

Ahh Durucuğum anne yine çok ihmal etmiş değil mi senin şu blogunu? Biliyorum biliyorum...Çok üzgünüm. İhmalkarlığım aklıma geldiği her an içim daraldı zaten. Laptopın kapağını her kaldırışımda bu sefer yazayım artık dedim yapamadım. Aslında temelinde senin yeni fotolarını çekebilip, blogu da öyle yazmak vardı ama ne foto çekebildim ne yazı yazabildim. Bir atalet bir atalet sorma canımın içi...Neyse uzatmayayım da sadede geleyim değil mi? Nereden başlayacağımı da bir bilsem iyi olacaktı ama...

En büyük olayımız Durucanın okula başlamasıydı. Daha ilk gününden itibaren problemsiz devam eden gururum kızımın yanında, sorunlu olan bendim. O gayet mutlu mesut öğlen okula girip, akşam okuldan çıkarken ben iki hafta boyunca o binadan ayrılamadım. Yok yemeğini yedi mi, yok sınıfta katılımı nasıl, haftalık program biraz yetersiz mi ne, atletini değiştirmişler midir, önüne düşen saçlarını bir toplasalar ya, şu sivri yerlere birer koruyucu takılmadan olur mu, acaba çişinin geldiğini söylüyor mudur, sınıf öğretmeni çok iyi de şu yardımcı öğretmen yetersiz gibi sanki? vs vs vs...Bir okul yönetiminin sevmediği tür veliyim ben: çok detaycı, çok soran, çok gözü okul üstünde, "gitmeyen" velilerdenim ben. Ha bu arada, türlü aksaklıkları farkedip, bana benzer annelerle paylaşarak okul yönetimine şöyle bir çeki düzen verdirdiğimiz de olmadı değil hani. Yani faydası da oldu bir yandan diyelim. Ama Duru'nun hiç şikayeti olmadı maşallah...Geçen seneki oyun grubundan arkadaşı Zeynep'le kanka oldular bir de Zeynep Naz'ı aldılar yanlarına değmeyin keyiflerine...Çok şükür çok şükür...

Duru'nun çok istediğim düzeni de okulla birlikte nihayet yerine geldi. Sabah 8 kalkış, akşam 8 yatış. Süper! Sonunda benim de sekizde uyuyan bir çocuğum oldu. Haftasonları da okul düzenini bozmuyoruz, rahatız vesselam...Çok şükür çok şükür...

Durucanın, okula başladığında nasıl olacağını en çok merak ettiğim konularından birisi Yemek Saatleri idi. İlk gün masaya bile oturmayan ve "eyvah işimiz var" dedirten kızım, yine her olayda olduğu gibi çabuk adapte oldu ve çok iyi hallice olmasa da umduğumdan iyi vaziyette yemeğini yemeğe, çatal kaşık kullanmaya başladı. Çoğu halen yedirilen çocuklar olan sınıftaki arkadaşlarından bazıları hiç müdahalesiz kendi kendi şahane yiyor, bazısı müdahaleye rağmen hiç yemiyor, bazısı da iki ileri bir geri yiyor işte. Bizim Duru'da bu son gruptan, kimi zaman tabağındakileri tadıyor, kimi zaman da iki kaşık pilav yiyip kalkıyor. Ha bir de ikindi kahvaltısı var, bak bunda daha iyiyiz. Genelde yeniyor çıkanlar...Gerçi benim için önemli olan Duru'nun grupla birlikte sofraya oturması, yemek düzenini öğrenmesi, çatal kaşık kullanması ve isteklerini rahatça ifade edebilmesiydi. Tabaktakilerin hepsini bitirmesi değil...Okuldan gelince akşam yatıncaya kadar anne yükleme yapıyor zaten, etiydi sebzesiydi, yoğurduydu meyvesiydi derken göbek çıkmış vaziyette yatıyor yatağına kuzucan :) Çok şükür çok şükür...

Okulla birlikte çocuklar başkalaşıyorlar tabiki. Şimdilerde öğrendiğimiz şarkılar bir bir ağızdan dökülmeye başlanıyor, kimi gerçek kimi uydurmaca sınıftan dedikodular veriliyor anneye, yapılan faaliyetler "vay be bunu bizimki mi yaptı?" dedirtiyor, satrançtaki fil anlatılıyor, ingilizceden sayılar sayılıyor, bale dersinden kapılan bir figür attırılıveriyor...Ne güzel birşey çıkıyor ortaya. Çok şükür çok şükür...

Duru bir ara Turkuazoo'ya gitti, geçenlerde de Disney on Ice'a (kendi tabiriyle Miki'nin gösterisine)...Her ikisinden de büyülendi, halen onları anlatıyor...Birinde mavi gözlü, pembe dev ahtapot abinin O'nu nasıl öptüğünü, diğerinde Gufi'nin O'na nasıl da el salladığını...Miki'nin gösterisi geçekten de görsel bir şölendi. Mickey Mouse ve arkadaşları dışında çıkan grupları biz tanımasak da, gösteriye giderken de gösteriden dönerken de tam bir trafik çilesi yaşamış olsak da Duru'nun onları izlerken yüzüne yansıyan o kocaman gülümseme ve heyecanı hepsine değiyor aslında. Çok şükür çok şükür...

Bu geçtiğimiz Cumartesi de Durucuğum okulun ilk yüzme dersine katıldı. Hani okuldu, arkadaştı bunlar ilk tecrübe değil, geçen seneden antremanlıyız ama Duru'nun bizsiz tek başına yüzme dersine katılımı bir ilkti...O 1 saat şahane duygular yaşadım. "Görmemişin bir çocuğu olmuş"u o gün tam yaşadım işte. Yalnız da değildim bu arada, ben ne fotograf makinası ne kamera akıl edebilmişken millet maaile bir de bunları toparlamış getirmiş. Öğretmenleri bizimkileri alıp soyunma odasına götürdüler, bir müddet onları bekledik. Aradan geçen zamandan sonra; kafasında bone, ayağında şıpıdık terlik, sırtında havlu bir sürü küçük adam ve küçük hanım çıktı ortaya. Sanki bir geçit töreniydi o. Onlar havuzun kenarındaki mavi kaydırmaz halının üzerinden yürürlerken bizlerin yaşadığı heyecanın tarifi imkansız. Çok güzeldi...Çok zevk aldılar, güzel organize oldular, arada ağlayanlar oldu ama kısa sürede durumu toparladılar. Durucuğumla yine gurur duydum, çok sevindim O'nun adına. Şu şansının herdaim yanında olmasını diledim Allah'tan. Çok şükür Çok şükür...

Okulun ilk haftası, sınıfta grip bir turlamıştı...Dakika bir gol bir oldu, Durucan hemen kaptı, O'nun hemen alerjik bronşiti tetiklendi öksürmeye başladı, O'ndan bana hemen geçti, benim hemen boğaz şişti. Bir de öyle geçirdik okulun o ikinci haftasını. Şimdilerde grip aşısı yaptırmak gündemimde, doktorumuz Elif Dağlı'ya bir sorup ona göre halledeceğiz bakalım.

Gelgelelim okuldan ve Duru'dan emin olunca ve bir de hastalığı atlatıp gözümüz açılınca, malum soru da çıktı karşıma: "eee İlkay Hanım onlarca zamandır hayalini kurduğunuz gün sonunda geldi. Duru okula başladı sana da zaman kaldı. Napmayı düşünüyorsunuz?"

Yakın zamana kadar bu soruya cevabım "hiçbirşey" oldu. Hiçbirşeyi yapmak istiyordum. Duru'yu okula bıraktıktan sonra herşeyi yapabilmek ama hiçbirşey yapmak. Telaşsız yaşamak, aylaklık etmek, yüzmeye gitmek, spontan planlar yapmak, uzun zamandır yapamadığım şeyi yapmak: "ağır ağır yürümek". Girip bir alışveriş merkezine mesela, ağır ağır yürümek, o halimle vitrin bakmak, eşime öğle yemeği saatinde sürpriz yapabilmek rahatça, O'nunla da el ele ağır ağır yürüyebilmek, oturduğum bir kafede ağır ağır içebilmek kahvemi, buluştuğum arkadaşlarımla uzun uzadıya kalabilmek oturduğum sandalyeden kalkmadan.

Eve hiç gitmemek bir süre...Biliyordum eve girdiğimde ev hallerine yine kendimi kaptıracağımı, dinlenmenin tadına vardırmayacağımı kendime biliyordum, biliyordum evin Duru'suz halinin beni boşluğa düşüreceğini...

Şimdilerde; rahatlığın tam tadına varamadan, yeni yükleri omuzlama telaşesi...Üstesinden gelir miyiz? Daha önce gelmedik mi...Çok şükür çok şükür....

(Not: Hamile değilim...)

....

2010-09-08T20:22:00.003+03:00

Arkadaşımın blogunu okurken aldım haberi, inanmak istemedim, "O olmasın nolur" dedim ama...

O'ymuş...

Güle güle melek Nehir.

Güle Güle Yaz...

2010-09-01T22:40:00.004+03:00

Havuz sezonunu kapattık. Zaten hava sağolsun 01 Eylül'ü görür görmez öyle bir soğudu ki bugün Duru'nun okulunun oryantasyonuna titreyerek gittim desem yeridir. Araba dün 33'ü gösteriyorken, bugün 18 diyordu...Duru da şaşakaldı. Pencereyi açtığımda "aaa annejiğim acayip soğumuş" gibi bir laf etti, bu acayip kelimesi ne ara girdi dimağlara bilemiyoruz...

Sadece bu mu, birkaç sakıncalı kelime de girivermiş de haberimiz yokmuş. Geçen haftadan beri Duru'yu aşağıya yalnız gönderiyorum. İki tane ablası var Nurtuğ ve Helin. Nurtuğ zaten bizim karşı komşumuz maaşallah çok güvenilir, çok akıllı ve terbiyeli bir çocuk. Çocuklar bu aralar sitede eski eşyalarını sergileyip satıyorlar, cümbür cemaat bir ortam, para da kazanıyorlar pek hoşuma gitti. Verdim Duru'nun eline de birkaç DVD birkaç nazar boncuk, gönderdim kızlarla...Aman O'nun da bir hoşuna gitti, hergün iki saate yakın onlarla kaldı...Eve geldiğinde "anne bugün satış yapamadım ama yarın yine ineceğim" diyor :)) Sanırım bu kelimeleri de oradaki başka çocuklardan kaptı. Çok üstelemiyorum söylediğinde uyarıyorum o kadar. Unutacaktır...

Evimiz baştan sona temizlendi...Sabun kokuları içerisinde yazıyorum bu yazıyı, çok hafifledim rahatladım, eskiler, kullanılmayanlar ayıklandı, düzenlemeler yapıldı, eve birkaç da yeni aksesuar alındı taze nefes niyetine tamamdır... Biz bayrama da sonbahara da hazırız efendim, güle güle kirletelim inşallah :)

Bu arada Durucan okula güle oynaya gitti. Okul aynı okul ama sınıf yeni, öğretmen yeni, yeni arkadaşlar eklendi...Şimdilik hiç şikayeti yok aksine memnun hayatından. Zeynep vardı geçen seneki oyun grubundan yakın arkadaşı, sınıfa girince O'nunla kaldıkları yerden devam ettiler, parka çıkıp coştular...Ama 2 saat kalıyorlar, asıl bayram sonrasına bakacağız 5 saat kalınca neler olacağını...Hayırlısı canım bebeğime benim (bebeğim dediğimi duysa şimdi şöyle derdi:"ben bebek değilim anne ben büyüdüm!" :)

Kuzu büyüyor. Hayran bırakıyor kendine bazen...Okulla birlikte ayrışmaya başlayacağız anne-kız. İlk kez düzenli ve uzun süreli bu ayrılık bakalım nasıl gelecek bünyelere. Murat'la parka indiklerinde bile boş kalan dakikalarını kendine ayırmak yerine, onları izleyerek geçiren ben bu boşluğu nasıl geçireceğim göreceğiz...Bel ağrım had safhalarda artık, tekrar MR da çekildi, doktor bir an önce tedaviye başlaman gerekli diyor. Duru'nun okul düzenini oturtunca ben de okulun yakınlarındaki spor merkezinde yüzmeye gideceğim. Bel kaslarını kuvvetlendiren en iyi egzersiz yüzme...

Bayrama Ankara yolları gözüktü bize. Durucan uzun zamandır "Ankayaya ne zaman gitcez?" diye soruyordu sonunda muradına erecek...Hepimize sağlıklı, huzurlu ve bol neşeli bayramlar olsun...

Not: Uğur böceğimin blogunun görüntüsünde yeni sezon değişikliğine geçtik. Hayırlı uğurlu ola :)

Ağustos Sonu İtibariyle...

2010-08-23T04:34:00.004+03:00

1 Eylül'de Durucuğumun okulu açılıyor. Bir haftacık bir zaman kaldı. "Az kaldı okulun açılıyor canım" diyorum, "çok özledim okulumu zaten anne" diyor.

Hakikaten özledik. Daha doğrusu ben, düzenimizin tekrar geri geleceği günleri özledim. Bu yaz, 11'lerde kalkmalar 12'lerde uyumalar, bir kahvaltı bir yemek iki öğünle günü bitirmeler normalimiz oldu. Ha Duru halinden gayet memnun görünüyor da nizam ve intizam takıntılı bendeniz sıkıntı yapıyor bunu sadece...

Duru'nun alevli dönemini de atlattık çok şükür. Bir anda girdi ve çıktı hayatımıza sanki. Tamamen bünyeden çıkmış değil ama tolore edebileceğimiz seviyelerde. Sanırım biz de ilk şoku atlattıktan sonra adapte olmaya başladık, orta yolu bulmayı öğrendik. Neticede karşımızdaki bir çocuk o kadar da olacak. Canım kızım benim ya, sınırları öyle bir sınadın ki ne diyeyim...

Bu yaza sıcaklık damgasını vurdu. İstanbul'u hiç böyle sıcaktan, nemden buhran geçirecek şekilde yaşamamıştım...Neyseki havuzumuz imdada yetişti. Bu yaz sitenin her türlü nimetini sonuna kadar kullandık desek yeridir. Sabah geç kahvaltı sonrası, sür Durucana 50+ güneş kremini kendini hazırla bir çantaya havlu, kolluk vs, öbür çantaya küçük hanımın havuz oyuncakları (topları, deniz kızı, su fışkırtan köpekbalığı, yüzen bir balina, şişme bir minik mantar, kovalar, deniz botu) birini bir omzuna diğerini öbür omzuna hooop aşağıya...Duru'ya su iyi geldi, küçüklerle büyüklerle kaynaşmalar Onu mutlu etti çok. Artık büyümüşlüğünü daha da hissettiriyor, kelimeler cümleler boyunu aşıyor, kimi zaman şaşırıyorum nerden öğrendi bunları diye...

Pek dışarıya çıkmasak da arada arkadaşlarla da buluştuk, çocuklarımızı buluşturduk. Dertleştik, döktük içimizde dışımızda ne varsa..Oh ne iyi geldi bu sıcaklarda. Geçenlerde, 16 yıllık biricik arkadaşım Kezban geldi İstanbul'a. Sanki hep buralardaymış gibi, evimin kapısını açtığım anda oturduğumuz kahvaltı sofrasında kaldığımız yerden devam ettik sohbete...Temeli sağlam dostluklarda böyle oluyor işte, zaman mekan şehirler hayatlar kişiler ne kadar değişirse değişsin, o yakınlık hiç eskimiyor değişmiyor...4 saate tüm hayatlarımızı sığdırıverdik neredeyse. O'nun 2 benim 1 bıcırı, oyun hamuru oynarlarken fotoğrafladık bol bol...(Ben aşağıya koydum birkaç foto Kezbancım, bu arada kendimizi hiç çekmemişiz be arkadaşım:)

Murat'ın işler yoğun. O'na bir güzel de çalışma ortamı ayarladık evimizin bir odasında, sıkça orada oluyor. Bazen evde gördüğümden daha çok gazetelerde, televizyonda görüyorum adamımı. Bir bakıyorum Habertürk'de programda, evden çıkıyorum arabada radyoda Cnn'de :) Geçenlerde bir gazetede Duru ile fotoğrafları çıktı. (işte bu ) Kitaplığımızın üzerindeki İkea kutularının içi tıka basa Murat'ın gazete demeçleriyle dolu olup, artık bunlar bana olağan geliyor olsa da, bu seferkinde inanılmaz heyecanlandım. Gözlerimi dolduran gururla karışık, "en büyük hobim kızım" diyen bir babayla kızının ortak anısıydı... Ne güzelsiniz siz...Nazar değmesin size...

Bu arada sitede 3 çocuğu büyütmüş 4.ye geçmiş demirbaş bir Nazan Hanımımız vardı...Geçenlerde bana haftasonları Duru'yu saatlik bırakmak istersem kendisini arayabileceğimi söyledi. O an hiçbir cümle, biraz nefes alabilmek için çırpınan bir anneye bu cümle kadar iyi gelemezdi...İlk denemeyi bir konsere giderken kullandık. Durucan, tuttu Nazan teyzesinin elinden asansöre binerken de bize "görüşürüz annejiğim" dedi ve gitti, ben yukarıdan O'nun aşağıdaki sevinç çığlıklarını dinledim. İşte bu kadarmış, O çoktan hazırmış...İkinciyi de bir iftar yemeğinde kullandık. Sonuç gayet iyi...Herşeyden öte; Duru'ya arada bir bile olsa emanet edebileceğimiz birini bulmak beni öylesine motive etti ki anlatamam. Bulmuş gibi oldum açıkcası...

Ramazan ayı güzel. İçsel huzur insana iyi geliyor. Bu sıcaklarda mutfağa girip yemek yapmak zor geliyordu ta ki Ramazan'a kadar. Ben tutamıyorum ama Murat'a hazırlamak hoşuma gidiyor. Akşam 7'de Durucan'ı binbir dil dökerek havuzdan çıkartıp eve dönüyoruz, çantaları boşaltıyoruz, havlular makineye gidiyor biz duşa...Sonra ben çayı koyuyorum, Duru çizgi filmini açıyor, sofra kuruluyor çorbalar, zeytinyağlılar, yemekler yeniyor hep birlikte...Çayın yanında bir tatlı bir meyve, bir küçük sohbet...Ankara'dan babaannemiz sahurlukları da yolladı ki tamamdır :) Sonrası bayram. Bu yaz Murat'ın işleri nedeniyle uzun tatil yapamadık, gözümüz biraz hava değişikliğinde...Bakalım belki biz bu kış leyleği havada görürüz...

Kabahat Kimin?

2010-08-06T00:16:00.017+03:00

Koç Burcu Çocuğu:

"....Biraz büyüyünce derin sevgisini ortaya koyacaktır. Gelip size sıkı sıkı sarılacak ve bırakmak istemeyecektir. Bu sevgiyle birlikte müthiş bir inat da ortaya çıkacaktır. Koç burcu çocuğunun inadını geçirmek hemen hemen imkansız gibidir. Ona ceza da verilmemelidir. Çünkü ceza ne kadar hafif olursa olsun o kişilik sahibi küçüğe indirilen ağır bir darbe sayılacaktır. En iyisi yumuşaklıkla ve tatlı sözlerle onu yola getirmektir..........İnatçı kişiliğinin ön plana çıkması doğal olan koç çocuklarını idare etmek zor olacaktır. İnatçılığını ve bağımsızlığını ön plana çıkaran koç burcu çocuğu her şeyi kendi yapmak isteyecektir..........Onlara ceza vermek hiç işe yaramayacaktır aksine hırçınlaşabilirler.....vs vs"

3 Yaş Sendromu:

"Bu dönem çocuğun kişilik savaşına girdiği bir dönemdir ve çocuklarda görülen bu sinirlilik, ağlama nöbetleri, öfke nöbetleri, huysuzluk, hırçınlık, inatçılık doğal tepkileridir.....özellikle ebeveynler açısından anlaşılması va dayanılması zor bir dönem olarak kabul edilen bu dönemdir. Özerklik dönemi dediğimiz bu dönem kendini ve sınırlarını fark etmeye başlayan ve bu sınırları denemeye çalışan bir çocuğun içinde bulunduğu dönemdir.....Bu yaşlar çocuğun gelişim dönemleri içerisinde en zorlu olan dönemlerden biridir. Bu dönem çocuğun asi, uyumsuz, dengesiz, inatçı, olumsuz olduğu dönemdir.....vs vs"

Yarın Türkiye Kavrulacak:

"İstanbul'da yarın en yüksek sıcaklık 32 derece olmasına rağmen en yüksek nem oranının %96 seviyesinde olması bekleniyor. Bununla birlikte İstanbulluların hissedeceği sıcaklık ise 53 derece olacak. Ayrıca yapılan ölçümlerde 2010'un dünya genelinde son 130 yılın en sıcak yılı olduğu belirlendi......vs vs"

Şimdi suçu kime atayım? Burcuna mı? Sendromuna mı? Sıcakların herkeste yarattığı gerginliğe mi? Yoksa işinden istifa ettiği dönemden beri tek kişilik, yardımcısız, alternatifsiz 7/24 annelik yapan bendenizin pilinin bitmiş olmasına mı? Ya da ışıklar sahneye yönelsin ve perde açılsınn!!:

" Veee karşınızda kavurucu sıcaklarla birlikte gerginliğinize gerginlik katacak, tolerans seviyesi yerlerde gezen bir anneye çok da iyi gelecek (!) bir adet dünya tatlısı 3 yaş sendromlu ve üstüne koç burcu bir çocuuuk; İrem Duruuuu!!" Şak şak şak alkışlar, kıyametlerrr....

Hakikaten kıyamet kopuyor bu aralar bizde. Bir ay öncesine kadar derinden derinden arada bir göz kırpan bu durum, bir anda balyoz gibi başıma indi. 20-25 gündür biz böyleyiz. Ana kız birbirimizi yiyoruz...Kimi zaman baba da olaya dahil oluyor, O da haftasonunu dinlenmek yerine çoğu zaman Duru'yla mücadele etmekten daha da gerilmiş vaziyette noktalıyor.

Sabah kalkışımızdan gece yatağa girişimize kadar günümün çoğunu Duru'yu ikna etmeye çabalayarak geçiriyorum. Herşeye ama neredeyse herşeye "hayır" diyor. Gayet apaçık ve aksi olamayacak durumlara bile karşı geliyor. İnadını kırmakta çok zorlanıyorum, ikna etmeye çalışırken çok sıkılıyorum, sık sık öyle bir raddeye geliyorum ki içimdeki çığlık dışarı taşıyor, tatlı dilden anlamıyor, cezayı kabullenmiyor ve uygulamıyor, ceza sonrası bile yine aynı şeyi tekrarlıyor, günlerim O'na endeksli gidiyor ama O sanki bunların hiçbirinden memnun olmayan mutsuz, asi ve tatsız bir çocuk gibi.

Ve ben yorgunum. Bu maratonda biriken negatif enerjimi çoğu zaman boşaltamıyorum, aksine üstüne yenileri ekleniyor. Günün ilk saatlerinde yüksek olan tahammül gücüm, günün sonlarına doğru iyice aşağıya çekiliyor, dişlerimi, avuçlarımı sıkmaktan, gece yattığımda O'na bağırdığım ya da vs anların vicdan muhakemesini yapmaktan yorgunum. Bazen sadece ama sadece bir yarım saat ayrı kalmak istiyorum, nefes almak geriye O'nu özleyerek dönmek istiyorum...Son zamanlarda kendimi "Durucuğum ne olur biraz kendi odana git de anne azıcık nefes alsın" derken buluyorum. Evvelinde O'nu gezdirmekten, oyunlar oynamaktan, aktiviteden ve faaliyetlerden başımızı alamadığımız ama zevk veren o zamanlar şimdilerde tat vermez oldu. Yemek saatleri, uyku saatleri, banyo saatleri, giyinme/soyunma saatleri gelince ayaklarım geri gitmeye başladı. Ha biz yine çok faaliz; Duru havuzda, Duru parkta, Duru scooterla, Duru bisikletle, Duru alışveriş merkezinde, Duru bilmemnerede vs vs...Zaten evde zaptedilemez durumda, mümkünse dışarı atıyoruz kendimizi ama evde yaşadığımız gerilim, inat, isyan maalesef çoğu zaman dışarıda da meydana geliyor. Ve ben eve pert vaziyette dönüyorum...

Çocuğun anaokulu yaşına kadar anneyle birlikte olması, ona doyması bence en ideal ve doğru olanı. Bana şu yaşanılanlardan sonra da sorsalar yine aynı şeyi yaparım. Yine işimi bırakıp kızımla olmayı seçerim. Ama işte gel gör ki tamamen çocuğa endeksli bir hayat sanırım insanoğlunun doğasına aykırı bir durum. Hele ki bizim jenerasyonda ve imkanlarda kadınlar için. İnsan kendiyle başbaşa kalmayı özlüyor, anne İlkay kimliğinden çıkıp herhangi birşey olmak istiyor, çalışan belki, belki spor yapan, belki hobileriyle meşgul, ya da sohbetin odağında çocuğun olmadığı muhabbetleri özlüyor, kaygısızca eğlendiği geceleri, kocasıyla başbaşa geçirilen ve cümlelerin "konuşmayın, sen sus anne/baba" diye yarıda kesilmediği anları arıyor, eteklerinden çekiştirilmeden alışveriş yapmayı, uzun banyo keyiflerini, kuaförde telaşsız acelesiz güzelleşip şımarmayı...Evet son kullanım tarihim gelmiş.

Okulların açılmasını bekliyorum. Eylül'ü...Şurada bir aydan az zaman kaldı biliyorum ki bize iyi gelecek. Durucuğum okula adapte olunca, ben de nefes almaya başlayacağım. Birbirimizi özleyeceğiz, O büyüyecek ben tekrar doğrulacağım...Herşey yoluna girecek. Belki haftasonları saatlik emanet için bir abla bir teyze bulacağız. Baktık bulamadık ama boğuluyoruz çalıştığım zamanlardaki gibi yine bakıcı tutacağız. O günün koşulları ne gerektiriyorsa o olacak. Peki aileler şehir dışındalar ve nadir geliyorlar neden bunca zamandır tekrar bir yardımcı tutmadın? Tutmadım işte, biz bu işe başka kimseyi sokmadık..Sokmak istemedik, bunun doğruluğuna inandık. Tek dezavantajını yıllar sonra şimdi yaşıyoruz, bir süre sonra anne tükeniyor...Doğal ama, nolacaktı ki...Mütevazi olamayacağım kendimle gurur duyuyorum, ne kadar da güçlü olabildiğime şaşıyorum bazen, yakınlarım arkadaşlarım helal olsun dedikçe hoşuma gidiyor...Annelik her ne olursa olsun muhteşem bir tecrübe, işlerin en zoru en meşakkatlisi ama karşılığında aldığın ödül herşeye değer. Ben de ileride daha iyi anlayacağıma inanıyorum, anne çalışanı olarak geçirdiğim yılların, verdiğim emeğin karşılığını gördükçe ne iyi bir karar verdiğimizi...

Evet isyanla başladım, yine yelkenlerim suya inmiş vaziyette pembe bulutlar üzerinde bitiriyorum yazıyı. Anne işte. Bebesiyle yaşadığı en berbat zamanları bile hemencecik unutma eğiliminde olan balık hafızalı şahıs, geriye dönüp andığında aklına sadece güzellikleri gelen zat...

Neyse hadi yine fotolar konuşsun biraz....

İğneada...

2010-07-21T21:21:00.006+03:00

İğneada tatilimiz güzeldi...İğneada bir ada değilmiş, varınca öğrendim bu arada :) Yolculuğun son 50 km'si derin virajlarla dolu, tek şerit bıktırıcı ama şahane bir orman yolu olsa da güzeldi...Arkadaşlarımız Betül ve Orhan'larla birlikteydik. Oğullarından biri 4 yaşındaki Alperen ile Duru tam bir tatil arkadaşı oldular. Sabah akşam beraber takıldılar, kardeşi 3,5 aylık Ayaz'ın ise varlığı yoktu birdi. Maşallah çocuk süt içmeden içmeye burdayım dedi onun dışında ıh demedi. İkinci çocuklar bu kadar kolay mı oluyorlar yahu??

Neyse efendim, kaldığımız otel İğneada Resort&Spa güzeldi. Hatta oraya göre çok çok güzeldi...Deniz Karadeniz'e rağmen sakin ve ılıktı. Otelin dışına çıktığımızda İğneada'da gördüğümüz; şimdiki popüler beldelerin belki 25 sene önceki halleriydi...Daha keşfedilmemiş, daha az lüks, daha az turistik ve daha ucuz! İki akşamımızı da otelde akşam yemeği sonrası çocuk çombalak çıkıp halk meydanı gibi bir koca alanda hasır iskemlelerin üzerinde gece yarılarına kadar muhabbet ederek geçirdik...Çocuklar dev şişme kaydırakta kaydılar, zıplama havuzunda zıpladılar, bizler İğneada'lı teyzelerin elinden gözleme yedik, tam deminde çaylar, közde türk kahveleri içtik...Çocuklar gece yarısı otele dönüşte yastığa beş kala uyudular, sabahına zor kalktılar :)

Bir güzel haftasonu da böyle geçti. Dönüşte Durucan'ın alerjisi tetiklendi, az biraz öksürdü. İnhalerimiz imdadımıza yetişti, durumu toparladık çok şükür...

Nerelerdeyiz??

2010-07-16T16:34:00.007+03:00

Biz buralardayız...Keyfimiz de yerinde çok şükür, bozmaya çalışan etkenlere de yüz vermiyoruz artık napalım...

Velhasıl benim yazma hevesim nerelerde bilmiyorum...Kendileri de yazın rehaveti ile tatile çıktılar bir süreliğine zannedersem.

Ama şu güne dek neler oldu değinmeden geçmeyeceğim elbet, az yazı çok foto ile olayı bitireceğim..Zira bavulumuz hazır çıkmak üzereyiz, haftasonu trakyadayız, eşe dosta oraların havasından getireceğiz.

Duru'nun mezuniyeti, Şirin öğretmene veda, havuz sezonunu açış, açışla birlikte hemencecik su kuşu oluveriş, arkadaşlar muhabbetler, buluşmalar eve davetler, Ceylinle Kerem Lal ile Ayşe Eceler, bebek görmeler, düğünlere gitmeler, misafirler misafirler, anneanneler dayı dede ve babaanneler, teyzeler ve kuzenler, benim ve canım eşimin doğum günleri, gezmeler tozmalar, adalar boğazlar caddeler maddeler...Keyifler, sıcaklar, yağmurlar, planlar programlar...

En çok da durmadan büyüyen kızım biriciğim Durucuğumla gurur duymalar...

İyi Cücelerin Halleri...

2010-06-14T03:57:00.006+03:00

Bağdat Caddesi'nde önce biraz sohbet edip laflarız diye düşündüğümüz mekandan bıcırlardan ötürü laflayamadan kalkarak İyi Cüceler'e gidiş...Mekanda sadece bizimkilerin olmasının verdiği rahatlıkla bağırış, çağırışa aldırmadan geçirilen hoş saatler. Küçüklerin kitaplara doyuşu, oyun evinde, oyun masasında geçirdikleri eğlenceli vakitler, annelerin ellerinde birer torba kitapla mekandan ayrılışı...Ceylin'in, Kerem'in ve Duru'nun yüzündeki gülücükler...

Gülfer ve Serap'ın objektiflerinden çıkan şahane fotolar...Elinize sağlık kızlar...

Çorbada Bir Tuz...

2010-06-02T02:57:00.004+03:00

Bazı hayatların içinde ne büyük zorluklar var. Ne büyük sınavlar veriliyor, ne bedeller ödeniyor...Bazı hayatların yanında bizim zorluklarımız ne kadar basit kalıyor.

Hayat bu tabi belli olmaz. Ama şükret diyor, tekrar tekrar kendininkine şükret. Bir meltem esti diye rahatsızlanma, insanlar var kasırgalarla boğuşuyor.

Ve yardım et diyor; olabildiğince, yetebildiğince...

nehir-im.blogspot.com

Sen Sus, Fotolar Konuşsun...

2010-05-28T15:26:00.008+03:00

Mayıs başlarından fotolar...Bizimkilerin gruptan "Susuf"un (Yusuf) doğum günü için toplandığımız geleneksel mekanımız: Event Garden...Favori arkadaş Ali Arslan ve Duru.

Kahvaltı, muhabbet ve şahane çocuklardan kareler...

Not: Şimşek Mcqueen pasta ben ve Oya'nın elinden çıkmadır.

Anneler Günü No:3 :)

2010-05-11T15:39:00.006+03:00

"annejiğim anneler günün kutlu olsuuun" diyen bir lokum ses, alıp bu kızları haftasonu dahil üç gün Dalaman'a kaçıran bir eş...

Güneş, havuz, mutluluktan çığlıklar atan bir Duru, sauna, hamam, çiçeği burnunda bir otel (Hilton Dalaman), değişiklik, nefes almak, metropol stresinden sıyrılmak...

Çok zorlamayayım daha fazla kelime bulamıyorum.

Beni anne yapan, şu güne ev sahibi eden sensin aşkitom, güzeller güzelim, meleğim.

İyi ki varsınız...

İlahi Çocuk....

2010-05-06T13:42:00.002+03:00

.....Sen ne ara büyüdün de "mikili pijamayayım"ını kendin giyer oldun?

.....Ne ara tuvalete gidip işini halledip, altını çekip yukarı "tataaam" diyerek alkış bekler oldun?

.....Hayırdır ne zamandır "ben aytık büyüdüm, siz küçüksünüz ben büyüyüm" diyip hava atar oldun?

.....Ne zaman öğrendin de "anne beni hasta etme, beni öpeysen hastalık bulaşır tamam mı" diye şaşırtıverdin?

.....Noldu da sana okul bakarken "ben kendi okuluma devam etmek istiyoyum" diyerek konuya son noktayı koyuverdin?

....Ne zaman fanatik oldun da "ben sinerbahçeliyim, bana sinerbahçeli montumu giydir" demeye başladın?

....Ne kadar zamandır ağzından bal damlamaya, espiri yapıp güldürmeye, bir taraftan da elinle, kolunla beden dilini konuşturur olmaya başladın?

....Sen ne ara büyüdün de sıkı sıkı sarılıp üstüne bir de "komocan" öpünce karşı tarafı iyi edeceğini bilir oldun?

İlahi çocuk...

Bugünlerde...

2010-04-29T16:09:00.008+03:00

Duru'nun startı vermesi ile başlayan doğum günü mevsimiyle haftasonlarımızı kutlamalarla geçirerek,
Bu kutlamalarda Oya'yla yaptığımız pastaların afiyetle yendiğini görüp gururlanarak,
23 Nisan'da; Duru'nun değil de kendimizin bayramıymış gibi Riva'da, Karadeniz'e açılan boğaza nazır, rakı balık sohbetinin tadı damağımızda kalarak,
Aylardır aramızda yatan Durucan'ı tekrar kendi yatağına yollama projesinde iki ileri bir geri devam ederek,
Düşüncesizce insanların huzurunu bozmanın yanına kar mı kalacağının sanıldığını düşünerek,
Çevresine huzur ve neşe verebilmenin, problem olmamanın ne büyük bir erdem olduğunu anlayarak,
Evin tertip düzeni ve Duru'nun emaneti için aldığımız (ama hiç emanet etmediğimiz) Nalan Hanım'a sağlık vb sorunlar nedeniyle veda etmeye hazırlanarak,
Bir süre eve yabancı kimseyi sokmayarak, evimi kendim temizleyerek ve Duru'yu da kime emanet edeyim kaygısı hissetmeyerek geçireceğimiz günler için, içten içe garip bir neşe duyarak,
Profesyonel fotoğraf makinaları ile ne güzel pozlar yakalandığını, kendimin bile ne kadar fotojenik çıktığını düşünerek,
Duru'ya alternatif okullar araştırıp randevu alarak,
İşte taşların yerine oturacağına dair dua ederek, secret yaparak, pozitif düşünerek, enerji yollayarak,
Misafirliğe gidip, misafir ağarlayarak,
Bahar temizliği bitmiş tertemiz evimizde, nazlann baharın gelmesini bekleyerek

geçiriyoruz günlerimizi...

İyi ki Doğdun Pıstığım....

2010-04-05T15:41:00.009+03:00

Konular birikti yine. Oysaki günler o kadar da rutin geçmiyor. Gel gör ki hangi birinden başlamalı?

Tabiki Durucuğumun doğumgününden. Kızımızın 3. yaşını dolduruşunu da kutladık ailecek çok şükür. Ailecek derken gerçekten neredeyse maaile bir aradaydık.

Babaanne, Nurdan Hala ile İsmail, Ece ve Tuna İdil kuzenler; doğumgünü haftasında bize geldiler. Biz hasret giderdik, Duru'ya da tam gün doğdu. Bu sefer daha da iyi anladım, eskilerin kalabalık aileler içerisinde nasıl da 3 çocuk, 4 çocuk yapmaya cesaret edebildiklerini. Kalabalıkta çocuk kayboluveriyor çünkü. Bir bakmışsın halasıyla dans ederken, kuzeniyle oyun oynarken, babaannesiyle meyve yerken zaman geçivermiş ve Durucan bir kez bile "annee" dememiş. Herkes halinden gayet memnun geçmiş şu birkaç gün...Keşke mesafeler olmasaydı da daha sık yapılabilseydi bu hayat kurtaran birkaç günler...

Eee biz de fırsat bu fırsat Duru'yu uyutup babaanneye emanet ettiğimiz bir gece sinema keyfi yapabildik Murat'la neredeyse 2 yıla yakın bir süredir ilk kez...Film "Eyvah Eyvah" ve sonuç hoş güzel bir akşam...

Duru'nun doğumgünü pastası bizdendi bu sene...Kurstan beri Oya'yla yaptığımız 3. pasta bu aslında. Herbirine aynı zamanda cupcakeler de yapıp süslüyoruz. Bu iş bize zevkli gelmeye başladı bakalım neler yapacağız. Pastalarımızın fotoğraflarını da koyacağım ayrı bir post olarak.

Kızım, uğurböcekli bir pasta siparişi verdi bize. Doğumgünü teması ise, Mickey&Minnie Mouse oldu. Sitenin çocuk kulübünde toplandık yine. Bu sene farklı bir mekan arayışına da girdim önce ama baktım ki çoğu yerde ya mekan boğuk ve soğuk, ya fiyatlar yüksek ve anlamsız ya da işletmeciler burnundan kıl aldırmıyor. Buna rağmen yine de yer bulmak için sıraya girmiş insanlar... İç sesim, "ya sen de mekanını aç bu dertden kurtul ya da buralara paranı saçma git başka bir çözüm bul" dedi. Çocuk kulübünde de gayet kalabalık, bağırış çağırış, eğlenceli renkli bir doğumgünü yaptık işte daha ne olsun... Kızımın şansına hava da öylesine güzeldi ki kısa kollular hatta askılılarla oturup bir de güneşin keyfini çıkarttık...O günden beri de güneşe sıcağa hasretiz zaten.

Duru mutlu uğurböceği pastasının 3 mumunu üfledi. Bir yaş daha büyüdü...Keşke O'ndan iki tane olsa. Biri büyüse de, diğeri hep bu yaşlarda kalsa hiç büyümese...Mis kokan gıdısı, artık avucumdan taşsa da halen minicik olan o ayakları, masumluğu, saflığı, gerçekten sever hali, gülerkenki gözlerinin ışıltısı, küçücük şeylerden büyükçe mutlu oluşu, o inadı, laf söz dinletilemez hali, yine küçücük şeylere büyükçe ağlayışı, zorluğu kolaylığı hep aynı kalsa...Hep olsa kucağımızda, koynumuzda kalsa. Minicik elleriyle sıkı sıkı tutsa...

İyi doğurduk seni bebeğim...Nice mutlu, huzurlu yıllara Pıstığım...

Unutmadan..

2010-03-24T02:56:00.016+02:00

Baharın ayak sesleri duyulmaya başlamışken, kaptırırız biz şimdi bahara yaza kendimizi; unutmadan geçmişte yazamadıklarımı bir not alayım kuzunun bloguna diyerek ihmalkarlığımı güzel bir başlangıç cümlesi ile örtbas ediverdim bravo bana...

Durucanın oyun grubu arkadaşlarıyla (hepsiyle çekilemedi) fotoğrafını (ilk dönem sonu karne günü):

Eve aldığım devasa boyuttaki (çap 182cm) "Zıplama Havuzu" günlerimizi: Havuz salonu tamamen kaplayarak bize geçit vermezken, Duru'yu pek memnun etti.Bu memnuniyet yaklaşık olarak 1 gün 8 saat 24 dakika kadar sürdü. Neyseki arkadaşı Ali Salim'in gelişiyle yeniden bir kudurmaca eşliğinde heveslenme yaşandı. Takip eden günleri anne; havuzu nereye koyacağını şaşırarak, kan ter vaziyette oda oda gezdirip sonuç alamayarak, sonunda da dayanamayıp "şu havuz kirlenmiş yaaw bir yıkatalim bari pamuğum" beyaz yalanı ile eşle birlikte asıl işin onu şişirmek değil söndürmek olduğunu anlayıp havuzu rafa kaldırarak ve bir daha böyle radikal bir karar alırken, çocuğun boynu bükük duygusal serzenişlerine karşı erimeden önce, bir kez aha düşünmek gerektiği konusunda dersini alarak geçirdi.

Duru'nun koltukta televizyon keyfi anlarını:

Son zamanlarda iyice merak saldığı kendini fotoğraflama karelerini (başlangıç için hiç fena değil hani:) :

Sevgili Gülfer'lerin yeni ve sıcacık evlerinde Ceylin & Duru ile anneleri muhabbetlerini:

Oyacığımın doğumgünü kutlamasını yaparken kızlarımızın ne güzel büyüdüklerine ve kurduğumuz şu arkadaşlığa sevinirken:

Bir Pasta Hikayesi...

2010-03-13T19:40:00.006+02:00

En son sadece kendim için bu kadar uzun süreyi ne zaman ayırmıştım sorusuna cevap verememiş halde geçirdim bu cumartesinin sabahından öğleden sonrasına uzanan saatlerini...

Yapılanlara özenmenin bir faydası olmadığını görerek ve de artık bir yerlerden başlamak gerektiğini düşünerek tamamlandı kurs...

Ne mi yaptım? : PASTA!

Oya ile birlikte soluğu Rapunsel'in güzel, şirin evinde aldık.

Kekin yapımı, pasta kreması, şeker hamuru derken vakit nasıl geçti anlamadık. Ne Duru aklıma geldi, ne ev ne eş...

İşin en güzel yanı ise pastayı süslemeye başladığım o son zamanlardı.

E ortaya çıkan ürün de hiç fena değil hani :))

Durucuğum artık pasta yapan bir annen var.

Teşekkürler sana Rapunsel :)

Bal Damlayan İnciler...

2010-03-11T23:12:00.007+02:00

D: "Annejiğim sen benim en iyi arkadaşımsın, dostumsun!"
***************************************************
D: "Annejiğim bir sorunumuz var..."
*************************************************
D: "Annem iyi ki sen vaysın"
**************************************************
D: "Miniğim nerdesin?"
*********************************************
D: "Babajım sen işe gitme buyda kal"
*******************************************
D:"Babam gelmiş babammm"
******************************************
D: "Annejiğim biliyo musun ben senle guyuy duyuyom"

vs vs vs...

Bugünlerde...

2010-03-09T21:52:00.004+02:00

Pencereden bakıp, dışarıdaki boğuk, soğuk ve gri havanın ne zaman yerini güneşe bırakacağını düşünerek
Sahip olduğunuz ve alışageldiğiniz bazı konforların hayatınızdan geçici de olsa çıkmasının bünyede sıkıntı yaratabileceğini anlayarak
Evde çok fazla kalmanın, aktiviteye alışkın anne kıza iyi gelmeyeceğini fark ederek
Görüşülmesi gereken, ama bir şekilde görüşülemeyen eş, dost, arkadaş listesinin git gide uzadığını görerek
Hemen hemen her telefon görüşmesinin öbür ucunda bir hastalık, bir olumsuzluk, bir kötü gidişat duyarak ve ne yapacağını şaşırıp üzülerek
Ama bu durumların gelip geçici olacağını yakın zamanda iyi haberlerin de alınacağını umarak
Değer verdiğiniz bazı insanların sıkıntılarını azıcık olsun azaltmak adına ruhlarına nasıl dokunabilirimi düşünerek
Artık çalışma hayatına dönerek, birşeyler üretmenin vakti geldiğine inanarak
Durucan ile sıkı sıkı sarılmanın, nefesini koklamanın bol bol tadına vararak
Kafası işiyle oldukça meşgul olan eşimi özleyerek ve dualar göndererek
Ömer Hayyam'ın dediği gibi, birkaç kadeh şarap sonrası kavuşulan "ayıklıkla-sarhoşluk arası" ruh halinin en güzel ruh hali olduğuna kanaat getirerek
O'nun varlığına bolca şükrederek
Kızımın yaklaşan doğum gününü kafada tasarlayarak

geçiriyorum günlerimi....

Unutulmuş Aktivite..

2010-03-05T19:39:00.003+02:00

Kayıtlara almazsam haksızlık etmiş olurum zira Durucan hemen hemen hergün bunu tekrarlıyor: "Annejim Miki'nin gösterisine yine gidelim mi? Ben onu coook beyenmiştim. Önce Yufi çıktı, sonra Danıld, sonra..."

Evet Mickey Müzikali'ne gitmiştik yaklaşık bir ay önce ve sonrasındaki hastalık mevzusundan yazmaya fırsatım olmamıştı. Duru, arkadaşları Ali Arslan ile Ali Salim arasında prenses edasıyla gösteriyi izledi. Gösterideki kostümler ve oyunculuk öyle göz alıcıydı ki, biz anneler bile soluksuz izledik diyebilirim.

Son Karar...

2010-02-23T13:26:00.005+02:00

Son zamanlardaki doktor doktor gezinmelerin sonrasında kuzu kararını verir:

D: "Ben büyüyünce doktor olacağım! Hilal Hanım olacağım" (doktoru Hilal Mocan'ı kastediyor)

Şükürler Olsun...

2010-02-16T23:34:00.012+02:00

Enerjiye inanıyorum...Hem sana gelen hem de senin evrene gönderdiklerin. Ne mesajlar gönderdiğin, O'ndan neler istediğin, isteğine olan inancın, olmuşçasına yaşaman ve olmuşçasına duyduğun o mutluluk...O kadar önemli ki....Korkuların, içini kemiren duygular, kafanı bulandıran o iç sesler, çevrendeki gereksiz dış sesler; bunlar da enerjini negatife taşıyan, akışa çelme takan, hatta iyi olacak birşeyi kötüye götürenler. O kadar önemli ki...

"Herşey üst üste geldi"dir ya yada "resmen çağırdım şu olanları" dır ya...Onları üst üste getiren aslında bizleriz, çağıran da. Düşüncelerimiz, sarfettiğimiz sözler, tüm tedirginlikler hepsi evrene birer mesaj olarak gidiyor ve evren isteğimizin bu olduğunu düşünüp, bize bunlara uygun olaylar sunmaya başlıyor. Aynısı olumlu düşünce için de geçerli. Hayatıma dönüp baktığımda bunu ispatlayan ne kadar çok durum yaşamış olduğumu görüp hayretler içinde kalıyorum.

"Evrenden Torpilim Var" son okuduğum kitap. Yukarıdaki bazı cümleler bu kitaptan özetler. Zaten ben de buna paralel düşünüyordum, maharet bunu hayatına uygulamakta. İçerisinde yazarın tamamen gerçek hayat hikayesinin yer aldığı, ah kafamızdan geçen o bla bla bla düşüncelerin nelere kadir olduğunu, can sıkıcı teorik anlatımlardan uzak akıcı ve espirili bir dille anlatmasından büyük keyif alarak okudum bu kitabı.

Sonrasında neler mi oldu?

Duru'nun yılın başında yakalandığı geniz akıntısı sonrası başlayan ve şu zamana kadar geçmek bilmeyen öksürüğü, geçen hafta bu gün yüksek ateşle birlikte fena alevlendi. Çocuğa üç iğne yapıldı, yetmedi Cumartesi girdiği öksürük krizinden çıkması için acilde buhar verildi, yine iğne yapıldı. Yetmedi alerji testi için kanı alındı. Değer oldukça yüksek çıktı, yine kanı alınacak. Bugün yaptırdığım banyosunda, kol ve bacaklardaki o bantları teker teker çıkarttım. Canım fena sıkıldı...O'ndan bana da bulaştı tabiki ama benim farenjitim umurumda bile değil vallahi. Tek isteğim kızımın sapasağlam hali.

Yeni bir döneme girdiğimiz şu zamanlarda sırası mıydı şimdi?

Meğer tam da sırasıymış. Bazen bir bakarsınız sahne ışığı size doğrultulmuş bile. Gözler sizin üzerinizde. E her göz de iyi bakmıyor malum. Sende yoğunlaşan o enerjiyle, karşıdan gelen o enerjiler çarpışıverirse ne olurmuş? Camlar bile buna dayanamaz çatlarmış işte...

Ah bebeğim...Ne kadar hırpalandığını biliyorum. Benim de babanın da canı çok acıyor. Ama iyi niyetimiz, sevgimiz, dualarımız hepsinin üstesinden gelir. Sen iyileşirsin, kaldığımız yerden devam ederiz kuzucuğum...Tüm kuzulara sağlık ve şifa versin Allah'ım. Biliyorum ki ne kadar çok derdine derman bulamayan, kıvranan anne baba var. Onları gördükçe, duydukça bize kocaman birer şükretmek düşer aslında...

Yeni Bir Sayfa...

2010-02-01T15:25:00.004+02:00

Durucuğum,

Baba bugün yeni işine başladı. Başarılarıyla çok iyi yerlere getirdiği daha önceki işini bıraktı, yeni işini kocaman hale getirmeye hazırlanıyor.

Risk aldık. Ailecek yeni bir döneme giriyoruz...Biliyorum iyi olacak. Ama şunu bilmeni istiyorum kuzucuğum, baba bunu en çok senin için yaptı...

Ne demek istediğimi ileride anlayacaksın.

Sen de sevdiğim, yine başarılı olacaksın...

(Murat'ın eski ofisinde Duru)

Kardan Kareler...

2010-01-27T12:22:00.003+02:00

Duru'nun karla ilk deneyimi oldu bu. Kardan adam da yaptık, kartopu da oynadık. Kızım çok eğlendi...Bir kayamadık henüz, ona da sıra gelecek diyelim.

İşte Bu iyi Geldi...

2010-01-24T18:42:00.006+02:00

Duru'nun okulunun tatil oluşu, kızımın aldığı ilk karne (sertifika verdiler aslen), mutluluk üstüne gurur. Yağan kar,sıcacık evde vakit geçiriş...Patlayan mısır, kestanenin kebap hali, sıcak çay kahve kokuları...Çekirdek aile saadeti...
İşte bu iyi geldi...

Bu Sıralar...

2010-01-21T15:39:00.004+02:00

---Günün ne zaman başlayıp ne zaman bittiğini bilemeden
---İnsanın hayatında en önemli şeyin sağlık olduğunu bir kez daha anlayarak
---Morali iyi olan insanın, herşeyin üstesinden gelebileceğini görerek
---Net uykumun git gide 3-4 saate indiğini endişeyle düşünerek
---Duru'nun söylediği bazı cümlelere hayretle, hayranlıkla bakakalıp; not alıvermeyi unutarak
---Hem arkada Duru'ya cevap yetiştirip, O'na bakıp, yere düşen bilmemneyini verip, bilmemneyini yedirirken; nasıl bir de arabayla onca yolu katettiğimi düşünerek
---Bazen hayatınızdaki bir insanın sizi nasıl kolayca hayal kırıklığına uğratabileceğini bizzat yaşayarak
---Duru'ya bol bol sarılıp, O'nun sevgisiyle rahatlayarak
---Sessizliğin huzurun yanısıra huzursuzluk ve endişe de getirebileceğini görerek
---Çoktandır göremediğim, ihmal ettiğim arkadaşlarımla vakit geçirmek için planlar yaparak
---Nerede hata yaptığımı bilemeden ama verdiğim emeğe acıyarak
---Annemi çok özleyerek

geçiriyorum günlerimi...

Hastalık Mevzuu...

2010-01-16T00:54:00.005+02:00

Tık tık kapı çaldı bir açtık hastalık gelmiş...Yaa, yeni senenin ilk hastalığına hoşgeldin demek zorunda kaldık, malum gelince git demesi biraz zaman alıyor...

Geçen Cuma ve Cumartesi, arkadaşlarımız ve onların çocukları ile geçirdiğimiz çok keyifli iki geceden sonra reva mı bu şimdi?

Önce Duru ve sonra tabiki ben...Aslında Duru birinci gününden sonra toparlandı bile ama ben de hal yok. Evde damlalar, şuruplar, haplar...Durununkiyle benimki birbirine karışacak neredeyse.

Duru'ya okul yok, dışarı gezmeleri yok, arkadaş buluşmaları yok, Nalan hanım kızı için İzmir'e gitmişti O yok, Murat'ın işle ilgili çok önemli bir haftası O yok, yok yok. Yapacak birşey yok.

Bir süre ıhlamur görmek istemiyorum, zira bayıldığım kokusundan baygınlık geldi.

Ya bu arkadaşlar olmasa, sesini duyamayınca merak eden, telefonunu hiç susturmayan. Ya bu eş olmasa, kendi fiziken olamasa da manen yanında olmaya çabalayan; notlarıyla, çiçeğiyle evdeki iki hanımın gönlünü fetheden?

İyi ki varlar, iyi ki...

Maç Keyfi...

2010-01-13T15:08:00.010+02:00

Durucan oyuncak bebekten pek haz etmez. Zira kendisine pek çok kez oyuncak bebek gelmiştir. Hiçbirisi de favori olamamışlardır nezdinde...E Mickey & Minnie Mouse vb karakterlere arada sırada annelik yapar canım, uyutur, sever ama o kadardır...

Durucan top sever. Top alarak gözündeki ışığı seyredebilirsiniz. Hele ki basket topu, futbol topu veya tenis topu gibi spesifik toplara karşı daha da bir aşıktır. 3 koca top sepeti ağzına kadar dolu olmasına rağmen Durucan yine top ister illa top ister..

Durucan maç izlemeyi de sever. Futbol maçı, basketbol maçı ayırt etmez izler. Fenerbahçe ile Beşiktaş arasında gidip gelir. Birgün FB'li olur diğer gün BJK'li. Ancak genel eğilim FB üzerinedir. Ki babaannesi tarafından alınan FB'li mont bu durumu iyicene pekiştirmiştir...

Durucan araba sever...Arabalarımızın markalarını bilir, gördüğü yerde dillendirir. Bisiklet, scooter, alışveriş sepeti vb tekerleği olan şeyler de hobileri arasındadır...

Ha biz evcilik de oynarız, yemek de pişirir bize, çayla kahveyle güzelce ağırlar da beni ve Murat'ı...Market alışverişi de yaparız masuscuktan ama gel gör ki kızıma sorsalar "top mu? evcilik mi?" diye, cevabı nettir...

Herhalde Duru için, ev içi favori faaliyetler konusunda şöyle bir sıralama yapabilirim:

1.) Tabiki Topları

2.) Kitapları

3.) Mickey & Minnie, Turkcell Tavuğu, Uğur Böceği

4.) Scoter'ı

5.) Puzzle'ları

6.) Annesinin makyaj ve mutfak malzemeleri

7.) Oyun Hamuru

8.) Suluboya, Kuruboya

9.) Evcilik

Veee geçenlerde daha önceki yazılarım arasında da uzun uzun araştırıp bahsetmediğimi dehşetle farkettiğim bir konu var: Duru'nun nazar boncuğuna olan zaafı!

Anneciğim özür dilerim senden bitanem. Maalesef senin için bu kadar önem arz eden bu konudan hiç bahsetmemişim ben...Durucan kendini ifade etmeye başlayalıberi nazar boncuğunu pek sever. Nerede görse büyük tezahüratta bulunur. Zaten koca bir kutu mavi boncuk koleksiyonumuz vardır....Nereden bu merak diye düşününce bebekliğinden beri beşiğinin karşısında asılı olan büyük bir nazar boncuğu vardı. Ona çok dikkatli bakar bakar dururdu. Sonrasında başka yerlerde görüp de heyecanlanınca biz de O'nun bu heyacanına eşlik ederdik. Yani biz de besledik bu durumu...

Her neyse geç de olsa sonunda bahsi geçti bu önemli ayrıntının...

Geçenlerde Murat Duru'yu, Efes Pilsen'in basketbol maçına götürdü. Çoktandır sözü vardı...Tabiki Duru orada hayli mutlu olmuş. İlgiyle takip etmiş, hatta Murat'ın deyimiyle büyülenmiş :)

Artık önümüzdeki maçlara bakacağız hehe....

İnciler...

2010-01-08T16:07:00.008+02:00

D: "Anneciim yanakların çok güzel"..

İ: "Ay çok teşekkür ederim canikom"..

D: "Sen bu yanakları nerden aldın anneciim?"

İ: ! :)

****************************************************

İ: Hımm, Duru'nun kurabiyelerini ben yiycem!

D: Hayıy anneciim dur, bu benim kuyabiyeleyim; sana yarın yapayım yeysin olur mu?

****************************************************

D: Annecim, rujunu süydün mü?

İ: Evet canım sürdüm

D:Ya yimeli?

İ: Onu da sürdüm

D: Afeyin sana! Şimdi muhşeşem oldun işte pıstığım!

İ: ! :D

****************************************************

İ: Naptınız top havuzunda bitanem Ali Arslan'la?

D: Çok güsel eylendik, zıpladık, Ali Aslan bana "doink" tattı (yaptı)

İ: A ne hoş

D: Ben onunla guyuy duydum biliyo musun?

İ: Haha :)))

***************************************

D: Annecim baak bunu bana Çınay veydi.

İ: Ne güzel!

D: Duy bunu uğur böceğimle tavuğumun yanına bi götüyeyim de tanışssınlar, arkadaş olsunlar

***************************************

D: Annecim aydede çıkmışşşş!

İ: Aaa evet canım!

D: Ben aydedeyi çok seviyoyum, hem Aydede benim göbeğimi öpüyo!

**************************************

D: Yaz gelsin de bana bi çilek al oluy mu babaaa? Ben biy, ki, üç tabak çilek yiyiym...Bi de kaypuz, bi de kiyaz!

İyi Seneler Demeden Önce....

2009-12-31T16:54:00.015+02:00

Yeni yıl gelmeden heyecanı geldi önce...Aralık ayında yapılacak son işlerimizi de halledip tertemiz girelim istedik.

Önce sağlık konularına bir el attık. Duru'nun, benim ve Murat'ın sağlık taramalarını hallettik, beslenme ve egzersiz programlarımızı aldık. Artık düzenli ve sağlıklı beslenme ile spor giriyor hayatımıza temelli olarak.

Evimizin yardımcısı Gül teyzemizle vedalaştık. Artık daha sık gelecek olan ve zaman zaman Duru'yu da emanet edebileceğimiz Nalan Teyzeyi aldık hayatımıza. Sonra da dip,köşe,bucak heryerini tertemiz yaptık yuvamızın.

Yeni yıl arifesindeki en keyifli telaşlardan biri olan hediye alışverişimizi tamamladık. Duru'nun okul, site ve blog derken, neredeyse sayıca bizden daha çok arkadaşı oluşuna şaşakaldım valla.

Yılbaşı ağacımızı aldık en kocamanından. Sonra da süsledik ailecek Duru'nun sevinç çığlıkları eşliğinde..Hediyelerimizi ağacın altına koyduk. Ben bile meraktan kıvranırken, Duru'nun sabrına hayran kaldım açıkcası...

Aşure ayı şerefine onu da hallettik. Sonra da kızımla dağıttık konu komşuya keyifle...

Site yılbaşı partimizi yaptık, hediyeler alındı verildi. Bağırış çağırış ve bilumum kudurmacalar eşliğinde, biz anneler de sohbet üstüne sohbet ettik en güzelinden...

2010'un planlarını, getireceği yenilikleri, değişiklikleri, beklentilerini, zorunu kolayını vesaire vesairesini düşündük hayat arkadaşımla, umduk, planladık, hayal ettik, dua ettik...

Velhasıl biz yeni yıla hazırız...

2009 zor bir yıldı benim için...Bu yılı aratmayacak yıllar yaşamaya dair dua ediyorum. Herkesin hayatında zor dönemler oluyor elbet. Benimkisi de bunlardan biriydi. Hayat sizi sınıyor ve yıkılmazsanız güçleniyorsunuz. Fiziken ve ruhen sıkıştığım bir dönem geçirdim. Hayatımdaki iyi olayları ve kötü haberleri sık sık bir arada yaşadım ve karıştırmamak adına duygularımla başetmek zorunda kaldım. Bazen oldu bazen olmadı...Duru'yla 7/24 anneliği yaşadım. Nefis bir duygu ancak bir o kadar da yorucu. Şöyle bir yalnız kalmak isterken kalamamak, emanet edilecek kimsenin olmaması, hastalandığında bile ayakta kalma zorunluluğu, sıkıntılarının çocuğa zarar verdiği düşüncesi, Murat'la başbaşa geçirilemeyen vakitler bazen çok bunalttı beni ama yine de çok şanslıyım ki kızımın her anına ilk şahitlik eden de ben oluyorum. Herşey benim kontrolümde ilerliyor, hepimizin içi rahat. Şimdi bize destek olması için birini de dahil ettik, umarım hayatımıza molalar katacağız bu anlamda.

Velhasıl biz yeni yıla hazırız...

İyi seneler biricik kuzucuğuma, iyi seneler sevdiğime, iyi seneler aileme, arkadaşlarıma....

Adamıma...

2009-12-27T18:01:00.002+02:00

Bazen tüm dileklerinizi size bakan bir çift gözde bulursunuz...

İlk gözlerine baktığımda aşık olmuştum, sonra 25 Aralık'ta aşık olduğum o adamla evlendim...Kızımın da bunu yaşamasını o kadar isterim ki...

5.yılımızı da doldurduk...Yaşanacak yepyeni yıllara hazırız, heyecanlıyız, inançlıyız...

Adamım, seni çok seviyorum...

Ceylin the 2,5

2009-12-18T16:02:00.004+02:00

Yeni haftasonuna giriyoruz ama ben daha ancak yazabiliyorum, 3 çiçek 1 böcekle ve anneleriyle geçen sıcacık saatleri...
Ellerine sağlık Gülfercim...

Zamane...

2009-12-10T22:35:00.003+02:00

D: "Annejim senin aydedeli dizin var ya" (Ay Yapım'ın logosundan bahsediyor)

A: "Evet annecim??"

D: "İşte o, Aşşı Memmu yeni bölümüyle bu akşam Kanal D'de"...

A: ??!!

Bayramda,

2009-11-30T23:42:00.006+02:00

Büyüklerin ellerinden, küçüklerin yanaklarından öptük..Evet öptük. Gribe inat oldu biraz ama zaten yılda birkaç kez görüşüyoruz grip falan aklımıza bile gelmedi açıkcası...

Durucan yine kalabalığa karıştı, favorisi olan Tuna ablası ile hoş vakitler geçirdi. O'nun yaptığı resim şimdi odasının en güzel yerinde asılı duruyor...Nehir'le de bir gün yıldızları barışacak inşallah :) İkisi yaşıtlar ve Nehir bizimkini görünce yakınlaşmak ve hatta bol bol mıncıklamak istedi ama Durucan mesafeyi tercih ettiği için pek hoşlaşmadı. Kısacası biri kaçtı diğeri kovaladı...

Hiçbir bayramda trafiğe bu kadar yakalanmamıştık. Ankara'nın, gidiş ve geliş yolculuğunun dışında, şöyle bir havasını koklamak iyi geldi. Sevdiklerimizle sağlıklı, huzurlu daha nice bayramları paylaşmak dileğiyle...

Almanya

2009-11-14T14:14:00.013+02:00

Geçen haftadan beri Almanyadaydık. Durucanın büyük halası "Buudan (Nurdan) halalarda" evden uzak ama evimizde gibi çok güzel vakitler geçirdik. Hava da, soğuk olmasına rağmen yağışı geceye bırakıp, gündüz rahat rahat dolaşmamızı sağlayarak lehimize işledi sağolsun...

En son 4 sene önce iki kişi olarak gitmiştik şimdi ise üç kişi olarak. Her gidişte nüfusumuz artıyor hadi bakalım :) O zaman da ne çok beğenmiştim şu ülkeyi, şimdi de aynı hisleri yaşadım. Nurdan ablaların her anlatışında hem gıpta ettim hem kendi ülkemin durumuna hırslandım ne yazık ki...Hadi kendimizden geçtim, ama çocuklarımız ya da onların çocukları , oradaki gibi gerçekten sosyal bir devletin kanatları altında güven duyarak, sağlıktan, eğitime, asayişten, adalete, politikadan, şehirciliğe, altyapıya kısacası medeniyetin getirdiği herşeye sahip olarak hakettikleri gibi yaşayabilecekler mi diye düşünmeye başladım...Kornaların hiç çalmadığı, hayatın daha sakin ve emin yaşandığı, insanların birbirlerine gülümsediği, kurallara uymamanın uyanıklık değil ayıp sayıldığı, köylünün de kentli gibi kültürel,sosyal herşeye uzanabildiği, arada uçurumların olmadığı, insanların devletine güvendiği,çalışmanın sevildiği, yarını için kara kara düşünmediği, suistimalden olabildiğince uzak, sağlıklı, nizam ve intizam ülkesiydi gördüğüm...Sonra kendi ülkeme ve o ülkenin insanlarına baktım, biz ve bizler gibiler azınlıkta kaldıkça bu işin çok zor olacağı gerçeğiyle içim parçalandı. Yazık...

Münih çok güzel bir metropoldü. Kalabalık, canlı, bir tarafta modernlik diğer tarafta bozulmasına hiç izin verilmemiş tarihi yapılar, meydanlar, yollar...Tarihi kararların alındığı bin yıllık çok gösterişli bir binada güzel bir akşam yemeği...

Würzburg...Kaleler, katedraller, yol boyu üzüm bağları ile daha romantik bir şehir sanki. Orada bir şarap evine girdik. Tadım yapılıyor, alışveriş ediliyor. Kendimize, dostlarımıza şaraplar aldık, bir de çantaya meraktan üzüm reçeli ve likörü attık...

Bayreuth'da şöyle bir alışveriş merkezi gezelim dedik. E İstanbullu olarak, bizdeki gereksiz ama yerleşmiş AVM kültüründen ötürü, gitmesek olmazdı. Özlemişiz hatta! Orada sıcacık latte macchiatolarımızı yudumladık..

Pegnitz nasıl şirin bir yer. Küçücük ama herşey var. Durucana oradan yeni ciciler de aldı halası, ben de orada ta aylardan beri güneş gözlüksüz olmaya bir son verdim çok şükür...Harika bir doğal yaşam ormanı gezintisi yaptık. Domuzlar, geyikler ortalıklarda, hava tertemiz, sırf oksijen. Geyiklere mısır verdik ellerimizle. Duru bayıldı oraya, yine gidelim yine gidelim diyip durdu. Ormanın çıkışındaki şömineli kütük evde de kahvemizi ve alman pastamızı yedik ki demeyin keyiflere...

Kaç gün Almanya'nın meşhur porselenlerini gezdik (Rosenthal ve Villeroy&Boch... kararımızı bir sonraki bahara erteledik bakalım.. olsun gezmesi bile güzeldi) , dişlerimizi yaptırdık (Ömer Ağabey'in ellerine sağlık), Nurdan ablanın her gün ayrı çeşit kahvaltıları, yemekleri ile kilo aldık, kah Durucan oraya buraya altına kaçırarak kafaları karıştırdı, kah öğünlerinde inat etti gerdi de gerdi, kah dışardayken yemek saatlerini kaçırdı, uykusuz da kaldı yeri geldi, ben tam gideceğimiz gün fena üşüttüm ama hiçbiri bu güzel ağırlamanın tadını kaçıramadı...

Duru her zaman olduğu gibi yine kalabalıkla açıldı da açıldı, iyice dillendi, şımardı, biti kanlandı, "ye ye" yok, "hadi uyu" yok...Şimdi Duru'ya İstanbul'da sıkıyönetim uygulanıyor :)))

:)

2009-10-27T11:44:00.003+02:00

Yemek yapma sırasında doğranmış soğanların gözümü yaşartması ve Duru'nun bunu görmesi üzerine:

D: "Annecim neyin var?"

A: "Yok bişeyim annecim soğanlar gözümü yaşarttı"

D: "Üzülme annecim üzülme, geçer bitanem..."

A: "!"

Unutulan bir kayıt...

2009-10-16T15:27:00.007+03:00

1 sene öncesinin yazı, yıl 2008 aylardan Temmuz ,Duru 15 aylık...

Gittiğimiz tatil köyündeki ilk akşamımız...Daha birkaç saat önce gelmişiz otele. Sabah erkenden kalkıp uçaktı, transferdi derken sersemlemiş kızımın mama sandalyesindeki kıvranışları...

Kusura bakma anneciğim ama çok komik :)

"Kuhla"

2009-10-10T17:50:00.002+03:00

Bu haftasonu Durucanla ailecek Halis Kurtça Kültür Merkezi'ndeki kukla gösterisine gittik. Hem büyüklere hem küçüklere hitap eden bu gösteriden çok zevk aldım açıkçası ben. Duru da önce şaşakaldı sonra ilgiyle izledi bir saat boyunca.

Güzeldi, hoştu bir not düşeyim dedim...

Okullu Durucan

2009-10-05T22:28:00.005+03:00

"Şimdi okullu olduk

Sınıfları doldurduk

Sevinçliyiz hepimiz

Yaşasın okulumuz".....

Diye diye sonunda başladık. Durucanın okulu başladı. 2 saatlik oyun grubu da olsa sabahı zor eden anne ve baba bir elinde kamera bir elinde fotoğraf makinası okul yolunu tuttular.

Sınıftakiler de bizden farksızdı. 10 adet çocuğun annesi ya da babası ya da her ikisi derken ilk günümüz bağırış çağırış ve kaotik bir ortamda geçti.

Ama yine de 2 saate bir sürü aktivite sığdırıldı. Çıkışta öğretmenimiz Şirin hanım harpten çıkmış gibiydi :)

Duru kimine katıldı kimine katılmadı. Bazen sınıftan çıkmak istedi bazen en heveslilerdendi...E bir süre belki de uzun süre böyle olacak belli. Belkide bu işte yine en çok "biraz kendi başıma dinlenirim ohh" diyen çıkarcı anne yorulacak. Hayırlısı olsun bakalım, Duru mutlu olsun da...

Nihayet...

2009-10-04T22:22:00.002+03:00

Nihayet yazdı, ramazandı, bayramdı derken görüşemediğimiz Ceylin ve Duru prensesleri ve anneleri ile görüşme fırsatı yakaladık. Aslında pazar günü planları arasında yoktu, spontane oldu. Oh ne güzel oldu....

Şeker bir bayram...

2009-09-23T20:21:00.005+03:00

Düştük Kazdağları yollarına...Küçükkuyu'da otelimize yerleştik. Bir tarafta Behramkale (Assos), Yeşilyurt, Sokakağzı ; diğer tarafta Ayvalık, Cunda Adası...Hava tertemiz, ne sıcak ne soğuk mis gibiydi.

Assos'un kendi halindeki dünyasını sevdik... Yeşilyurt köyünün içine yapılan müthiş manzaralı butik otellere, turistik dükkanlara rağmen bakirliğinden, özünden hiçbirşey yitirmemiş oluşuna, köy meydanında çayımızı yudumlarken hayran kala kala baktık. Sokakağzı yerleşkesinin hayatımız boyunca rastlamadığımız güzellikteki denizinden gözümüzü alamadık. Ayvalık'ta kalabalığı yaşadık. Cunda Adası'nda balığın, mezelerin, sakızlı türk kahvesinin güzelliğini keşfettik...

Duru'yla, kocamla dağ tepe gezdik, daracık yollarda daraldık, ardından çıkan manzarayla kendimize geldik. Kah Durunun öğle yemeğini verecek yer bulamadık, kah uykusuz kaldık, kah yol uzadı uzadı, kah otel vasatın altında kaldı. Ama benim aylardır canımın çektiği kabak çiçeği dolmasını yemem, Murat'ın böylesi bir tatile kaptanlık edişi, Duru'nun zeytin ağaçlarından "top gibi" olan zeytinleri koparırkenki mutluluğu her aksiliğin üstünde kaldı...Yeni bir güç verdi, tazeledi bizi dağların havası...

30 Ay - 30 Yaş

2009-09-17T16:38:00.005+03:00

Geçen haftasonu, ortak yönlerimizi görür görmez hadi buluşalım diyip 1 seneye yakındır bir türlü bir araya gelemediğimiz, çok keyifle okuduğum birkaç blogger arasında olan Meripoint yani İlkay ile sonunda görüştük.

Daha doğrusu O bizi kızı İrem'in 3.yaş doğumgününe çağırarak şeytanın bacağını kırdırdı. Keyifli bir doğumgününe arkadaşlık ettik Durucanla. Etrafın çocuk dolu olduğu bir evde bağırış çağırış enerjik birkaç saat geçirdik. Duru heryerin herkesin yepyeni olması nedeniyle temkinli adım attı, pek yanaşık durmadı herzamanki sağlamcı haliyle :)

Ben de yeni insanlarla yani annelerle tanışmış oldum. İki çift laf ettik afacanlardan fırsat buldukça. Anneler yaşını sordukça ben "28 ay falan" diye uydurmuşum, şöyle iki saniye kafayı çalıştırıp da gerçek ayını hesaplama zahmetine bile girmeden. Meğer lokumum 30 aylık olmuş yaww akşamına dank etti bana...

Eee anne 30, kız 30 pek bir uyumluyuz :))

Tanışma...

2009-09-02T21:12:00.002+03:00

Duru'nun okulunun tanışma günü vardı bugün. Ailecek yerimizi aldık efendim, kaçar mı hiç :)

Okul daha yeni, dolayısıyla tadilatlar vs devam ediyor. Belli ki ilk olmanın avantajını da dezavantajını da yaşayacağız...

Biz tanıtım sunumu için salondayken, Duru öğretmeniyle tanıştı. Biraz O'nun yanında biraz bizim yanımıza kaçarak vakit geçirdi okulunda. Bakalım 5 Ekim'de başlayacağımız zaman bizi neler bekleyecek. Duru'nun adaptasyonu nasıl olacak? Gören de beni tam zamanlı okula başlatıyor zannedecek. Ama olsun 2 saat de olsa ayrı kalacağız, okul okuldur.

Okuldan çıkarken "annecim ben bu okulu cok beyendim, aytık buyaya gelelim" dedi sanki gerçekten okulunun burası olacağını anlamışçasına :)

Nadas sonu...

2009-08-30T11:23:00.013+03:00

Sonunda döndük. Yok eve döneli çok oldu da, yüzümü kızımın bloguna döneli yeni oldu. Kaç tane taslağım var yayınlanması gereken saymadım. Sileceğim onları, kalabalık yaratmasın hiç yoktan. Artık yine bu postta uzun uzun özetleyeceğim aklıma gelenleri eminim bir kısmını da unutarak...

En son benim doğum günümde kalmışız. Hehe bayağı sefa sürdü blogta doğumgünüm konusu uzunca süredir manşette kalarak. Ben kafamda başka hayaller kursam da diğerlerinden bir farkı olmadan geçti gitti işte, en büyük kalıcılığı işte bu blogta yaşadı zavallıcağız...Ha taa içerlerde değiştirdi birşeyleri elbet. E ondan değil mi birazda bu kadar uzun süredir ayrı duruş yazmaktan.
Temmuz'da yapılan bir haftalık mini bir tatil az da olsa havaları değiştirdi bizde. Çeşme'nin püfür püfür esen rüzgarı altında, siteden arkadaşlarımız Sema, Nuri ve oğulları Ali Arslan'la daha önce yaşamadığımız bir tatil deneyimi yaşadık: Arkadaşla/rla tatil yapmak...Ve şunu anladım ki kalabalıkla tatil çok daha güzel. Bir kere Duru'nun Ali Arslan'la orada burada iki dakika da olsa birlikte oynadıkları her an benim nefes aldığım, dinlendiğim, Sema'yla lak lak edip kahvemi içebildiğim, daha önce yapamadığım gözlerimi kapatıp güneşin altında dışarının uğultusunun ninni gibi geldiği ufak siesta zamanlarım oldu. Durucan bu tatilini çok güzel geçirdi. Geçen seneye göre çok farklıydı herşey. Daha ilk gün kendi kendine yüzmeye başladı lokumumuz. Bir hoşuna gitti bu durum, yüzündeki kocaman, heyecanla karışık neşeyi asla unutamayız. Deniz rüzgardan dolayı dalgalı olduğu için biz çekirdek aile olarak büyük havuzda tamamladık tatilimizi. Otel güzeldi, yemekler güzeldi, tatil köyü olmadığı için curcunasız hali herşeyden güzeldi.
Tatil sonrası uzunca bir süre evden dışarı çıkmayış hakim sürdü bizde. Yok Duru'ya kalsa her an dışarı çıkabilirdik, O eski temposundan hiçbirşey kaybetmedi ama ben kaybettim...Artık tam tamına bir yılı aşkın süredir yaşanan "Duru'yla 7/24" maceralarımızın sonunda annenin bedeni dur sinyalleri vermeye başladı. Önceden bir güne 2,3 bambaşka aktivite sığdırabilirken ve buna da gerçekten heves duyarken, son zamanlarda parka indirmek bile zor gelmeye başladı bende. Elbetteki hep evde duramadık, Duru'ya haksızlık olurdu bu çocuk ihtiyaç duyuyor ama evde kalışlarımızın sayısı daha çok şimdilerde. Biz de evde kızımla iyi vakit geçirebilmenin yollarını keşfettik böylece. Benim eski enerjim yerine gelinceye, yenilenip, silkininceye kadar böyle gidecek. Yazamamaktaki sebebim de bu. Canım hiç istemedi yazmak o sıralar. Ama şimdi yazmakla da başlayan uyanışı içimde hissetmeye başladım. Yeni bir mevsime giriyor olmanın enerjisi de var galiba. Sonbaharı seviyorum. Yaz da başkadır ama bu yazın ağırlığından hantallığından sonra baharın hafifliği iyi gelecek bünyelere eminim....

Şimdilerde prensesimle her günümüzü ayrı bir keyifle geçirir olduk. Hep keyif yok tabiki, ana-kız birbirimize de giriyoruz hergün ama günün sonunda O uyurken terleyen gıdısının kokusunu şöyle bir içime çektiğim anda ne dert kalıyor ne tasa, sadece şükredesi geliyor insanın....Fıstığımızla ilgili yaşadığımız güzelliklerin hangi birini anlatayım?

- Nasıl dillendi nasıl.
Artık bizi bile şaşırtan cümleler kuruyor. Hergün yeni bir sürprizi var. Şimdi babasıyla parka gitmeden önce söylediği cümle aklımda: "anne biz babayla parka gitcez, sen evde kal, işlerini yap güzelce, ne dersin" :))

- Yeme şekli değişti.
Yeni tatlara çok dirençli olan Duru'nun bu direnci biraz kırıldı gibi oldu. Bu benim için rüya gibi bir gelişme tabi. Kabak yemeği, makarna, pilav çeşitleri, yeşil fasulye, bamya, dolmalar vs şu kısa zaman zarfında tattığımız yeni lezzetler. Allah'ım nazar değmesin aman aman...

- Bazen karşımdaki 2,5 yaşında bir çocuk değil sanki.
Kendimi halsiz hissedip uzandığımda gösterdiği ekstra şefkat. Okşayıp,öpüp "anne geçecek" deyişi. Belim ağrıyor diye kucağıma alamadığım için, "annemin beli ağyıyo" diyerek hiç üstelemeyen anlayış. Babasının başı ağrıdığında başını ovarak öpüş. Zaman zaman "babam başın ağyıyo mu" diye soruş. Her fırsatta "anne/baba seni cok seviyom" diyiş. Baba geldiğinde ya da telefonda "baba gel seni cok ösledim" diyiş. "Anne/baba bana gışma beni sev" diyerek yürek parçalayış. Yemek sonrası "anne eline sağlık" diyiş. Teşekkür ediş, teşekkür edene rica ediş, özür dileyiş. Daha aklıma gelmeyenler... Her çocuk anne babası için özeldir tabi de Duru da bambaşka bir çocuk canım benim birtanem....

- Okula yazıldı.
"Ben bu mamayı yiycem yiycem, büyüycem okula ditçem. Okulda top oynucam, hamuy yapçam" diye diye sonunda yazdırdı kendini okula fıstık. Hayırlısıyla 1 Ekim'den itibaren,haftada üç gün 09.30-11.30 arası Durucan arkadaşlarıyla oyun oynamaya gidecek. Bu konuda tercihimiz, içimize sinen Eyüboğlu Anaokulu oldu. Bakalım göreceğiz. 3 yaş altını oyun grubu olarak alıyorlar. Zaten bizim de kızımızı birden yarım gün vermeye gönlümüz pek razı değildi. İyi oldu böylesi. Yumuşak geçişle yarım güne hazırlayacağız kızımızı hayırlısıyla...Biz O'ndan daha heyecanlıyız ailecek :)

- Saçları kesildi.
Daha da kesilecek. Omuzlarından aşağıya dolu dolu kat kat inen kızımın simsiyah güzel saçlarını geçenlerde kestirdim. Yazı, yaz gecelerini o saçlarla pek kolay geçirmemiştik. Ben onlarca tokayla tutturmaktan, O gece terleyen saçını kaşımaktan yorulduk. Okula başladığında da rahat etmesi, hem de nefes alması açısından, aile büyüklerinin de önerisiyle kestirdik. Bu Duru'nun 11. saç kesimi oldu. Anası yine dayanamadı, kuaföre saçları küt hale gelince tamam dur dedi...En azından bayramı böyle geçirsin sonra iyice keseriz yahu :)

- Babanın neyi annenin neyi?
"Durucum sen babanın nesisin annenin nesisin?"
"Babanın kuzusu bi de lokumu, annenin lalası (prensesi) bi de pıstığı (fıstık)"
Bunu soluksuzca bir söyleyişi var ağzından tükürükleri sıçrıyor :))

- Huy değişimi de var
Olmaz mı? Hele son zamanlarda enerjimizin çoğunu Duru'ya yapma etme demekle geçiriyoruz. İnatlaşma, söyleneni reddetme, "ben"cilik had safhalara çıkıyor bazen. Daha fazla sabredebilmeyi isterdim. Geçen seneki gibi toleransı yüksek bir anne olmayı arzu ederdim ama yok bunları yapamıyorum artık. Sesim çok yüksek çıkıyor sık sık, O'nu azarlıyorum, ağlayınca pişman oluyorum özür diliyorum sonra, iç hesaplaşmaları hiç bitmiyor...

- "Bu ne yaa?"
Durucan'ın son birkaç haftadır ağzından düşmeyen bir kelime bu : "ya"...Bunu kullanması hoş durmuyor evet ama öyle de sempatik oluyor ki söylerken. Küçücük bedenden "bu ne ya" "gelsene ya" "versene ya" diye efe bir ses çıkması çok komik. Uyarıyoruz ama bakalım çok üstünde de durmamak gerek, yerleşmesin mazallah :)

- Evcilik zamanı
Kız çocuğunun vazgeçilmezi evcilikler artık günlük aktivitemizin olmazsa olmazı oldu. Durucanın elinden büyük keyifle yemekler yiyoruz, kahveler çaylar içiyoruz, üstüne meyveler hüpletiyoruz. Pek hamarat bir ev sahibesi sağolsun bayılıyoruz...

- "Anne/baba sana çicek getiiydiimm"
Evin herhangi bir yerinden bulur buluşturur, o yapma çiçekleri takdim eder. Onlara yetişemediyse o an, masuscuktan elinde çiçek varmış gibi yapar, aşağıdan babasıyla geldiğinde eli boş dönmez çiçeğini alır, benimle aşağıdan eve çıkacaksa "duy anne sana çicek kopaytcam" der tutuşturur annesinin eline çiçeğini....

Bu çocukla gel de gurur duyma. Gel de her gelişimi senin gözlerini yaşartmasın, vesikalık fotoğrafını çektirmeye gittiğinde fotoğrafçının eline tutuşturduğu şeyi açtığında gördüğün güzellik gel de seni o an herşeyden daha mutlu etmesin. Gel de bu çocuğa bağır şimdi, sımsıkı sarıldığında gel de bir ömür böyle kalma isteği duyma.

Bitmez bu yazı. Neyse efendim nadasa bıraktığım kızımın blogunu; aslında biraz şarj olabilmek, kafamdaki bazı düşünceleri oturtabilmek, yeniden güzel hayaller kurabilmek, heves duyabilmek adına kendimi nadasa bıraktığımı gayet iyi bilerek, tekrar kaldığı yerden devam ettiriyorum. Birtanem seni öyle çok seviyorum....

Anne 30 yaşında...

2009-07-07T09:12:00.006+03:00

Bir doğumgünleri başlığıdır gidiyor son zamanlarda...

30 yaşıma girdim nihayet...

Girdiğim günün sabahında mucizeler oluşmadı evet. Ama değiştim. Hissettim bunu. Uzun zamandır bunu düşünüyordum. En azından diğer 29 doğumgünümden daha farklı yaşayacağım bu günü dedim. Öyle de oldu...

Arkadaşlarımdan, sevdiklerimden telefonlar, mesajlar aldım. Hepsiyle yaşadıklarımı düşündüm. 30 yıllık hayatımı düşündüm. Yaşadıklarımı, benden gidenleri, üstüne koyduklarımı, dert ettiklerimi, sevinçlerimi. Çok konsantre olamasam da temennilerde bulıundum bundan sonra yaşamak istediklerim için...

Hayatımın ikinci dönemine giriyorum. Çok anlam yüklememeya karar verdim ilk. Doğallığınca yaşamaya karar verdim. Yeni roller yeni sorumluluklar istemiyorum şu dönemlerde. Zaten birkaç zamandır enerjisizim, 30 yaş sendromu mu yoksa yaşadıklarım?

Enerjimin, motivasyonumun tekrar geleceği günü bekliyorum. Arkadaşlarımın tatillerinden dönmelerini bekliyorum, güzel bir toplanma gerçekleştirebilmek için. Güzel hayaller kuruyorum. Hayat arkadaşımın gönderdiği 30 gülün arasındaki 31. beyaz güle bakıyorum. Beyaz umutlarım var, açtığım beyaz sayfaya yazmayı düşündüğüm...Nice yaşlara bana...

Yaş 38...

2009-07-04T18:45:00.005+03:00

03.07...Murat'ın 38. doğumgünü...

O'na ilk kez sürpriz bir doğumgünü partisi organize ettim. Bir anda karar verdim. Doğumgününe 3 gün kala başladı herşey. Bir tatlı telaş sardı beni o güne dek...

Aslında kendimi nedenini anlamadığım şekilde yorgun, argın ve moralsiz hissetsem de bu durum hepsinin önüne geçti.

Ve beklenen gece. Murat'ı bizim havuzbaşına indirene kadar, belli etmemeye çalışsam da, kalbimin çarpıntısı geçmedi. Neyseki tüm emeğime değdi. Ay'ın o güzelim hali eşliğinde, eş dost muhabbetiyle, kahkalarla geçti o gece...Rapunsel'in yaptığı pasta çok konuşuldu. Murat'ın çok sevdiği Starbucks Latte bardağı yanına hayatındaki ögeler serpiştirildi. Borsa, blackburry, kitap, şarap ve Duru...Ben de arkasındaki görünmez güç olsam gerek :)

Nice yaşlara Muratcan...

Doğum Günü'ss...

2009-06-29T00:30:00.006+03:00

Bu haftasonu da doğum günlerimiz eksik değildi sağolsunlar :)

Cumartesi Ali Salim'in, Pazar ise Ayşe Ece'nin mumlarını üfledik. İkisinde de çok hoş mekanlarda brunch yaptık, denizin kokusunu çeke çeke, sohbetlerle, alkış kıyamet doğum günlerini kutladık.

Durucan'ın site arkadaşlarının doğum günleri de ayrı bir özel ayrı bir güzel oluyor. Hepimiz bir araya gelip te bizim çeteye şöyle bir bakınca ne kadar da büyüdüler diyoruz, gözlerimizin içi ışıldıyor. Bu kadar iyi bir grubu ayarlamaya çalışsan denk gelmezdi valla. İyi ki varsınız yumurcaklar :)

Tuvalet mevzuu

2009-06-26T13:14:00.006+03:00

15 gün önce başladığımız tuvalet işinde çok şükür iyi gidiyoruz. Öncelikle şunu bilmek lazım bu iş ciddi sabır ve istikrar istiyor. Hatta çocukla birlikte annenin de hazır olması lazım. Benim "bu aralar başlayayım" dediğim bir dönemde Duru'nun üst üste 2 sabah kuru kalkması startı vermemi sağlayan sebep olmuştur.

İlk haftamız Duru'nun olayı kavraması benim de sabır taşımın çatlaması ile geçti. O hafta elimde bez çişini yerlere, halılara yapan kızımın arkasında dolaştım. Zaman zaman Duruya çıkıştım bile tuvalete yapması için. O hafta kazaların sayısı, tuvalete yapma sayısından fazlaydı.

İkinci haftamız daha rahattı. Her saat Duruya "çiş yapalım mı annecim, var mı" diye sormaya devam ettim. Duru kimisinde çişini yaptı kimisinde "tişim yok" deyip, sonrasında yere yaptığı oldu. Ama bu sefer bunların sayısı tuvalete yaptıklarına göre daha azdı. Hatta kimi geceler bez bile bağlamadım ve altı kuru kalktı.

Ve bu haftamız çok daha rahat çok şükür. Artık bez bağlamıyorum. Ve kuzumcum gayet güzel çişini tutuyor, geldiğinde de söylüyor. Koşa koşa tuvalete gidiyoruz, çişimizi yapıyoruz. Bol bol alkış ve öpücük alarak devam ediyoruz. Duru da yaptıkça çok mutlu oluyor canım benim...

Bir tek kakasını tuvalete yapmaya henüz razı değil Duru. Sanırım tuvalete yapmak korkutuyor O'nu. Bunda hiç acelem yok, nasılsa hallederiz...

Ve sonuç. Önceki haftalardaki "can sıkkınlığı" yerini "bu iş aslında o kadar da zor değilmiş"e bıraktı. Kızımla gurur duydum, çabuk adapte oldu. Biz de anne baba olarak bol bol övgüyle O'nu motive ettik, yaptığında ödüller verdik. Şimdi daha bir büyüdü geliyor gözüme kızımcım :)

Babaya

2009-06-21T18:49:00.004+03:00

Cumartesi gidilen iki ayrı doğumgünü: Ceylin ve Çağan Deniz...Akşamına havuzbaşında tadı damakta kalan keyifli birkaç saat.

Pazar günü babamızla günün şanına yakışır geçirilen bir sabah. Durucan'ın 11'e kadar uyuyuşu, sürpriz hediyeler, Durucan'ın babaya takdim ettiği çiçek, öpücük, Durucan'ın çişi babasıyla tuvalete yapışı (Murat ilk kez şahit oldu sanırım en anlamlı hediye de bu oldu), ikinci köprünün azizliğine azcık uğrayarak Lacivert'e varış, enfes kahvaltı, mutlu Durucan, denizin kokusu, hoş sohbet, Durucan'ın sarılmaları "seni çok seviyom"ları, alınan keyif...

Ve huzur...O mekana her gittiğimde en çok hissettiğim duygu. Sayende Muratcım, teşekkür ederim sana canım...

Ziyaret-i Şahane

2009-06-14T01:02:00.005+03:00

Başlığı ben uydurdum...Duru'nun büyük halası Nurdan ablaların ailecek evimize misafir olmalarının zamanlama olarak öylesine güzel oturması sonucu yazacak başka birşey bulamadım...

Bir hafta boyunca dolu dolu geçen zamanlar...Kahvaltı sonrası hemen çıkılarak az zamana çok şey sığdırılmış bir yedi gün. En son ne zaman gittiğimi hatırlamadığım Ortaköy'de yeniden gezinmek, boğaz turu yapmak, denizin kokusunu çekmek, hanım hanıma alışverişler etmek, halaları ziyaret etmek, Büyükada'ya gitmek, faytona binmek, denizin kokusunu bir daha çekmek, "İsi abi"nin "Eje abba"nın Duru'yla ilgilenmelerinin verdiği oh zamanlar, "Buğdan hala"yla Duru'nun gözleri yaşartacak sıcak yakınlaşmalarını izlemek, hoş sohbetler samimi dakikalar...

Üstelik uğur da getirdi bu ziyaret bize. Duru çişini yaptı tuvalete nihayet. Bezi atıyoruz mu ne? İşlerle ilgili taşlar yerine oturdu ailemiz için yeni günler bekliyor bizi, evle ilgili birkaç şeyi sonuçlandırmayı başardık; daha doğrusu Nurdan abla halletti sağolsun :)

Ah Durucan zaman zaman beni sıkıştırıp sıkboğaz etmedi desem yalan olur. Pek bir anneci son günlerde. İçeceği suyun kapağının açılmasından, ayakkabısının çıkarılmasına kadar benim dışımda kimseye yanaşmamaya başladı. Bu durum zaman zaman beni çok yorsa da şimdilik yapacak birşey yok gibi. Bunu geçici bir süreç olarak düşünüyorum. Bir taraftan da yarım günlük yuvalara bir merhaba mı desek diyorum? Pedagogumuz yok dese de annelik içgüdülerim başka türlü fısıldıyor sanki bana...

Havaalanına yolcu etmeden önce Hüsrev'de verilen bir öğle yemeği arası ile şenlenen mideler ve keyifli sohbet sonrası Nurdan ablaları Almanya'ya gönderdik. O gece Duru da ben de yorgun ama mutlu savaşçılar gibi yattığımız yeri beğenerek uzun uzun uyuduk :)

Dipnotlar...

2009-05-30T16:27:00.010+03:00

Uf yine uzun ara verdim kızımın bloguna. Pardon canımın içi...

Yazacak birşey bulamamaktan değil. Mümkün mü öyle birşey, öyle çok şey oldu oluyor ki ama yaz biraz yüzünü gösterdi ya tamam kim bakar bilgisayarın yüzüne :)

Al işte şimdi de hangi birinden başlayayım tasası var. Bakalım aklıma gelenleri yazacağım artık. Spontane bir yazı olsun bu seferki de...

Kıbrıs tatili sonrası Duru bir ev kazası geçirdi (14 Mayıs). Koltukta otururken ve de hiç de şımarmıyorken bana espiri olsun diye çoraplarını çıkartıp, parmaklarını oynatacakken koltuktan devrildi sehpaya alnını çarptı. Alnı yarıldı, 3 dikiş atıldı. Perişan olduk, korkunç birkaç gün geçirdik. Dikişler alındı, şimdi iyiyiz çok şükür. Allah kimsenin çoluğuna çocuğuna yaşatmasın. Berbat bir duygu...

Hergün dışarlardayız kızımla. Bu güzel havaların tadını çıkartıyoruz bol bol. Geçen sene bu zamanlar çalışıyordum ben. Eve gelince çıkartıyordum Duruyu yorgun argın olsam da. Ama daha bebekti bizimki tabi. Şimdi tam kıvama geldi. İllaki uzaklara gitmemize de gerek yok. Sitemizin parkı, bahçesi, havuzu, kulübü, güvenliği herşeyimize yetiyor. Ne iyi bir seçim yapmışız şimdi daha iyi anlıyor insan çocuğu olunca...

Sabahları kahvaltı sonrası Duru başlıyor "anne hadi parka gidelim, hımm hangi parka gidelim? kumlu parka gidelim! salıncağa bineyim, bisikletimi alayım, havuza gideyim, simidimi alayım, çeşmeye de gidelim, elimi suya dokunayım, Lal gelsin top oynayalım, çiçekleri koklayalım" Talepler bitmiyor, kuzuya hizmetle geçiyor günümüz :)

Evet kızımın yok ilk kelimelerini yok ilk cümlelerini unutmadan yazayım mazayım derken Duru bırak ilk cümleleri şakımaya başladı da ben basiretsiz daha yeni yeni Duru şöyle dedi diye yazabiliyorum. Tuh bana. Evde bıcır bıcır dolaşan, elinde telefon mahsus arkadaşlarıyla uzun uzun konuşan, sıfat-zarf-bağlaç hepsini bellemiş olan, ne dediği her ne kadar sıkça dışardakilerce anlaşılamasa da anasının çok iyi anladığı bir küçük hanımefendi var artık karşımızda...

Bu yaşlar hakikaten çok tatlı oluyorlarmış. 2 yaş triplerini elbette biz de yaşıyoruz, hem ben 7/24 yaşıyorum yeri geldikçe ama yoluna giriyor işte bir şekilde. Ya alışıyoruz ya yönetmeyi öğreniyoruz, yuvarlanıp gidiyoruz...

İki tane bloga kaydetmeyi unuttuğum konular vardı yeri geldikçe yazayım. Duru doğum gününün ertesi günü yani 05 Nisan'da tam da bir ay öncesinden konuşup anlaştığımız gibi emziğini bir günde bıraktı. Bir daha da bir kez bile istemedi. Emziğine fazlasıyla düşkün olan kızımın bu hareketi, beni de Murat'ı da bir hayli şaşırttı. Bırak istemeyi bir de üstüne bizimle dalga geçiyor bücürük. Yatacağı zaman gözümün içine bakıp o kurnaz gülüşüyle "amama (emzik) istiyooom" diyip benim şaşırdığımı görünce de haince gülüyor. Demek ki tam zamanında bir hareket yapmışız. Şimdilerde elini ağzına götürmeler başladı ama pedagogumuz Sabiha Hanım gayet normal olduğunu ve dikkatini başka yere çevirerek bu süreci atlatabileceğimizi söylüyor.

İkinci konu ise kızımın aylardır 1-10 arası hatasız sayıyor oluşuydu. Kaç kez videoya da çektik ama bir türlü koyamadım şuraya. İlk saydığı zamanlar galiba Ocak-Şubat ayı gibiydi, Gül asansörü beklerken Duru'nun rakamlara baka baka doğru bir şekilde saydığını görünce küçük dilini yutmuştu "ben ilk okulda saymayı öğrenmiştim bu ne böyle" diye :)) Şimdi de aramız rakamlarla pek iyi doğrusu. Sanırım babaya çekmişiz, evde dışarda sayacağı birşeyler varsa başlıyor " Aa orada toplar var. Bir yeşil top, bir mavi top, bir turuncu toooop. Üç top vaar. Yaşaşın!" :))

Yaşasın demişken; Duru'nun heyecan cümlelerine bayılıyorum. "Yaşasın! " ,"Aa çok beğendim been!", "sağol annem sağol!", "alla alla??" , "oo bu da neeea?" ....:D

Bir de söylediğimiz şarkılar. Genelde benim dışımda kimseye söylemiyor olsa da "kutu kutu pense" ,"daha dün annemizin..", "minik kurbağa", "winnie the pooh'un şarkısı" en sevdiklerimiz arasında. Ve pek tabi söylediğinde beni mest eden "benim annem, güzel annem" şarkısı var. Özellikle O'na kızgın olduğumda patlatıyor şarkıyı uyanık ...

A unutmadan yemek konusunu atlamayalım. Genelde kavga gürültü ile geçen, benim buhran geçirdiğim yemek saatlerimiz az da olsa daha iyiye doğru gidiyor şimdilerde. Bir ara yine köfteden başka birşey yemek istemeyen kızım "artık köftelerimiz bitti annecim, sen de bizler gibi yemeklerden yiyecek ve büyüyeceksin"lerle dolu uzun konuşmalar sonrası köfte dışındaki yemekleri bir şekilde yer oldu. E sevmedikleri çıkıyor elbette, biz de saygı duyuyoruz. Sadece ağzında tutması ve geç yutması benim sabrımı çok zorluyor. Artık onun da gelip geçici bir süreç olduğuna inanarak sabrediyorum.

Çok beğendiği iki dvd'si var Duru'nun ikisi de Winnie the Pooh ve arkadaşları'nın hikayelerini içeriyor. Onunla birlikte çok güzel zaman geçiriyoruz evde. Şarkılar ve replikler öğrendi onlardan ben bir sakınca görmüyorum şimdilik. Az yemekler yemedik onlar sayesinde sağolsunlar :)

Hımm tuvalet eğitimi. Henüz sıfıra sıfır elde var sıfır durumundayız. Önce annenin de hazır olması lazım bence. Bu aralar "hadi bakalım" diyeceğim güne hazırlıyorum kendimi. Duru'ya da "annecim sen de artık bezin yerine bizler gibi tuvalete yapmak ister misin" diye sorup "hıhı evet" cevabını duyunca "tamam İlkay az kaldı" diyorum. Önce oyuncak haline gelmiş olan lazımlığı kaldırıp, doğru dürüst bir adaptör almamız lazım. Hadi bakalım hayırlısı...

Haftaiçi gayet haşır neşir olduğum kızımı haftasonları biraz da babasına satmak istiyorum ama nafile. Duru bu aralar bana iyice düştü. Hatta Murat'a gıcık şu sıralar :) Bunu da Sabiha Hanım çok normal bir süreç olarak tanımladı ve bekle 2,5 yaşında daha da artacak bu düşkünlük dedi. İşimiz var yani. Şaka bir yana Allah kimseye yokluklarını yaşatmasın....

Daldan dala atlanan bir yazı oldu biliyorum. Aklıma gelmeyenler de var .Bundan sonra zamanında yazmalı demek ki...

Ayşe tatile çıktı...

2009-05-14T16:01:00.005+03:00

Birkaç zamandır biraz uzaklaşsak İstanbul'dan diyorduk. 23 Nisan , 1 Mayıs geldi geçti organize olamadık ama bir akşam yemeğinde arkadaşlarımızın "haydi hep beraber gidelim"lerine "tamam o zaman" diyince güzel geçecek bir tatilin kararını da vermiş olduk nihayet.

Kıbrıs'a uçtuk hep beraber. Murat birkaç kez gitmiş ama benim ilk gidişimdi...Kadroda Burcu ve Sema ile eşleri de vardı. Onlar oğlanları İstanbul'da bıraktılar. Bizim öyle bir alternatifimiz olmadığı için Durucan'ı da aldık yanımıza.

Uçak gidiş gelişlerinde hiçbir sıkıntı yaşatmadı bize kuzu. Zaten teknolojinin gözü sağolsun bir DVD playerımız vardı, Duru onunla en sevdiği çizgi filmini (Winnie the Pooh ve arkadaşları) izlerken zaman nasıl geçti anlamadık.

Kıbrıs hoş bir yer. Hakikaten yavru vatan...İnsanları hem bizden hem de bir yönleriyle farklılar. İklimi oldukça sıcak ve nemli. Gece gündüz sıcaklık farkı bayağı hissettiriyor kendini bizim gibi dışardan gelenlere. En çok etkileyen tabiki yaşanılanlar...Çok mübadeleler atlatıldığı her yönden belli, şehrin üzerinde bir ağırlık var sanki. Tuhaf bir sessizlik de var.

Sema'nın eşi Nuri orada üniversite okuduğu için avucunun içi gibi biliyordu Kıbrıs'ı. Biz tek gitseymişiz çok sıkılırmışız eminim. Kiraladık arabamızı, düştük yollara hergün. Zamanımızın çoğu yollarda geçti diyebilirim. Ayşe'nin tatile çıktığı Kıbrıs çıkartması sonrasını buz gibi yüzümüze çarpan, Kapalı Maraş etkiledi bizi en çok. Koca bir yerleşim terkedilmiş, evler taranmış hepsi bomboş ama her an pencerelerden biri çıkacakmış gibi de capcanlı gibi. Hemen ilerisinde Maldivler'i aratmayacak kadar güzel turkuazdan maviye giden bir deniz, incecik kumlar. Sonra Barbarlık Müzesi...Türk subayın savaşa gitmesini fırsat bilenlerin evdeki anneyi, çocukları, kim varsa katlettiği o ev. Herşeyi olduğu gibi bırakıp müze haline getirmişler, duvardaki kurşun deliklerini, kanlı havluları, çocukların ayakkabılarını bile. O küçücük evin küçücük odalarını gezdikçe, avuçlarını sıkıyorsun hırsından, milli duyguları kabarıyor insanın. Oradan sanki bizim Ege'nin küçük tatil kasabalarından birinde hemen denizin kıyısında, teknelerin yanıbaşında, masanın altında cirit atan kedilerle birlikte nefis yemekler yiyorsun... Bir yanda güzellik, öte yanda çirkinlik afalladım resmen...

Kalabalıkla tatil daha eğlenceli oluyor. Duru'nun kahvaltısını oteldeki kahvaltıyla, diğer öğünlerini de hazır kavanoz mamalarıyla, ara öğünlerini Kıbrıs'ın nefis yoğurdu ve meyveleriyle problemsiz hallettik...Duru Kıbrıs'ın parklarını, her köşeden çıkıveren kedilerini, çarşı kaldırımlarındaki nazar boncuklarını, denize ayağını sokmayı pek bir sevdi. Bir tek arabada yadırgadığı daracık oto koltuğunu sevmedi. İki gece çok hoş yerlerde yemek yedik, sonra Duru'yu odada uyutup, ilk kez otelin bebek bakıcısını çağırdık ve Murat'la ikimiz diğer çiftlere katıldık. En son bir sene önce böyle bir başbaşa kalışımız olmuştu.

Velhasıl bu ara veriş iyi geldi...Kıbrıs insanlarıyla, o daracık sokaklı çarşılarıyla, tarihiyle, deniziyle, ilk gece otel odamızı ziyaret eden hayaletiyle, "hellimcik"iyle hoş ve ürperten bir anı olarak kalacak bizlerde :)

2009-05-07T23:58:00.005+03:00

Bir varmış bir yokmuş...
Bir zamanlar bir yerlerde bir ağaç varmış. Yok öyle kökleri bilmem nereye kadar uzanan çok da görkemli bir ağaç değilmiş bu. Gayet sıradan kendi halindeymiş. Ağacı oluşturan o iki kök yıllarca sonu olmayan mücadeleler vermişler. Acaba ayakta kalabilir miyiz diye. Gerçi köklerden biri çürümeye yüz tutmuş bir haldeymiş; diğer kök onun yükünü de almış tutmuş hayatın bir ucundan. Gel zaman git zaman bu ağaç meyveler vermiş. Bu zamanlar güzel geçmiş ama diplerdeki o karanlık ne zaman fırsat bulsa ağacı yerinden sarsıyormuş. Çok da derinden bağlı olmadığı için, ağaç her zaman tehdit altındaymış. Kimi zaman yıkılır gibi olmuş birileri kaldırmış, kimi zaman da görmezden gelmiş talihsizliğini....
Ama mutluluk yokmuş bu ağaçta. Arada bir kapıyı çalan mutluluklar da yetmiyormuş hayatını idame ettirmesine. Huzur da yokmuş. Ki meyvelerin sağlığı için en önemlisi bu iken. Ortada kendini ağaç zanneden bir ağaç müsveddesi varmış oysaki. Ağacın çevresindeki uzaktan ve yakından diğer ağaçlar da görüyorlarmış kaçınılmaz sonu aslında ama kah müdahale ederek kah da aman banane diyerek devam ediyorlarmış hayatlarına....
Aylar yılları kovalamış. Dipteki o karanlık öyle bir noktaya gelmiş ki artık dipte duramaz olmuş. Bir gün gelmiş taşmış herşey. Serpilivermiş ağacın her bir dalına. Artık geriye dönüş yokmuş. Meyveler şaşkın ama bir o kadar da kaçınılmaz sonu bilircesine kendinden emin seyretmeye koyulmuşlar olan biteni. Ağacı ağaç yapan köklerden biri meğer karanlığın işbirlikçisiymiş. Diğer kök bunu öğrendikçe o ciğerini bildiği ama yine de sırf meyveleri uğruna idare ettiği kökten iyice nefret etmiş. Çürük kök bununla da kalmamış. Arkadaşları yalancılığı ve samimiyetsizliği de davet etmiş o karanlığın yanına, daha kalabalık olup sırf kendini kurtarmak pahasına. Ne diğer kök umurundaymış ne de meyveleri...Diğer kök ise sadece taşıdığı yılların yüküne yanar dururmuş.

Ama artık bir karara varma vakti gelmiş. Kararı tabiat ana verecekmiş. Dinlemiş, sorgulamış ve bir karara varmış tabiat ana. AĞAÇ YIKILACAKMIŞ. Ve herbir kök kendi hayatlarının yolunu yutacaklarmış...

Ve günlerden 07 Mayıs. O ağaç nasıl bir sıradanlıkla geldiyse buralara aynı sıradanlıkla da yıkılmış. Bu kadar basitmiş. Keşke daha önceleri yıkılaymış ta bu kadar ızdırap çekilmeseymiş.

Bugün otuz yıllık bir ağaç yıkıldı.

Artık böyle bir ağaç yok. Herkes payını düşen bedeli ödüyor şimdilerde... ,

Çürük kök; aynı karanlığa sırtını dayamış, o karanlıkta birgün kaybolup gideceğini hiç bilemeden, yaşadığı anlık huzur zerreciklerini hayat işte budur zannederek yaşamaya devam ediyor.

İlk meyve; kendini bildi bileli hayallerini kurduğu gıpta ettiği, kendi görkemli ağacını çoktan kurmuş, köklerinden emin, ama kalbinin ufak bir köşesi her zaman buruk, hayatına yeni bir sayfa daha açıyor.

Son meyve; çürük kökün ve ağaç müsveddeliğinin verdiği zarardan zedelenmiş halini düzeltebilmek uğruna, kendini seraya çekmiş yüzüne doğacak güneşi bekliyor.

Diğer kök ise; son meyve ile birlikte onu ve kendinin kamburlaşmış hayatını göğüsleyerek düzlüğe çıkmak için hayat mücadelesi veriyor.

Ama ilk meyve biliyor ki herşey yerini bulacak. İyilik de, kötülük de, dualar da...Ve biliyor ki bu hikayenin sonu güzel bitecek...

Kutlama:Lal

2009-05-05T23:39:00.005+03:00

Dün sevgili arkadaşım Oya'nin kızı Lal'in doğumgünüydü. Duru ve Lal sitemizin biri esmer diğeri sarışın olmak üzere iki bombaları! :) Birlikte büyümelerini seyretmek harika bir duygu. Ne kadar şanslıyız, aynı çatı altında değerli arkadaşlıklar kurduk ve çocuklarımızı da buna dahil ettik...

Oyalar haftasonu kutlayacaklar Lal'in doğumgününü ama biz gününde kutlayalım dedik ve kendi çapımızda bir sürpriz doğumgünü partisi hazırladık benim evde. Burcu ve Sema da oğlanlarla geldiler, güzel bir buluşma oldu. Lal 2 yaş pastasının mumlarını üfledi, tabi Lal ile birlikte diğer ahali de en az on kez yaktırıp söndürerek bu merasime ortak oldular sağolsunlar :)

Zevkli güzel bir gün geçirdik. Nice yıllara Lalita :)

Ziyaretler & ziyaretçiler...

2009-05-03T22:34:00.009+03:00

Eksik olmuyor hiçbirisi...Ziyaretçiler de, ziyaretler de...Eksik de olmasın zaten. Eninde sonunda bedenen yorgun düşsen de, şu sıralar beynen kendimi dinle-meme-ye ihtiyacım var. Dolayısıyla ziyaretler de ziyaretçiler de bitmesin...

Evimi görmeye gelenler, Duru'yu özleyenler, O'nun doğumgününü bir kez daha kutlayanlar,halen gelen hediyeler, bir fincan kahve bahane kapımızı çalanlar, bizimle parka /alışverişe eşlik edenler, kahvaltıya gelenler, telefon edenler, mesajlar gönderenler... ve beş çayı keyfini paylaşmak için evlerini açanlar, yemek organizasyonu yapanlar, doğumgünlerine davet edenler, dertleşenler dinleyenler anlatanlar anlayanlar merak edenler eksik olmasın...

Burcu ve Ali Salim, Oya ve Lal, Sema ve Ali Aslan, Aydan ve Ayşe Ece, Kezban ve Aslı, Burcu - Murat ve Deniz, Mehtap ve Yusuf, Ayşegül - Haluk ve Defne, Seçil ve Aylin, Gülfer ve Ceylin, Pınar ve Duru, Şule hanım ve sevgili eşim eksik olmasın...

Bu güzel trafikte halinden memnun büyüyen kuzumda yepyeni gelişmeler var. Bunu ayrı bir post olarak kaydedeceğim. Ve yarınla başlayacak yepyeni bir haftayı daha kızımla karşılayacağım :)))

23 Nisan ve öncesi notlar...

2009-04-23T23:50:00.006+03:00

Ankara'ya üç gittik ama dört döndük. "İsi abi"miz de bizimle geldi. Gerçi ben ve Durucan İsmail'in yüzünü pek göremedik ama olsun yine de gelmesi iyi oldu bize.

Dönüşten hemen sonra boya badana başladı evde. Tabi ev dandini oldu birkaç gün. Boyacı önde ben arkada çok yorucu bir iki gün geçirdim. Sonra da üstüme afiyet bir güzel hasta oldum. Ama ne hastalığı olduğunu ben de anlamadım pek. Üşüttüm gibi sanki ama yolculuk sonrası oh bile demeden yaşanan trafik sonrası bedenin pes deyişi gibi geldi bana ...

Neyseki fazla sürmedi....
Onu takip eden günler evimizle ilgili ufak tefek değişikliklerin nihayete kavuşması ile geçti. Yeniler geldi eskiler gitti, gidenin arkasından kısacık da olsa şöyle bir bakılarak yaşanmışlar yad edildi içten içe, iç de çekildi bir süre...Yenilere hoşgeldin denildi. Bundan sonraki sevinçlere, hüzünlere şahitlik yapacak sessiz sırdaşlarımız artık onlar.

Bahar temizliğimi de hallettim....Hafifledim...Değişiklik iyi geliyor insana. Artık hazırız bahara ve yaza ailecek :)

Tüm bu koşturmacada ev dışına pek çıkamadık. Tabi Duru oldukça sıkıldı. Kızcağızım geleni coşkuyla karşılar, gideni de "ben de gidiyim" le uğurlar oldu. Arkadaşlarımız bizi yalnız bırakmadılar gerçi sağolsunlar. Hatta ben birazcık nefes alabileyim diye bir ara Duru'yu yarım saat kadar evden aldılar. Daha önce Özlem de almıştı. Bu Duru'nun ikinci ana babasız takılmacası oldu. Giderken utnmadan bir de bay bay diyip, oralarda da beni hiç anmıyormuş nankör :)

Bugünkü 23 Nisan da sıradan bir tatil günü olarak geçirildi bizim tarafımızdan. Biraz burukluk da var tabi. Hatırladıkça Atatürk'ü ve bize vasiyetini; mevcut durumlar ve yaşananlar ruhumu daraltıyor. Kendimizi geçtim çocuklarımız için korkuyorum ben. Gördükçe oynanan oyunları, içinde yer aldığımız azınlığın geleceği korkutuyor beni. Neyse yine de her zaman bir umut vardır ben buna inanmak istiyorum...

Ziyaret-i Ankara

2009-04-16T14:05:00.008+03:00

Ankaradaydık geçenlerde...Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öptük. Ankara hava konusunda bize göz kırptı, kaldığımız süre boyunca bir kez bile üşümedik. Bol bol güneşe nazır vakitler geçirdik.

Tabi bu durum yine en çok Duru kuzuma yaradı. Kalabalığa, sevildiği ortamlara bayılıyor her çocuk gibi O da. Yine dili açıldı, marifetlerini gösterdi, göz bebeği oldu. Kuzeni Nehir'le aralarında 2 aycık var. Bu sefer daha bir yakınlaştılar, birbirlerinin farkına vardılar. Ama yine favorisi Tuna ablasıydı. Bayıldı O'nun güldürmeceli hareketlerine. Bir ara kendinden geçti Durucan, hiç o kadar kahkaha atarken görmemiştim kızımı :) Videosunu çektim de becerebilirsem yayınlayacağım....

Zaten son zamanlarda blogu boşladım biraz. Bu Duru'nun gelişimini kaydetmeyi de boşlamak anlamına geliyor tabiki....Oysa ki o kadar çok tarihe not düşülecek şey var ki artık ipin ucu kaçıyor neredeyse. Özellikle konuşmasıyla ilgili olanlar, sonra komik anlar, sürpriz hareketler ve tabi ki tersleşilen durumlar. Kendime kızıyorum aklıma geldikçe. Hiç bana göre birşey değil, ertelemek onu bunu. Ama nedense bir rehavettir gidiyor. Havalar galiba evet havalar...

Durucan'ın geçmiş doğumgününü de şöyle bir temsili kutladık yine. Daha doğrusu torun torba kutlaması oldu. Herkes muma üfledi, pastadan nasiplendi. Duru hediyeleri topladı eve döndü, birkaç gün boyunca O'nun şişen havasını söndürmeye uğraştık biz de ailecek :)

Nice yıllara tekrardan mis kokulum ...Herkesin de yüreğine sağlık.

İyi ki doğurdum...

2009-04-04T00:15:00.009+03:00

Kızım iki yaşını doldurdu bugün...

Çok oldu döneli. Ama ruhumu temizleyeli çok olmadı. Arada bir mola vermek lazımmış herbir şeyi bırakarak arkanda, bunu anladım. İyi geldi. Döneliberi yine uğraşıyorum dünya işleriyle ama bir iş var ki her türlü yorgunluğa değiyor: Kızım ve O'na dair her ne varsa...

04 Nisan Cumartesi'nin o güneşli pırıl pırıl havasında saat 3 sularında toplaştık eş dost ve onların prens ile prensesleri, sitemizin çocuk kulübünde. Başka bir heyecan vardı ben de bu sefer. Her ayrıntı ile tek tek uğraşmanın verdiği emeğin meyvelerini toplama heyecanı mıdır, yoksa Duru'yla ana-kız koyun koyuna geçirdiğimiz ayların neticesinde O'nunla birlikte benim de bir yaş büyüyeceğimin tatlı telaşı mıdır bilemiyorum. Geçen sene bu kadar hissetmemiştim. Her hazırlığı anlaştığımız kişilere bırakmıştık. Bize çocuğu aşağıya indirmek kalmıştı. Ama bu sefer çatalından, kaşığına, masasından, balonuna, müziğine, pastayı kesimine, fotoğraf çekimine kadar her detay bizdeydi...Çok yoruldum. Ama değdi...

Ondan değil miydi zaten telaşenin üzerine bir de yaşanan aksilikler. Elimin nedenini anlamadığım şekildi tahriş oluşu, kıyafetime güzelce ayarladığım çorabımın doğumgününe inmeden önce cart diye sökülerek kalakalışım ve arkadaşımdan alakasızca çorap alışım ve onu da söküşüm, elbisemin aşağıya doğru yavaşça süzülerek inişini bile farkedemeyecek kadar aklımın havada oluşu, bize serviste yardımcı olacak görevlinin kötü bir haber sonucu acilen gitmek zorunda kalışı ve ortada kalışım vs vs....Bunların hepsini; doğumgününde arkadaşlarıyla gönlünce takılan biricik kızımın, yemeğini yiyip banyosunu yaptıktan sonra pili bitmiş şekilde kafayı koyar koymaz uykuya dalışının ardından, eşimle karşılıklı sıcacık çayımı yudumladığım sırada tatlı birer tebessümle andım...

Hava güzeldi, çocuklar güzeldi, dışarıda arkadaşlarımla içtiğim çayın üzerine yapılan sohbetler güzeldi...Oya'nın kısırı, Burcu'nun mantar suflesi güzeldi. Benim kekim, Aydan'ın bisküvili kakao topları güzeldi. Pastacı Rapunsel'in doğumgünü pastası, 2 yaş kurabiyeleri, Melda hanım'ın yaprak sarması güzeldi...Kızımın yaşgününde bizimle bu mutluluğumuzu paylaşmaya gelen, ellerinde hediyeler yüzlerinde tebessüm, eşimiz dostumuz teyzemiz amcamız kuzenlerimiz güzellerdi...

Herkesin ayaklarına, arkadaşlarımın ellerine sağlık. Bugün yatağa yatıp ta gözlerimi kapatmadan önce şöyle bir düşünüp; kızımdan, eşimden, kendimden, arkadaşlarımızdan, yaşadığımız bu güzel günden ve yarattığımız bu dünyadan kıvanç duydum...İyi ki doğurdum :)

....

2009-03-19T22:59:00.009+02:00

Bugün kah dümdüz iyi giden, kah yalpalayan hayatıma bir çizgi çekip; ilk gördüğüm yola saptım. Evet köşeyi döndüm. Hiç arkama bakmadan hem de....Öyle olması gerekliydi bence, birdenbire çok düşünmeden. Yoksa hiç olmayacaktı bu hamle belki bir ömür...

Ben şu yukarıdaki çocukların herbirini ayrı ayrı çok seviyorum. O karelerde çıkmayan birkaçını da daha...Ve bu çocukların annelerini de. Bazen kendimi görüyorum onlarda. Hayat için kısacık sayılacak bir zaman zarfında yarattığımız dünyaya bayılıyorum. Çocuklarımız için kendimiz için yaptıklarımıza, emeklerimize hayranım...Çocuğa iyi bakmanın temelini yemek yedirmek ve uykusunu aldırmak zanneden zihniyete inat, ben çocuğuma sevgiyi öğretiyorum. Sevebilmeyi...Paylaşmayı...Doğruyu söylemeyi, sözünde durmayı...Başka insanların da hayatları olduğunu. Belki kendininkinden daha güzel, belki daha zor. Gördükçe yaşanılan hayatları, şükredebilmesini yeri geldikçe. Yeri geldikçe de azmederek, uğraş vererek elde etmesini her ne ise o istenen...

Ve gülebilmeyi öğretiyorum O'na...Kahkahaların içine karışmasını, bir an olsun unutmasını herşeyi. Yeri geldiğinde uykusuz kalacağını, yeri geldiğinde aç da olacağını, elinden oyuncağının da alınacağını, itilip düşürülebileceğini, hatta canının çok acıyacağını, reddedileceğini görmesini istiyorum; ama en önemlisi bunlarla başedebilmesini, dayanmayı öğrenmesini....

Bazen hatalar yapıyorum. Kusurlarım oluyor, aksattıklarım, sakınmayı unuttuklarım...Sonra ben ruhumdaki mahkemede bizzat beni, bir güzel sorgulayıp yargılayarak cezasını veriyorum en ağırından. Hiç kaçışım olamadı hayatım boyunca oradan, hiç kaytaramadım bir türlü...

Ama ben ne kadar eksikliğim olsa da bir şeyi hiç eksik etmemeye çalıştım O'nun hayatından. "HUZUR"u...Yaşadığım sürece de bunun için her ne gerekiyorsa yapacağım. Asla ödün vermeyeceğim. Huzurun ne demek olduğunu çok iyi bilirim ben. Huzursuz uyumanın, kaygılı yaşanan küçüklüğün ne demek olduğunu çok iyi bilirim. Kızım bunları asla yaşamasın isterim. Her kim veya her ne ise O'nun huzurunu bozacak şey, bunu hayatından uzak tutmak hatta çıkartmak benim vazifem. Bu kendim olursa, kendimi bile...

Saçlarımı kısacık kestim bugün bir de. Uzama süreci kızımla yaşıt olan saçlarım saniyeler içinde kısaldı kısaldı kısaldı. Amma uzatmışım...Aynı uzun uzadıya uzattıklarım gibi. Kestirip attım onu da. Al sana bir sevinç bahanesi. Al işte bir küçücük huzur...

Dün Duru'nun yaklaşan doğum günü için, perde için, koltuk için, yeni bir kettle için kafa patlatırken bugün........

Şimdi huzuru aramaya gidiyoruz biz. Huzur toplayacağız toplayabildiğimiz kadar. Eteklerimizden dökülünceye kadar durmayacağız. Dünya işlerine ara vereceğiz belli ki...O yüzden yokuz biz bir süre, "kıymetlimiz"le birlikte. Belki kısa belki de uzun sürece.....

Bir oraya bir buraya...

2009-03-16T20:03:00.005+02:00

Ne gündü...

Evimizle ilgili ufak tefek değişiklikler yapalım diyoruz ne zamandır ama içimize de sinsin iyice. E hal böyle olunca bayan mükemmelliyetçi İlkay kafayı patlatıp duruyor haftalardır. Nasıl olsun, ne renk olsun, neresi kalitelidir ve de neresi daha uygundur vs vs vs...

Bu sabah da çıktık yola Burcularla birlikte. O'nun da fikrini almak istedim. Ha orası ha burası derken; akşamüstü gideceğimiz doğumgünü için Gülferlerle kıtı kıtına buluşabildik. Onlarla Çengelköy'de bir anaokulunda sevgili Erin'in ikinci yaşını kutladık.

Sıfır uykuyla ayakta duran ve uykusundan da feragat etmeyi hiç sevmeyen miniğim iyi bile durdu oralarda. Erinimizin pastasını yiyerek çıktık. Gülferlerle bizim evde kahve içip, sohbet ederek biraz olsun yorgunluk attık. Duru ile Ceylin de bol bol salatalık ve kek yediler bu arada :)
Arkadaşlarımızı yolcu ettikten sonra yorgunluğu gözlerinden akan Durucanı hemen yatırdım. Kafayı koyar koymaz rüya görmeye başlayan boncuğum akşamın yedisinden sabaha kadar uyudu uyudu uyudu :)

Ti yat yo...

2009-03-14T15:52:00.001+02:00

Bu Cumartesi de çoluğu çocuğu topladık, tiyatro keyfi yaptık. Hava muhalefetine inat; Duru, Lal, Ayşe Ece, Ali Salim, Ali Aslan ve anneleriyle bir sırayı kapladık. Mutluluk Çarkı Oyun Parkı'na gittik. Büyüdükçe daha da zevkli hale gelecek tiyatro gezilerimiz eminim. Şimdilik aşılama dönemindeyiz :)

Akşam Murat'ın arkadaşları ve aileleriyle yemekte buluştuk. Herbirinin en az 4 yaşlarında çocukları var. Durucan ağabeyler, ablalar arasında kayboldu...Bu arada ilk kez restoranın oyun parkı kısmına tek başına gitti, hatta "azıcık" takıldı bile oralarda :)

Pazar günü Duru ve Murat mışıl mışıl uyurlarken evden çıkan ben ilk kez hamama gittim. Oya ile birlikte pamuklar gibi hafifleyerek oradan çıktım. İlk oldu ama son olmayacak belli :)

Yağmurlu Cumartesi...

2009-03-07T22:24:00.007+02:00

Yağmurlu ve soğuk bir Cumartesi sabahı Durucan ile kahvaltımızı yer yemez Ceylin ve Duru ile hasret gidermeye dışarıya çıktık. Duru'nun, neredeyse 1 aydır görmediğinden kızları, yadırgar mı acaba düşüncesine boşuna kapıldığımı kapıdan girer girmez anladım. Bizimkiler hergün görüşüyormuşçasına yola devam ettiler :)

Bu buluşmanın diğer anlam ve önemi Duru'nun annesi sevgili Pınar'ın yeni yaşını kutlamaktı. Sürpriz bir doğumgünü pastasıyla hem gözler hem ağızlar şenlendi. Ufaklıkların mum söndürme hevesinden, Pınar bir süre mumunu üfleyip, dileğini bile tutamadı :)

Benim de o gün Pınar'a mini bir İstanbul turu hediyem varmış ta haberimiz yokmuş. Sizi eve bırakalım diye Ceylinlerden çıkıp, neredeyse alakasız hereyere girip, bir ara da kendi evimizin önünden geçip, Onları evlerine anca bırakabildikten sonra; ben böyle bir şeyi nasıl yaparım diyerek akşama kadar kendi kendimi yedim desem yalan olmaz.

Neyse ki akşamüstü gideceğimiz tiyatro biraz olsun durumu unutmamı sağladı. Oya ve Lal de bize katıldı. Atlı Karınca'ya gittik. Gayet hoş saatler geçirdik,kızlar da eğlendiler, haftaya yine gitmeyi istiyoruz.

Oradan çıkışta Oya'nın gel bizde kahve içelim teklifini zevkle kabul ederek, Mehtap ve Yusuf'umuzu da davet ederek çok keyifli birkaç saat daha geçirdik. Hatta Oya ile bir süredir iş mi kursak, napsak, nasıl yapsak vs konusunda yaptığımız beyin fırtınasında çok kilit bir yere geldik, hadi hayırlısı....:)

Bugün Murat iş nedeniyle günübirlik şehir dışındaydı. Kızımla yalnız kalacaktık, daha sabahtan bana sıkıntısı basmıştı. Murat'ı yolcu ederken bugün nasıl geçecek diye moralim bozulmuştu. Ama arkadaşlarım/ız sağolsun. İyi ki varsınız ya ...

Günler sonra...

2009-03-05T12:36:00.004+02:00

Hastalık sonrası rehaveti de denilebilir buna, biraz hovardalık etme de denilebilir; bloga bir süredir yazamadım.

Biz iyileştik çok şükür. Normal hayatımıza da döndük. Duru'nun en ufak aksırığına karşı "amman" dedirten hassasiyet, sesimin tonunun hala gribimsi olması ve yüzümdeki tam geçmemiş sinir bozucu sivilcelerin dışında herşey normal yani...

Haftasonu kızımızı dışarı çıkarttık sonunda. Bostancı sahilinde park keyfi yaptırdık O'na biraz. Duru'nun parkı gördüğünde bir koşuşu vardı görülmeye değer.

Okulumuza gidiyoruz yine, resim dersinde bu haftaki temamız uçaktı. Tam da gündem de bu konu varken enterasan oldu. Durucan özlemiş okulunu da, seke seke sınıfına koştu yavrucak :) Güzel güzel resimler yaptı, müzik dersinde de dans etti. Orada en küçük Duru, diğer çocuklar en az 26 aylık. Bazen Duru onların yaptıklarını ve söylediklerini hayretle izliyor, taklit etmeye çalışıyor...

Site oyun grubumuzda da tastamamdık bu sefer. Oyun grubundan sonra Oya'lara geçtik. Duru ile Lal öyle güzel oyun kurdular ki biz anneler hayret ettik. Büyüdüler mi ne?

Kavuştu-k...

2009-02-27T15:53:00.005+02:00

Durucan sonunda arkadaşlarına kavuştu.

Canım benim, arkadaşların gelecek dediğimde öyle heyecanlandı ki görülmeye değer :) Eee ne de olsa araya günler girdi, hasret kaldı miniğim...

Önce Ali Salim'le hasret giderdik...Aslında biz anneler de hasret giderdik desek doğru olur, çünkü Burcular bir aya yakın yoklardı buralarda. Bizde pizza partisi yaptık, sohbet ettik, çocuklar da oynadılar birlikte...

Sonra oyun grubu buluşmamızı yaptık. Ayşe Ece ve Alper'le bizim Durucan önce boyama yaptılar, sonra Ayşe Ece'nin abisi Yunus'la top savaşı yapıp coştular, bir ara da Baby TV ile transa geçtiler :)

İyi haftalar olsun...

2009-02-23T03:07:00.003+02:00

Saat gecenin üçü. Beni uyku tutmadı (yok birazdan verilecek Oscar ödül töreninin heyecanından değil ama izlesem de fana olmaz hani :)

Kalktım bardağıma sıcacık ıhlamurumu koydum, mis gibi kokusunu içime çekiyorum diyeceğim ama nafile burnum tıkalı.

Beter bir durum. Hiç koku alamıyorum. Koku alamayınca tat da alamıyorum. Arada öksürük de yokluyor beni, boğazım yırtılacak gibi oluyor, Duru'nun öksürme sonrası ağlayışlarına hak veriyorum, canı yanıyor insanın...

Çok şükür kuzum iyi ama. Toparladı sayılır, artık neredeyse hiç öksürmüyor... Keyfi de yerine geldi, biti kanlandı :) Hem de ne kanlanma, fırtına gibi esti bu akşam desem abartı olmaz. Bütün yasakları (çekmeceler, kapaklar, dolaplar vs vs) delmeye de çalışıyor. "Bakın ben iyiyim artık" demeye mi çalışıyor, yoksa "neredeyse 10 gündür dışarı yüzü görmedim sıkıldım artık nereye saldıracağımı şaşırdım" mı diyor anlamak zor. Belki de her ikisi de.

Herşeyin başının sağlık olduğunu bir kez daha anladım. Bu haftasonu ana-kız bu durumlardayken, evin iki bayanına da ilgi ve alaka da kusur etmeyen sevgili kocama da teşekkür etmek istiyorum. Evden hiç çıkmadığımız bu haftasonu öyle uzun geldi ki bana, Murat'ın bugün işe başlayacak olması ile bana yalnız kalma korkusu bastı.

Gelelim uykumu kaçıran sebebe.

Duru'nun yemeğini vermişim. Yavaş yavaş uyumaya hazırlanıyoruz. İlaçlarını vermek, sırtına ve göğsüne Vicks sürüp sıcak tülbent ile sararak yatırmak amacıyla Duru'yu odasına alıyorum, soyuyorum. Bu sırada konuşuyoruz, gülüşüyoruz...Oturur vaziyetteki kızım birden O'na hastalığını hatırlatan birşeyle karşılaşıyor, ikimiz de gözgöze geliyoruz ve Duru birden hüngür hüngür ağlamaya başlıyor.

Murat içerden birşey mi oldu telaşıyla geldi. Yok birşey olmadı ya da yok çok şey oldu. Duru'nun iç dünyasında çok şey oldu...Kızım, herşeyim, biriciğim sımsıkı bana sarılmış, kafasını göğsüme gömmüş şekilde dakikalarca ağladı. Yüzüne bakmak istedim, kafasını bile kaldırmadı, daha da sımsıkı tuttu daha da çok ağladı. Muratla birbirimize bakakaldık. O an dünya durdu, zaman anlamını yitirdi. Duru tüm öfkesini ,biriken tüm enerjisini, kaybettiği tüm zamanı, gördüğü tüm kabusları, canının tüm yanışlarını gözyaşlarıyla attı. Herbir damlada birşeyler anlattı bize. Sanki o anda bebekliğinden sıyrıldı, büyüdü, bizimle dertleşti, isyan etti ve bitirdi...

Şunları yazarken bile kelimelerin, yaşadığım duygu karşısında yetersiz kaldığını görüyorum...

O anı hiç unutamayacağım. Kızımın bu haftasonu yaşadığı parmak boyası keyfini fotoğraflayarak ben de bitirmek istiyorum. Tıpkı O'nun gibi...

İyi&Kötü..

2009-02-16T22:30:00.003+02:00

14 Şubat günü Murat'dan gelen beklenmedik (ki kendisi bu tür günlere külliyen karşıdır) Orkide ile (muhtemelen daha önce bakımsızlıktan kaybettiğim orkidemin yerine yenisini koymak için bu günü uygun bulmuştur) keyiflerimiz yerine geldi ve madem başladık devam edelim diyerek Sevgililer Günü'ne, en son ne zaman ayak bastığımı bile unuttuğum, Beyoğlu sokaklarında devam ettik.

Ama...

Cumartesi sabahının dondurucu soğuğunda arabayı yakın yere park edemeyerek, esen rüzgara karşı zar zor yürüyerek Leb-i Derya'ya varabildik...Ne kadar özlemişim İstanbul'a o açıdan bakmayı...Boğazı, Kız Kulesi'ni, Tarihi Yarımada'yı, o çarpık o yamuk yumuk binaları bile ne kadar özlemişim, sıcacık çayı, keyifli sohbeti, halinden memnun kuzuyu seyretmeyi, eşimin elini sımsıkı tutup eserimizle gurur duymayı, huzurla dalıp gitmeyi ne kadar özlemişim...

Ama sihirli arabanın balkabağına dönüşmesi çok sürmedi. Aradan 24 saat geçti geçmedi Duru 39 derece ateşle yanmaya başladı. Evet Duru'yu hasta etmiştik. Biz hastalığını o günün soğuğunu yemiş olmasına bağlıyoruz. Sabaha karşı acile gittik, malum: üst solunum yolu enfeksiyonu...

Bugün Çarşamba...Duru şimdi daha iyi. Ateşi yok artık arada kütür kütür öksürük de olmasa. O öksürdükçe benim canım yanıyor sanki. Sanki minicik ciğerleri çok acıyor da benim elimden birşey gelmiyor gibi çaresiz hissediyorum. Duru bu zamana kadar bir kez bile öksürmemişti, (dikkatimiz çekmek için yaptığı yalandan öksürmelerin dışında) öksürdükçe kıpkırmızı oluyor o tonton yanakları ...

Neyse keyfim yok birkaç gündür bu yüzden. Çok yorulduğumu da hissediyorum bir taraftan. Uykusuzluk, Duru'nun istahsızlığı, birkaç kaşık yemişken gelen öksürük krizi ile kusması, kusmukları temizlemek, antibiyotik alıyor oluşu, günde 3-4 kez yaptığı sulu kakalar, onları temizlemek, banyo yaptırmak, ilaç saatleri, Duru'nun değişen huyu (hakikaten dedikleri doğruymuş), benim azalan tahammülüm, kaç gündür dışarı çıkamamak, Duru'yu okuluna götürememek, oyun grubuna gidememek, zamana karşı yarışmak, yüzümde direnç düşüklüğünden çıkan sivilceler ve Duru'nun hastalığı bana satmasıyla başlayan halsizlik durumları....Hepsi birden var işte...

Ama şu an kuzumu yatırmış, uyuyan meleğimi seyredip herşeye rağmen yanımda oluşuna, dermansız bir derdimizin olmayışına şükrederek, küçücük bir meseleyi nasıl da gözümde büyütüp keyifleri kaçırdığıma dair kendime kızarak, annesiz babasız, sıcacık yataksız, imkansızi huzursuz onca çocuğu/insanı düşünerek, yarın güne mutlu başlayacağıma dair kendime söz vererek, sıcak bir bardak sütümü içerek ve bu yazıyı yazarak yatmaya gidiyorum...

Siz

2009-02-12T13:34:00.005+02:00

Siz beş bıdık kalpler, ne zaman büyüdünüz de her çarşamba birbirinizi görmek için heyecanlanır oldunuz. Ne zamandır biriniz hasta olduğunda ve katılamadığında, diğerleri toplandı diye bozulur oldu. Koltukta anca oturur halden; birbirinizi öpüp kucakladığınız, mucuç yaptığınız, bay bay dediğiniz, dövüştüğünüz günler ne çabuk geldi.

İyi ki geldiniz...İyi ki varsınız ki beş minik kalp için atan beş anne kalbini bir araya getirdiniz, bu güzel arkadaşlığa vesile oldunuz. Ne zamandır sizleri babalara bırakıp, sere serpe sohbet etmenin, sinema keyfi yaşamanın belki biraz da haince planlarını yaparken; dün bunun ilkini yaşattınız. Böyle toplanmalarda çocuklardan konuşmayalım desek de yine döne dolaşa lafı kendinize getirttiniz, çocuklardan uzak zaman geçirelim derken konunun yine bir çocuk olduğu evladını kaybeden annenin acısını anlatan şu enfes filmi (Changeling) izlettiniz, yüreklerimizi burktunuz, gözlerimizi doldurdunuz, paranoyamızı tavana vurdurdunuz ve eve varır varmaz sıcak yataklarınızda uyuyan siz meleklerin yanına koşturdunuz bizleri...

Sizlerle yaşayacağımız daha nice günlerin hayalini kuran bu anneler beraber yaşayacakları arkadaşlığın da hayalini kuruyorlar ona göre :))

Hangi birini anlatayım...

2009-02-07T17:18:00.007+02:00

Bu haftamız pek bir yoğun geçti -yine-

Babaanneleri yolcu ettik...Duru halen onların aldığı ayakkabıları dolaptan çıkartıp "yeni cicekli ayakkabı" diyip duruyor :) Bu arada "Bugs Bunny Buzda"ya gittik. Durucan özellikle ilk yarıda eğlendi. Twetty ve Silvester heyacanlandırdı O'nu ama biz pek bir sıkıldık. Oysa ki ne çok severdim küçükken :)

Gymboree'ye gittik...Müzik dersinde şarkı söyledik, repertuarımız "kuvakvak vak"tı :)

Çarşamba site buluşmamızı yaptık...Alperimiz hariç tamamdık, önümüzdeki hafta bebeleri bırakıp, annelerle gece seansına sinema keyfi yapmaya karar verdik :)

Teyze-kuzen buluşması yaptık...Bizim tarafa geçtiler, hava da nefisti; biraz Cadde, biraz alışveriş merkezi keyfi, sohbet-dedikodu derken akşamı ettik, Duru annemle teyzemin benzerliğinden, teyzeme "anneanne" deyip durdu. Canım ya :)

Seçil ve kızı Aylin'le buluştuk...Mohini'ye gittik önce. Hoş bir yer yapmışlar, ben beğendim. Ama alt katta bir doğum günü partisi vardı , o nedenle biraz kafamız şişti. Daha sakin bir zamanda tam keşfetmeye gideceğim tekrar...Sonra aldık kızları Bebek Parkı'na gittik. Hava soğuktu ama keyifler iyiydi. Kızlar sallandı, kaydı bir güzel. Çıkışta da anneler ellerinde sıcak çikolata, bebek sahil yolunda biraz yürüyüp dertleştiler. İyi geldi bünyelere :)

Cumartesi kahvaltı sonrası Ayşegül'lerle buluştuk. Defne'nin tay tay yürüyüşüne ve yeşil renkli kıyafetine bayıldık. Kahve eşliğinde sohbetimizi ettik. Oradan eski komşum Özlem'in kızı Duygu Naz'ın birinci yaşgününe gittik. Etraftaki bir dolu 13-14 aylık çocuğun arasında bizimki abla kaldı , büyüklük tasladı :)

Ben bu kadar şeyi yazarken yoruldum ama yaparken hiç yorulmamışım meğer :)

Mamaanne&Didi

2009-02-02T21:21:00.002+02:00

Bu hafta Duru'nun babaannesi ve dedesi bize geldiler...Yazdan beri görüşemiyorduk iyi oldu, onlara da bizlere de. Duru'daki gelişmeleri görünce pek keyiflendiler. Durucan da marifetlerini sergilemekte eksik kalmadı sağolsun.

Bir süre babaanne demedi. "Banane" falan gibi kelimeler uydurdu. Sonra da her ikisine de kendince bir dil buldu : mamaanne ve didi :)

Karşılarında dans mı etmedi, 1'den 10'a kadar mı saymadı (ha bu arada saymayı öğrendik), mamaannesi ile plates mi yapmadı, didisiyle yerde mi boğuşmadı, mum üfledi, puzzleları nasıl yaptığını gösterdi, tek tek alkış istedi, babaannesini yandaş belleyip annesinin yasaklarını deldi, halaları ziyaret etti cümbür cemaatin gözbebeği oldu, Cumartesi-Pazar gece 12'lerde yattı...

Anne bunca güzel şeyin bir tek kare fotoğrafını bile çekmeyi akıl edemedi. İyi ev sahibeliği yapacağım derken unuttu neyseki Murat kamerayla birkaç çekim yaptı.

Babaanne ve dede zor ayrıldılar. Duru arkalardan el salladı: "mamaanne, didi baybay, muah! (eliyle öpücük verir)" dedi :))

Çarşambalar....

2009-01-21T23:07:00.006+02:00

Durucanla yarım seneyi aşkın süredir anne kız birlikteyiz. Hayatımda verdiğim en doğru kararlardan birisi bu. Evet yoruluyorum çünkü tamamen tek başıma ben bakıyorum kızıma. Ne arada bir gidebileceğim bir anneanne/babaanne var yaşadığım şehirde, ne bir yardımcı, ne de başka bir alternatif... İki yaşına basmasına ramak kalmış olan çocuğumla zaman zaman sıkıştığım zamanlarım da oluyor ama en tatlı yorgunluğu yaşıyorum günün sonunda; O'nunla birlikte ben de büyüyorum. Gurur duyuyorum kızımla, e kendimle de ehehemm :)

Günlük, haftalık rutinlerimiz oturdu yerine artık. E tabiki bazen sapmalar oluyor ama genelimiz bu.

Sabah kalkıyoruz, birbirimize günaydın öpücüğü vererek biraz yatakta oynaşıyoruz. Sonra Duru yataktan iniyor "anne galk" diyerek elimden tutup beni kaldırıyor. Banyoya gidip tuvaletimize oturuyoruz, elimizi/yüzümüzü yıkayıp, ev kıyafetlerimizi giyiyoruz. Bu arada Duru kendi kendine giyinmeye çalışıyor son zamanlarda. Mutfağa geldiğimizde Duru buzdolabını açıyor "anne mama hamm" diyerek acıktığını söylüyor, yumurtasını kendi cezveye koyuyor, gerisini annesi hallediyor, bu sırada Duru "anne bisüvisi ve" diyerek, büskiviyi kapıp oyun odasına koşuyor.... Bu sırada kahvaltısını hazırlıyoruz kuzucuğun. Kahvaltımızı Baby tv karşısında ama sohbet ederek, interaktif halde yiyoruz. Sonra ben kahvaltımı yapıyorum (aslında ufak tefek atıştırıyorum desek) Beraber dişlerimizi fırçalayıp, ellerimizi yıkıyoruz....

Oyun saati başlıyor bundan sonra. Eğer Salı ve Çarşamba ise zaten Gymboree'ye gidiyoruz. Diğer günler ise evde takılıyoruz. Oynadıktan sonra ben ev işlerine biraz vakit ayırıyorum, kızım da bana yardım ediyor....

Öğlen yaklaşık bir saatlik uykumuzu uyuyoruz. Durucan uyurken ben de kahve molası veriyorum. Kendi işlerimi hallediyorum. Bu bir saat pek kıymetli sormayın :)

Uykudan kalkınca öğlen yemeğimizi yiyoruz. Burada biraz sıkıntı var işte. Kahvaltıyı halen karışık verdiğim için, koca bir kase bomba kahvaltıyı bitiren kızım, öğle yemeğine pek sıcak bakmıyor. En çok burada sabrım sınanıyor. Son zamanlarda istediği yemeği buzdolabından kendisinin seçmesini istiyorum, bu durumdan pek hoşnut oluyor Duru, o zaman daha iyi yiyor diyebilirim. Gerçi genelde aynı şeyleri tercih ediyor: Salala (salatalık), döfte (köfte), yoru (yoğurt). (Ben de ne bekliyorsam? "Anne iki yumurta kırıp, üzerine de peynir rendeler misin" demesini mi?)

Yemek sonrası dişlerimizi fırçalayıp,dışarı çıkıyoruz. Zaten hep bir planımız oluyor. Bir buluşmaca, bir alışveriş veya hiçbiri yoksa ana-kız takılmaca :)
Akşam yemeği vakti evimize geliyoruz, Duru akşam yemeğini yiyor. Sonrasında kitap okuyoruz, puzzlelarımızla oynuyoruz ve dans ediyoruz. Murat gelince de biz yemek yiyoruz, Durucan da bu sırada masada bizimle oturuyor ve ekmek yiyor kızcağızım. Eğer Çarşamba ise site oyun grubu buluşmamıza gidiyoruz. Değilse babasıyla vakit geçiriyorlar. Kah kitap okurken kuru üzüm ve dut atıştırıyorlar, kah küvette banyo keyfi yapıyorlar, kah top oynuyorlar. Ben de ortalığı toparlıyorum, perşembe ise Aşk-ı Memnu'yu izliyorum ya da baba-kıza katılıp, şımarıyorum. Durucan bizimle oynamaktan çok keyif alıyor, artık bize espri yapıp güldürüyor bi de! "zabada ve pitsiya" bizi güldürmek için kullandığı anlamsız ama aslında çok anlamlı iki kelime :)

Vee uyku zamanı ,meyvamızı yiyoruz. Duru'ya pijamalarını giydiriyorum, dişlerimizi fırçalıyoruz, birlikte bebeğimizin üstünü örtüyoruz, aydede ve yıldızlara "baybay" yapıyoruz, arkadaşlarımız Aysice, Fufu, La ve Albe "uyuyo" diyoruz, babamızı öpüyoruz. Kızımla yanak yanağa yatıyoruz. Duru iyice dalınca da yatağına yatırıyorum.

Hafta sonları ise çekirdek aile saadeti yapıyoruz :)) A yavaş yavaş rutine oturttuğumuz Cumartesi oyun grubu buluşması ile de sabahları Gülfer&Ceylin, Pınar&Duru ve bazen de Gülay&Zeynep'le buluşuyoruz

Bu yazıda aslında Çarşamba site oyun grubu buluşma fotolarımızı koymak ve kısa sürede çocuklarımızın ne kadar yol katettiklerine dem vurmak istiyordum. Konu biraz genişledi ama olsun... İlk zamanlar yanyana bile gelmeyen bu bebeler, şimdi birbirlerini görünce heyecanlanan, beraber oynayabilen, aydedeyi arayan, baloncukları patlatmaya doyamayan, zaman zaman horozlanan, birbirlerine güle güle öpücüğü konduran çocuklar oldular. Zamanla daha da renkli ve keyifli vakitler gelecek belli :)

"Beni öpey misin yanakımdan?"

2009-01-20T00:09:00.005+02:00

Komşum, artık komşudan da öte olan; evde çocuğuna bakan iki anne olarak birbirimizi aramadan duramadığımız, çocukları arabalara atıp dağ tepe gezdiğimiz, onları haince pusette uyutup alışverişler ettiğimiz, aynı bluzu hırkayı beğenip/alıp aman pişti olmalayalım dediğimiz, Yemekteyiz yarışmasına katılmayı düşündüğümüz (!), iyi ki var dediğim sevgili arkadaşım Burcu'larda akşam yemeğindeydik...

Durucan ile Ali Salim zaten neredeyse hergün görüşüyor olmanın rahatlığı ile direkt kaynaşmaya geçtiler. Aralarında yaklaşık bir yaş var. Ali Salim artık konuşuyor olmanın verdiği rahatlıkla Duru'ya söylenip durdu, bizimki de genelde umursamaz havalarda takıldı durdu...Ama zaman zaman öyle diyaloglar vardı ki gülmekten kırıldık.

Ali Salim'den sık sık duyduğumuz şu cümle manşete taşındı zaten: "Duyu beni öpey misin yanakımdan?" (bu sırada gözler kapatılır, dudaklar öne uzatılır, beklenir...Durucan ricayı geri çevirmez kondurur buseyi her seferinde:))) Tam fotoluk çok pozisyon vardı ama ne yazık ki akla gelmedi hiç. Yemeklerin güzelliği, sohbetin hoşluğundan olsa gerek, eline sağlık Burcucum, 10 puan!;))

Sapanca

2009-01-18T23:44:00.009+02:00

Bu haftasonu bir ara (!) Sapanca'daydık...Bir ara diyorum çünkü kahvaltımızı yaptık ve geri döndük. İşletmeler değiştiği için düşen kalite yüzünden böyle oldu ne yazık ki. Dışardaki soğuk ama bir o kadar da güneşli havadan bile faydalanamadık çünkü bahçenin çimleri çamur , parktaki salıncakların altı gölet, kendileri de pasak içerisindeydi. Neyse efendim ismi lazım değil, sonuçta değişiklik oldu mu evet oldu...

Mekan neresi olursa olsun, dışarı havasını özlemiş kızımın neşe içerisinde bana ve babasına koşarak sarılması herşeye değer, bir dünyaya bedel. Kahvaltı kötüymüş, yerler çamurmuş ne yazar :)))

Aşure...

2009-01-13T00:31:00.003+02:00

Aşure ayı olması sebebiyle ben de ilk aşuremi yaptım. Kız annelerinin özellikle yapması gerekiyormuş. Nedenini bilmiyorum. Uğraştırıcı bir tatlı ama zevkliydi, üstelik çok da faydalı. Komşularıma, arkadaşlarıma dağıttım, biz de hüplettik. Elime sağlık, afiyet olsun :)

Bir pazar

2009-01-11T22:31:00.003+02:00

Duru doğduğundan beri birilerine "şu vakitte orada oluruz" demeye korkar oldum. Bunu her söylediğimde içimden "umarım tabi" diyorum...Benim gibi dakiklik konusunda hassas da biri için ruhu sıkan bir durum ne yazık ki...Ha muhatabının da çocuğu var ise anlayış beklemek, halden anlanır olmak daha kolay ama ya yoksa?
Nitekim bu sabah sevgili arkadaşım Seçil'lere kahvaltıya gitmek üzere sözleştik. 1.5 saat geciktik. Duru geç uyandı, evi toparla, kahvaltısını yedir, bulaşığını/önlüğünü yıka, kendin giyin, yedek kıyafet ve atıştırmalık birşeyler al, fotoğraf makinasını unutma, kat kat giyin, bu sırada kaka yapmaya başlayan Duru'yu kat kat çıkart, altını temizle, ellerini yıka, tekrar giydir, ayakkabılarını giydir, kendini dışarı at, oto koltuğuna oturturken tekrar soy, müziğini çalıştır, bu sırada sen kendi eline krem dudağına bir ruj bile sürememiş ol...

Neyseki keyifli bir kahvaltı ve sohbet herşeyi unutturdu...

Oradan Ayşegül ve Haluk'un cici kızları Defne'mizin 1. yaşını kutlamaya gittik...Çoluk çocuk sesleri içinde, arkadaşlarımızla iki çift laf edememiş bile olsak da kendi doğumgünü olduğunu anlamayan, bilakis mevcut kalabalıktan huzursuz Defne'nin bir anlık gülümseyişi bile yeterdi bizlere. En sevdiği oyuncağından yapılmıştı ilk yaş pastası, tadı harikaydı, fikir süperdi...Duru'nun ikinci yaşında ben de mi böyle birşey düşünsem acaba?

Neden olduğunu anlamadığımız bir şekilde Durucanın gözü kanlanıp, ovuşturmaya başlayınca çok kalamadık partide. Bir ara kıpkırmızı oldu, şişti miniğimin boncuk gözü...Pazar günü olmasından muzdarip 3 hastahane turladık, bir göz doktoru bulamadık. Sonunda bir göz hastahanesine attık kendimizi. Neyseki korneada birşey yokmuş...İçimiz rahatladı evimize döndük. Kuzucuğu uyutup, dünden yarım kalan filmimizi izledik kocacığımla: Barselona Barselona...Keyifliydi...

İşte ben, işte sen, işte biz: ANNELER :))

2009-01-08T23:42:00.001+02:00

http://blogs.northlandchurch.net/2008/08/11/the-mom-song/

Blogumuzun yeni tarzı :)

2009-01-04T23:12:00.004+02:00

"Mutlu Seneler" demeden önce...

2008-12-31T16:35:00.014+02:00

Son günlerde çok şey düşünüyorum. Yeni bir yıla giriyoruz ya, kafamdan binbir türlü düşünceler geçiyor. Duygularımı çok kolay yazıya dökebiliyorken, hatta bu işi konuşmadan daha iyi bile yapabiliyorken, şu sıralar tıkanmış vaziyetteyim. Yani iç sesim şakır şakır konuşuyor ama ellerim onları klavyeden buraya dökmeyi reddediyor. Yazıp yazıp siliyorum, diyorum "bu değil ki asıl anlatmak istediğim"

Sonunda pes ettim. Belki de düşünceler dimağda daha huzurlular şimdilik.

Yeni yılda umutluyum. Huzurlu olabilmek en büyük dileğim kendime de, en sevdiklerime de, eşe dosta da...

Kendimle ilgili planlarım var...Hayatımın 30.yılına girdiğim şu dönemde farklı bir benlikle yola devam etmek istiyorum. Yaşanmışlığımı; hayatımı daha iyi yönetebilmek adına kurgulamak istiyorum. Sağlığımla ilgili çözmem gerekenleri çözmeliyim. Moralim yüksek olmalı, ruhen dengeyi bulabilmeliyim, fiziken dikkatli olmalıyım. Sosyal hayatımı renklendirmeliyim. Hayatıma -odağında Duru için de olsa- yepyeni insanlar kattım. Gümbür gümbür hayatıma soktuğum ve hayatlarına girdiğim bu insanları daha yakından tanımalıyım. Arkadaşlarımla daha sık bir araya gelmeliyim. Bazı eski arkadaşları da tamamen hayatımdan çıkartıp, gündemimden düşürmeliyim. Kendime ait zamanları tekrar yaratmalıyım; tiyatro için, sinema için, kulağımda müzik buz gibi havada, ağzımdan buharlar çıka çıka yürümek için, tek başına alışveriş için ya da sadece bir fincan köpüklü kahve içerken insanların dünyalarını izleyip bön bön düşünmek için...

Eşimle de ilgili planlarım var... O'nun dünyasını daha yakından tanımalıyım...Hayır geç kalmadım. İhmal ettiğim konuların üzerine gitmeliyim. Sağlığını daha iyi hale getirebilmek için destek olmalıyım. Bazen O'nun gibi düşünebilmeli bazen de O olmalıyım. Sevgimi, sözcüklerimi esirgememeliyim. Sırtını hiç korkmadan bana dayamalı. Eskisi gibi daha çok sarılmalıyım. İkimizle ilgili hayaller kurmalıyım. İşlerini güçlerini halletmesinde, belki de yepyeni bir dünyaya girmesinde başarılı erkeğimin arkasındaki kadın olmalıyım.

Çekirdek ailemizle de ilgili planlarım var...Evimizle ilgili kararlar vermeliyim. Aile bütçemizi oturtmalı ve de sadık kalmalıyım. Aile toplantılarımızı artırmalı, organizasyonlar yapmalıyım.
Biriciğim Durucuğumla ilgili heyecanlarım var...O'nda geliştirmek istediğim konuların üzerine gitmeliyim, disipline etmem gereken vaziyetleri eyleme geçirmeliyim...

Çekirdek ailem dışındaki ailemle de ilgili planlarım var. Artık bazı düşünceleri oturtmalıyım... Koşulları kabullenmeliyim, halletmem gereken işleri halletmeliyim. Acımasız olunması gereken durumlarda acımasız olabilmeli, desteği hakeden insanlara gücümü hissettirebilmeliyim. Bazen moral olmalı, bazen motive etmeliyim. Bazen kendine getirmeli ,bazen sadece susmalıyım.

Dünyayla ilgili de planlarım var... Çocuğumun yaşayacağı dünyayı kendi çapımda elimden geldiğince iyiye götürmek benim vazifem. Sosyal sorumluluklarımı aksatmamalıyım. Daha dikkatli olmalı, elimi taşın altına koyabilmeliyim.

Daha çok dua etmeli, daha iyimser olmalı, herkese hakettiği değeri vermeli, pozitif enerjimi artırmalıyım...

Sevgili kızım; bu blog senin dünyanı ileride seninle paylaşmak için yapıldı. Evet yukarıdakiler annene ait düşünceler biliyorum. Ne olursa olsun yaşama sevincini, mücadele gücünü kaybetmeyeceksin. Bir gün, anne-kız kahvelerimizi içerken, bugünümü bana hatırlatman, yukarıdakileri başarabilmiş olmamla gurur duyman temennisiyle...Seni çok seviyorum.
Herkese mutlu seneler :)))

2008 bitmeden...

2008-12-29T13:04:00.007+02:00

Söyleyeceklerim var...:)
Öncelikle Salı günü resim dersimiz çok güzel geçti. Duru'yla kukla penguen yaptık, kitap okuduk, mercimeklerle oynadık vs vs...Değinmek istediğim konu bu değil. Kızımla paylaştıklarım. Gitgide iki eküri olduğumuz şu dönemlerde, her ne kadar hızlı kent yaşamının keşmekeşinden oflaya puflaya kıtı kıtına zamanı yetiştirebiliyor olsam da; kızımla birlikte olmaktan çok mutluyum, huzurluyum. Çabaların meyvalarını toplamak ne büyük bir hazmış, bunu yaşıyorum...

Çarşamba günü müzik dersimiz yoktu. Akşamına Lal'lerde yapılacak Yeni Yıl Partisi'ne hazırlandık. Çok eğlenceli bir parti oldu bize de çocuklara da...Oyacığım sağolsun pastasından, kurabiyesine, içeceklerden, süslere, ağacına, hediyelerine kadar herşeyi düşünmüş. Çocuklar da gayet mutlu mesut zaman geçirdiler. Çok hoştu ellerine sağlık Oyacım...

Çok başlıklı...

2008-12-26T21:14:00.006+02:00

Neredeyse 1 haftadır internetten kopuk bir durumdaydık, yine konular birikti. Bugün internete kavuşur kavuşmaz yaptığım ilk şey bir solukta takip ettiğim blog arkadaşlarımı okumak oldu :) Sonra da kendimize sıra geldi...

Durucan son günlerde iyice dillendi. Anne kız vıcır vıcırız :) Bir ara diyaloglarımızı yazmak istiyorum ayrı bir postta...

Geçtiğimiz Cumartesi akşamı, Erdal ile Banu'nun mavi boncukları Çınar bizimleydiler...Çok keyifli bir akşam geçirdik. Duru'yla Çınar da uzun zamandır görüşmüyor olmalarına rağmen, kaldıkları yerden devam ettiler, pek hoştu doğrusu :)

Salı günü resim dersimize gittik. Temamız yılbaşı idi. Yılbaşı çamı süsledik, değişik materyallerle resim yaptık, kitap okuduk (kraker eşliğinde :), barbunyaları kovalara doldurduk. Durucan bu ikinci dersinden gayet memnun ayrıldı. Galiba doğru yoldayız dedirtti. Buraya yaptıklarının fotoğraflarını koyamıyorum çünkü babamız el koydu ofisine götürmek için :)

Amma velakin Çarşamba günü müzik dersine gidemedik, aslında yetişemezdik desem daha doğru olur. Çünkü Durucan saat 10:30'da uyandı. Gözleri fazla uyumaktan şişmiş olan kuzucuğumla biz de evde takıldık. Üstelik 3 saat sonra normal öğlen uykusuna da kendi isteğiyle gitti ve uyudu ! Ben de naptım? Gül'ün evde olmasını fırsat bilerek üst komşum sevgili arkadaşım Burcu'ya kahve içmeye kaçtım :) 6 aydır ilk kez Duru öğlen uykusunda iken O'ndan ayrı takıldım. Bu sefahatim 1 saat sürdü. Gül'e tembihlemiştim, uyanır uyanmaz ara diye, eve girdiğimde hiç ağlamadığını,aksine Gül "anne gelecek" dediğinde "tamam" dediğini öğrenince rahatladım... Akşamına da site oyun grubu buluşmamıza katıldık.

Veee Perşembe, 25 Aralık...O kapıdan elini sımsıkı tuttuğum adamla girip de, malum masaya oturuncaya kadar kendimin evleniyor olduğuna inanamadığım, "tüm kalbimle evet" dediğimde "bütün inancımla evet" cevabını duyarak, alkış kıyametin koptuğu o an : "kızım İlkay, sen gerçekten evlendin" dediğim gün üzerinden 4 yıl geçti...İki kişi başladığımız yolda, dünya tatlısı kızımızın katılmasıyla üç kişi devam ediyoruz. Önümüzde yaşayacağımızı hayal ettiğim yıllar bazen kalbimi heyecandan güm güm attırıyor, bazen de korkutuyor...Evet korkularım var, minicik bir kalp bana sımsıkı sarılmış, sonsuz güven duyarken, yanlış yapmaya dair korkularım var.

Bugün de Duru'yu Haziran'a kadar kafamızı rahat geçirtecek son aşılarını yaptırmak üzere doktoruna götürdüm. Dönüş yolunda kar yağmaya başladı. Yoksa yeni yıla hani şu hayali kurulan bembeyaz şekilde mi gireceğiz, umudu belirdi birden bende...

Şimdi okullu olduk...

2008-12-19T15:05:00.006+02:00

Duru'yu haftada 2 gün birer saatlik olmak üzere, Resim ve Müzik dersine yazdırdım. Salı ve Çarşamba günleri kahvaltımızı yer yemez çantamızı sırtımıza alıp okula koşuyoruz...(koşan/koşturan benim tabiki, Durucana olan birşey yok :)
Yer Gymboree...İki derslik izlenimlerim fena olmadığı yönünde. Müdire hanımın dediği gibi, bazı çocuklar Gymboree'de doğmuş gibi ilk saatten adapte olurken, kimileri alışana kadar uzak kalmayı yeğliyorlar. Biz ikinci gruptanız...Bakalım birkaç ders daha denemek gerekiyor. Aşağıda resim dersimizde yaptığımız faaliyetlerin fotoğrafı var. Dersin teması "Kardan Adam"dı...

Bu Çarşamba akşamı site oyun grubuna, Duru'nun biraz burnu aktığı için riske edemeyerek, katılamadık :( Bizimki arkadaşlarını özlemiş olsa gerek ki telefonlarımızı alıp, "Aysiceee!" (Ayşe Ece) diyor, sabahları kalkınca La (Lal) ve Fufu'yu (Yusuf) anıyor, "kim top seviyor" dediğimde Albe (Alper) diyor :))

Bayram Sonrası...

2008-12-13T15:04:00.001+02:00

Uzuun denilen ama bir o kadar da çabuk geçen bayramda kızımla evimizdeydik. Murat Ankara'ydı...En değer verdiğimiz insanlarla, telaştan uzak, sakin ve dingin bir bayram oldu bize...Durucuğum gayet keyifliydi. Hatta evdeki misafirlerle şımardı bile bol bol :) Arada bir dışarı çıkalım dedik baktık ki şehir pek de boşalmamış; evimizde sıcacık kahvelerimizi içmek, yanında evde yapılmış bayram tatlımızı yemek daha iyi geldi...

Haftasonu Durucan babası ile hasret giderdi ben de bayramda gittiğim "AROG"un üzerine bir de haftasonu gittiğim "Dünyanın Durduğu Gün" ile hayal kırıklığımı ikiye katladım...

Bu bayram düşünmeye de fırsatım oldu bol bol...Yaklaşan yeni yıla doğru kafalardaki soru işaretlerini temizlemek gerekti, iyi oldu. 2009'da çok şey olacak....

Bayramda sadece huzura...

2008-12-07T13:52:00.000+02:00

"İyi Bayramlar..."

L e g o

2008-12-04T22:51:00.007+02:00

Bu haftanın aktivitesi Legolardı...Alalı oldu aslında ama ilk aldığımda Duru pek yüz vermediği için öylece bir köşede, sırasının gelmesini bekliyordu zavallıcık. Sonunda oldu. Duru pek keyif aldı Lego işinden. Ben de küçükken bayılırdım hatırlıyorum. Yok benim bebeklik dönemimde değil de kardeşimin zamanında vardı bu Legolar. Ben de O'nun sayesinde nasiplenmiştim bu işten.

Legolar renkleri şöyle bir tekrar etme açısından da faydalı oldu, küçük-büyük kavramını göstermekte de...

Çarşambalarımızın biricik geleneği haline gelen site oyun grubu buluşmamızda bu sefer tastamamdık. İkinci ayımıza girmenin gururu ile :) ikinci toplu fotomuzu da çektirdik. Her ay bunu yapıp, bir albüm oluşturmak harika olacak. Bu sefer çocuklar Oya'ların tv ünitesini foto çekimi için uygun gördüler. Onları değil de, bir arada dursunlar diye şaklabanlık yaparak, dikkatlerini çekmeye çalışan biz anneleri fotolamak daha bomba olurdu gerçi :))

************************************************

Kasım'ın son haftasonusu...

2008-11-30T21:06:00.006+02:00

Sonunda...
Duru kuşları sonunda buluşabildi. Ben de sonunda Pınar'la tanışabildim. Gülfer ve Ceylin prensesi de vardılar. 3 kızın sinerjisi görülmeye değerdi, annelerinin de :)

Biraz oyun hamuru, biraz karalamaca, şarkı-dans derken; bıraktık kendi hallerinde takılsınlar diye...Takıldılar da, hem de öyle ki, analar çayla atıştırmaca yaparken sohbet bile edebildiler bir güzelinden...

Duru'nun, babasının söylemesi hiç de kolay olmayan ismini, şak diye söyleyişi alkışlıktı: "Eğ-tuv-vul"...Bebeklere çok düşkün. Verdiğimiz bebeğe öyle iyi baktı ki, Ayşe bebek geleliberi böyle ilgi, alaka görmemiştir :)

Ceylin tam katalog bebeği...Öyle tatlı ki...Sinirlendiğinde işaret parmağıyla bir "hımmm" deyişi var, Pınar'ın dediği gibi Başöğretmen sanki :))

Durucan da gayet rahat bir evsahibiydi. Hatta öyle rahattı ki, dakikalarca salonun ortasındaki halıda yuvarlandı durdu. Bu yatmaca kızları da cezbetmiş olsa gerek, bir ara üçü birden halıda sereserpeydiler :)

Bu buluşmalar iyi oluyor. Çocukları bir araya getirmek güzel, güzel insanları hayatına katmak da güzel...

Pazar sabahı kahvaltıya taaa Adapazarı'na gittik. Murat'ın arkadaşı Ufuk ile, hoş eşi Seha ve afacan Jan ile tanıştık böylece...Ufuk kahvaltıdan öte ziyafet hazırlamıştı...Nefis manzara eşliğinde, sohbetle güzel bir Pazar oldu bize. Duru da Jan'la birlikte kah dışarda kah içerde vakit geçirdi...Bir Kasım ayını da böylece devirdik...Yılın son ayı hoşgelsin bakalım...
Not: Son fotolar, akşam yatmadan önce meyvesini bizzat kendi elleri ile soyarak mideye indiren Durucana aittir :)

************************************************

Topluca...

2008-11-28T13:57:00.009+02:00

Bloğu bu hafta düzenli yazamadım. Hızlı geçen haftamızı şöyle topluca özetleyelim bu seferlik...

Cumartesi günü Gülay'lardaydık. Ev sahibimiz Zeynep bizi karşıladı :) Toprak ve Ceylin de vardılar. Çocuklar şarkılarla bir güzel dans ettiler. Ceylin'in bale gösterisi görülmeye değerdi :)

Akşamına yan komşumuz sevgili Behiye Teyzemizin oğlunun evlilik kutlamasına gittik. Bir de baktık ki düğün müzikleri bizimkiyle aynı: "Enya / Only Time". Her dinlediğimde ta kalbime dokunan bu anlamlı şarkıyı dinlemek iyi geldi. Durucanın da düğünde varlığı ile yokluğu birdi. Bizi memnun etti doğrusu :)

Çarşamba günü eski işyerimdeki ofis arkadaşlarımla buluşmamız vardı. Buluşma mekanımız her zamanki gibi Viaport'tu. Sohbet, muhabbet, biraz da dedikodu derken; her seferinde fotoğraf makinasını getiriyor olmama rağmen, lafa dalarak bir kare bile çekememiş olduğumu her zamanki gibi dönüş yolunda hatırladım :(

Akşamı da site oyun grubu buluşmamız vardı. Bu sefer ev sahibi Duru'ydu. Çocukların her birinin anlaşmışlar gibi yüzleri düşüktü. Biri uyumamış, biri yorgun, ikisi diş çıkarma stresi içerisindeydi. Ama ben yine de bebeleri faaliyet bombardımanına tuttum. Eh fena da geçmedi hani :) Kah baloncukları patlattılar,kah meyve ye-me-diler, kah resim yaptılar, kah top oynadılar. Ama hiçbirisi bizim tv ünitesine çıkmak kadar zevkli değildi onlar için :))

Perşembe günü kuzenim Neriman'ın aslında ctesi olan doğumgününü önden kutlamak amaçlı buluştuk. Teyzem de bizimleydi. Yemeğimizi yedik, kahvelerimizi içip, minik doğumgünü pastamızı hüplettik :)

Akşamına da artık blok komşumuz olan Oya'lara gittik. Oya, akşam işten yorgun gelmiş ve Lal de ayakları altında dolaşmış olmasına rağmen; nefis yemekler yapmıştı. Afiyetle yedik. Serhat'ın deyimiyle "küçük hatunlar" da birbirleriyle oynadılar. Artık yabancılama falan kalmadı ne hoş :)

Bugün haftanın faaaliyeti olan "Puzzle" günümüzdü. Durucanla kahvaltı sonrası tüm puzzlelarımızı masamıza getirerek tek tek oynadık. En yakın zamanda kendime de şu binlik puzzlelardan alıp tamamlayarak, tablo olarak asmayı planlıyorum. Bu Duru'nunkiler kesmiyor beni :P

Hayat geçiyor, zaman "daha dün gibiydi"lerle göz kırpırıyor bizlere...Canlar hiç mi sıkılmıyor, yürekler hiç mi burkulmuyor, hiç mi kötü haberler yok? Olmaz mı? Hayat hep yokuş aşağı olabilir mi, mümkün mü bu...Gülen yüzler arkasında hüzün olmadan olur mu...Olmaz tabi...Peki napcekmişiz? (son günlerin moda reklam sözüyle) Aldırmayacekmişiz :)))

Çarşamba..

2008-11-19T23:54:00.005+02:00

Bu Çarşamba'nın site buluşmasında ikinci böceğimiz Alper yoktu. Ufaklıklar(!) yine aralarında takıldılar. Hep beraber oyun grubumuzun rutini haline gelecek olan şarkılarımızı söyleyip dans ettik.

Dans bizim için zaten bu haftanın aktivitesiydi. Kızımla bol bol dans ettik, şarkı söyledik. Bu hafta o açıdan benim için de aerobik dolu bir hafta oldu. Duru'yla dans ederken bir taraftan da dans figürü misali bol bol egzersiz yaptım, hatta kendimi aştım :)

Çocukların buluşmadaki en naif anlarından biri de hepsinin "Aydede"ye bakmak için pencereye doluşup, onu aramasıydı. Bu Aydede niye bu kadar önemli bunların minicik kalplerinde? :))

Güzeldi...

2008-11-16T20:22:00.004+02:00

Bu Cumartesi Atilla ve Kokoçya'nın evlerine misafir olabilmek güzeldi. Onların samimi ve rahat ortamlarında herbirini kendilerinin hazırladığı enfes yemekleri tatmak, Durucan'ın rahat tavırlarını keyifle izlemek güzeldi...

Bu Pazar'ın kahvaltı mekanı uzun süredir gitmediğimiz Şile yolu üzerindeki gözlemecilerdi...Böyle salaş ama samimi, anneannelerimizin evini, sıcaklığını yaşatan yerde en tazesinden kahvaltımızı yapabilmek, Durucan'ın sedirde uyumasını fırsat bilip, sobada nefis demlenmiş çayımızı yudumlarken fiskos edebilmek güzeldi...